Πάντα είχα παράπονο από τον εαυτό μου για το τι σόι φίλη είμαι. Μερικές φορές και οι ίδιες οι φίλες μου διαμαρτύρονται επειδή εξαφανίζομαι, εμφανίζομαι για να ξανα εξαφανιστώ και γενικά δεν ανταποκρίνομαι σε καθημερινές δραστηριότητες που διακρίνουν τις φίλες, όπως ατελείωτες ώρες κουβέντας στο τηλέφωνο, chat  σε  group  στα σόσιαλ μίντια, αναλύσεις επί αναλύσεων , για τα αισθηματικά, τον άντρα , τα παιδιά. Από την άλλη όμως, όλες μα όλες οι φίλες μου ξέρουν ότι στη δύσκολη στιγμή μπορούν να βασιστούν πάνω μου και πως με ένα τηλέφωνο θα είμαι στο πλευρό τους για ό,τι και αν χρειαστούν. Μάλιστα η μία μου κουμπάρα είχε πει και το εξής χαρακτηριστικό: «Η Ελεονώρα είναι κάτι σαν φάντασμα! Δεν τη βλέπεις ποτέ, αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί και υπάρχει».

Για χρόνια είχα τύψεις. Προσπάθησα να αλλάξω και να γίνω όπως η φίλη εκείνη που δεν ήμουν ποτέ. Κάπου τα έχω καταφέρει κάπου αλλού όχι. Οι τύψεις όμως σταμάτησαν όταν διάβασα τις κατηγορίες στις οποίες κατατάσσει ο Βούδας, τους πραγματικούς φίλους. Σας τις παραθέτω όπως ακριβώς τις περιγράφει εκείνος στο συγγράμματα του ώστε να δείτε όχι αν είστε καλός ή λιγότερο καλός φίλος, αλλά σε ποια κατηγορία φίλου ανήκετε. Γιατί ακόμα και όταν πρόκειται για τη φιλία, η αλήθεια δεν είναι μόνο άσπρη ή μαύρη.

Ο φίλος βοηθός:
Ο φίλος βοηθός είναι εκείνος ο οποίος διακρίνεται από τα εξής τέσσερα στοιχεία: Είναι εκεί να σε προστατεύσει κάθε φορά που είσαι ευάλωτος σε κάτι ή κάποιον. Εκείνος ο οποίος σε βοηθάει  για να πας ακόμα ένα βήμα παρακάτω σε όλους τους τομείς. Εκείνος ο οποίος θα σου παρέχει καταφύγιο όποτε νιώσεις την ανάγκη  και εκείνος ο οποίος θα του ζητήσεις ένα και θα σου δώσει δέκα.

Ο συμπονετικός φίλος:
Αυτός ο τύπος φίλου θα σου λέει τα μυστικά του και θα μοιράζεται μαζί σου ακόμα και τα πιο σκοτεινά σημεία του. Παράλληλα θα του εμπιστεύεσαι και εσύ τα δικά σου μυστικά γνωρίζοντας πως θα τα κρατήσει καλά βαθιά μέσα του, σαν να είναι δικά του. Θα σου σταθεί τόσο στη δύσκολη όσο και στην ευχάριστη στιγμή, και ξέρεις καλά πως θα έφτανε στα άκρα για σένα. Είσαι τόσο σίγουρος γι αυτό, όσο δεν είσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ο φίλος μέντορας:
Δεν θα σου πει ποτέ αυτό που θέλεις να ακούσεις, αλλά αυτό που πρέπει να σου πει, όσο και αν πονάει. Θα στο λέει πάντα με ευθύτητα σχεδόν ωμά, αλλά δεν θα νιώσεις ποτέ να σε πληγώνει γιατί θα σε βοηθάει να δεις μέσα από αυτά τα λόγια, την πραγματική αλήθεια για σένα. Είναι ο καλύτερος συμβουλάτορας, σε παροτρύνει να κάνεις το επόμενο βήμα όταν αυτό είναι το σωστό, και σου υπογραμμίζει τις παγίδες όταν υπάρχει κίνδυνος, χωρίς ωστόσο να παρεμβαίνει στις αποφάσεις σου.

Ο φίλος που συμπαραστέκεται:
Μαζί του θα πιεις ποτά για να μοιραστείς κάτι χαλαρό , αλλά σε πιο κρίσιμες καταστάσεις θα ανταλλάξεις και πιο σοβαρές κουβέντες. Δεν θα σου ξύνει πληγές, θα φωτίζει τη ζωή σου με το χιούμορ και αστεία, θα στα χώνει στα μούτρα αλλά από πίσω σου θα λέει τα καλύτερα, θα αρπάζεται με όποιον σε μειώνει και θα ενθαρρύνει την όποια θετική γνώμη ακούγεται για σένα.

Σύμφωνα με τον Βούδα, αλλά νομίζω  θα συμφωνήσουμε λίγο πολύ όλοι σε αυτό, αν κάποιος από το περιβάλλον σας, δεν κατατάσσεται σε μία από αυτές τις κατηγορίες, απλά είναι από εκείνους που υπάρχει στη ζωή σας , αλλά καλό είναι να τηρείτε τις αποστάσεις ασφαλείας, με χάρη, τακτ και χαμόγελο.

 


Η χορτοφαγία δεν θέλει προσπάθεια, είναι το ίδιο εύκολη όπως και η κρεατοφαγία. Είναι τρόπος ζωής. Πως ξέρεις ότι θα φας κρέας επτά φορές την εβδομάδα, πέντε, τρις, έτσι ξέρεις και ότι ΔΕΝ θα φας. Η διαφορά της χορτοφαγίας με την κρεατοφαγία είναι ότι στην πρώτη περίπτωση έχεις... περισσότερες επιλογές. Κάτι άλλο επίσης που συμβαίνει στους χορτοφάγους, και ομολογουμένως αυτό είναι και ενοχλητικό, είναι οι ερωτήσεις που δέχονται από όλους όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι μπορεί να υπάρξει ζωή και χωρίς κρέας.  Έτσι λοιπόν, όταν  είσαι χορτοφάγος και βρίσκεσαι σε ένα κοινωνικό γεγονός, σε μία έξοδο, σε ένα τραπέζι, αν παρατηρήσει κάποιος πως δεν τρως όσο οι υπόλοιποι, θα σκάσει η ερώτηση: «καλέ γιατί δεν τρως;» Από μόνη της η ερώτηση αυτή προκαλεί άγχος. Και μόνο στην ιδέα ότι κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι περνάς ανορεξία, ή ότι ακόμα έχεις έρθει και φαγωμένη στο κάλεσμα, δεν σε κάνει να νιώθεις βολικά. Πόσο μάλλον όταν δεν χρησιμοποιείς τη χορτοφαγία για να προκαλέσεις προσοχή και ενδιαφέρον, όταν όλοι θα σε ρωτούν τι και πως , κάνοντας σε το επίκεντρο της παρέας. «Δεν τρως κρέας; Και πως ζεις;» Δόξα τω θεώ πολύ καλύτερα απ όπως μπορεί να ζει κάποιος  όλα αυτά τα χρόνια που έτρωγε κρέας. Χωρίς τοξίνες πρωτίστως! Έχει αποδειχθεί με έρευνες πως το κρέας μαζικής παραγωγής, είναι γεμάτο βακτήρια και τοξίνες κάτι που περνάει και στον δικό μας οργανισμό μέσα από την κατανάλωση του. «Δεν τρως κρέας; Και τι τρως;» Όλα τα υπόλοιπα. Αν κάτσεις και δεις τι τρώει ένας κρεατοφάγος θα παρατηρήσεις πως τρώει κρέας κατά μέσο όρο, κάθε μέρα, ίσως και δύο φορές κάθε μέρα. Τη μία κοτόπουλο, την άλλη μοσχάρι, την άλλη χοιρινό, με ρύζι, σαλάτα, μακαρόνια. Κάθε μέρα όμως κρέας. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ποικιλία στη διατροφή ενός χορτοφάγου που μπορεί να καλύψει τα κυρίως γεύματα του με έξυπνα φαγητά και συνταγές, όπως: πίστα από κουνουπίδι, με μανιτάρια και τομάτα, ριζότο με άγρια μανιτάρια και σπαράγγια, μπιφτέκια λαχανικών  με ρύζι, ωραιότατη σαλάτα από κρύα μαυρομάτικα φασόλια, φακές με ρύζι, ομελέτα φούρνου, γεμιστή με μανιτάρια και λαχανικά, μπιφτέκια από σεϊτάν με σαλάτα και ρύζι... Ποιος πλήττει περισσότερο;... «Δεν τρως κρέας; Και από που παίρνεις την πρωτεΐνη;» Το κρέας δεν είναι η μόνη πηγή πρωτεΐνης! Το κρέας είναι η μόνη πηγή ζωικής πρωτεΐνης. Από εκεί και πέρα την πρωτεΐνη μπορεί κανείς να τη βρει από τροφές που ούτε και φαντάζεσαι όπως τα όσπρια, τα λαχανικά ακόμα και τα δημητριακά όπως για παράδειγμα η κινόα. «Δεν τρως κρέας; Και ο σίδηρος;» Και εδώ συμβαίνει το ίδιο ακριβώς που γίνεται με την πρωτεΐνη. Ο σίδηρος δεν βρίσκεται μόνο στο αίμα των ζώων αλλά και σε πολλές φυτικές τροφές όπως και σε συνδυασμούς αυτών. Όπως για παράδειγμα φακές με πορτοκάλι! Συνδυασμός που βοηθά στην απορρόφηση σχεδόν της ημερήσιας ανάγκης μας σε σίδηρο. «Ε αφού δεν τρως κρέας, τότε να κόψεις και τα λαχανικά γιατί και αυτά πονάνε». Αν πάρουμε ένα καρότο και ένα μοσχάρι και  αρχίσουμε να τα βαράμε, να τα σφάζουμε, να τα πυρακτώνουμε , να τα μαστιγώνουμε,  να τα αρμέγουμε ποιό θα πονέσει περισσότερο; «Είναι στη διατροφική αλυσίδα του ανθρώπου να τρώει κρέας» Άντε τώρα να πείσεις τον άλλον, που είναι αποφασισμένος να τρώει κρέας, (και καλά κάνει, αλλά δεν θα έπρεπε να προσπαθεί να πείσει εμένα ότι δεν κάνω καλά που είμαι χορτοφάγος) ότι ο άνθρωπος έτρωγε κρέας όσο ζούσε στα σπήλαια. Ότι αν ήταν στο ένστικτο του , δεν θα χρειαζόταν όπλα για να σκοτώσει τα θηράματα του αλλά θα ορμούσε κάθε φορά που θα πεινούσε στο στόχο του και θα τον αποτελείωνε όπως κάνουν τα πραγματικά σαρκοβόρα ζώα, πως αν έπρεπε να σκοτώσει για να φάει, δεν θα υπήρχαν οι βιομηχανίες των ζώων, ούτε και ο υπερπληθυσμός τους, και βέβαια θα είχε και τα απαραίτητα μέσα, όπως νύχια και δόντια κατάλληλα για φόνο. Θα έτρωγε μόνο όταν πεινούσε και όχι για γεύση και ικανοποίηση και θα έτρωγε τόσο όσο να χορτάσει. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το φανατισμό ακόμα και όταν πρόκειται για γαστρονομικά γούστα. Υπάρχουν και άλλες περισσότερο ή λιγότερο συνήθεις ερωτήσεις που ακούει ένας χορτοφάγος, με τις περισσότερες να πηγάζουν  από απορία και έλλειψη γνώσης και ενημέρωσης. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι ερωτήσεις που σε κάνουν από την αρχή να καταλάβεις πως έχεις να αντιμετωπίσεις έναν σπεισιστή. (Σπεισιστής: Εκείνος που ουσιαστικά είναι ρατσιστής απέναντι σε κάθε άλλο είδος ζωής του πλανήτη, θεωρώντας πως είναι ο πιο δυνατός και με τα περισσότερα δικαιώματα)  

MORE FROM THEPsychology

MORE To BELIEVE