Μία τολμάω να πεθάνω μια σκοτώνω εγώ…λέει το άσμα… Και όπως όλοι οι στίχοι έτσι και αυτοί είναι γραμμένοι από τη ζωή. Μου συμβαίνει. Είμαι τέτοια. Είμαι από εκείνες που δυστυχώς σε «κάποια» ζητήματα, δεν έχω συνεργασία ούτε και ροή ανάμεσα στις κατηγορίες «λέω» «κάνω» «εννοώ».
Όλα ξεκινούν από μία σκέψη. Την κάνω. Αυτή μου γεννάει συναισθήματα. Τα συναισθήματα πυροδοτούν πράξεις ή λόγια. Τα λόγια εκτοξεύονται, οι πράξεις γίνονται, οι επιπτώσεις έρχονται και το αποτέλεσμα δεν έχει καμία σχέση με την προσδοκία. Συμπτωματικά ή -τελικά όχι και τόσο, – αυτό που πετυχαίνω είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που σκεφτόμουνα, ή ίσως εκατό τοις εκατό ταυτόσημο με αυτό που υποσυνείδητα επεδίωκα.
Τι από τα δύο, δεν ξέρω, ίσως όμως αν ανακαλύψω να μπορέσω να ξορκίσω και αυτόν τον μηχανισμό που ευλαβικά ακολουθώ σε κάποιες « περιπτώσεις».
Που χάνω τον δρόμο; Δεν μπορεί, κάποια προσδοκία, κάποια πεποίθηση, κάποιος φόβος βρίσκεται κάπου καλά χωμένος που σαμποτάρει την ουσία και την αλήθεια.
Άμυνα; Φόβος απόρριψης; Ανασφάλεια αποτυχίας; Χαμηλή αυτοεκτίμηση; Τι μπορεί να συμβαίνει και ενώ σκέφτεσαι άσπρο, λες γκρι και καταλήγεις το μαύρο; Γιατί να είναι τόσο δύσκολο να σκεφτείς «α» , να πεις «α», μα πάνω από όλα να εννοείς και «α».

Άπειρες φορές στη ζωή μου, ένιωσα την ανάγκη να πω σε «θέλω» και είπα «τελείωσε», αμέτρητες φορές ήθελα να πω «έλα» και είπα «φύγε», δεν ξέρω και γω πόσες φορές φώναξα «φύγε» και εννοούσα «σε ικετεύω μείνε».
Και όταν γινόταν αυτό που έλεγα, τότε καταλάβαινα πως αυτό που έκανα δεν ήταν εκείνο που εννοούσα γιατί απλά ποτέ δεν παραδέχτηκα την αλήθεια του τι πραγματικά σκέφτομαι και έχω την ανάγκη να εκφράσω ούτε και στον ίδιο μου τον εαυτό.
Με τη διαφορά ότι τελικά, μόνο εσύ ξέρεις ποια η συνοχή όλων αυτών, καθώς ο αποδέκτης της πράξης, γνωρίζει μόνο την πραγμάτωση αυτής, και όχι το παρασκήνιο της εκτέλεσης της. Άκουσε «φύγε» και έφυγε γιατί δεν μπορούσε να μείνει καθώς νόμιζε πως δεν θέλεις εσύ να κάνει κάτι τέτοιο ακόμα και αν εκείνος ήθελε να μείνει περισσότερο και από εσένα.
Πόσες αγάπες τελείωσαν άραγε έτσι; Πόσα λόγια δεν ειπώθηκαν για να δώσουν τη θέση τους σε λέξεις που δεν έπρεπε να λεχθούν; Πόσα έγιναν ενώ οι προθέσεις ήταν άλλες, και πόσα ψέματα τελικά γεννήθηκαν μέσα από γενέτειρες σκέψεις που μεταλλάχθηκαν σε άστοχες πράξεις όσο άστοχη μπορεί να είναι και μία σκάρτη σφαίρα.
Από την άλλη πρέπει να πονάει πολύ, να λες αυτό που νιώθεις, σκέφτεσαι και αισθάνεσαι και αυτό απλά να μην βρίσκει ανταπόκριση. Έστω και μία στο τόσο. Σωστά. Η ασφάλεια είναι το παν.
Για φαντάσου όμως αυτός που πληγώνεις να είναι ο λάθος άνθρωπος και εκείνος, που αν του έλεγες αυτό που νιώθεις στ αλήθεια, απλά να μπορούσε να σε αγαπήσει όσο ανάγκη έχεις να κάνεις και συ το ίδιο.

Γαμημένα βιώματα. Μία φορά τα ζεις, αλλά σε ζουν για πάντα.

Καληνύχτα.


Οι δήμοι κάνουν προσπάθεια, όχι όμως  πάντα επιτυχημένη, Μπλε κάδοι για τα ανακυκλώσιμα. Πράσινοι κάδοι για τα σκουπίδια. Πολλοί  όμως δεν γνωρίζουν αυτή τη διαφορά με αποτέλεσμα να πετούν σκουπίδια στους μπλε κάδους δυσχεραίνοντας έτσι το έργο των δήμων και την προσπάθεια για ανακύκλωση. Η σωστή δουλειά όμως  ξεκινάει από το σπίτι. Και η επιτυχία κρίνεται από τον τρόπο που κανείς ξεχωρίζει τα σκουπίδια από τα ανακυκλώσιμα υλικά .  Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Αντί για έναν μεγάλο σκουπιδοντενεκέ, όπου θα πετάτε μαζικά τα σκουπίδια , κάνοντας μετά  συλλογή στον πάγκο της κουζίνας από γυάλινα και πλαστικά, επιλέξτε να έχετε 3 μικρότερους κάδους, με συγκεκριμένο ρόλο έκαστος. Στον έναν θα πετάτε όλα τα υπολείμματα φαγητού. Στον άλλον θα πετάτε όλα τα καθαρά ανακυκλώσιμα υλικά, όπως χαρτί, άδεια μπουκάλια κλπ. Και στον τρίτο θα πετάτε όλες τις συσκευασίες φαγητών που θα είναι λερωμένες με  υπολείμματα τροφών . Έτσι, εσείς,  πέρα από ανακύκλωση, θα γλιτώνετε και χρόνο από το να καθαρίζετε οι ίδιοι τις συσκευασίες. Στη συνέχεια το έργο σας θα είναι εύκολο. Τα ανακυκλώσιμα στον μπλε, τα σκουπίδια στον πράσινο. Εύκολα, γρήγορα, απλά , οικολογικά.

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE