Το «μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι» έχει λόγο που υπάρχει και αυτό επιβεβαιώνεται και από μελέτες που δείχνουν πως οι έξυπνοι άνθρωποι δυσκολεύονται να ευτυχίσουν. Γιατί όμως γίνεται αυτό;

Η υπερανάλυση σκοτώνει την ευτυχία

Και υπερανάλυση είναι ιδίωμα των ευφυών ανθρώπων. Σπάνια ένας έξυπνος άνθρωπος θα δεχτεί μία κατάσταση επειδή « έτσι συμβαίνει». Αντιθέτως θα μπει στη διαδικασία να σκεφτεί και να αναλύσει το κάθε τι γύρω από αυτή την κατάσταση, μία διαδικασία που προκαλεί στρες και αρνητικά αισθήματα. Η υπερανάλυση έχει συνδεθεί άμεσα με την κατάθλιψη και τις αγχώδεις διαταραχές.

Έχουν τον πήχη ψηλά

Οι έξυπνοι άνθρωποι ξέρουν τι θέλουν, τι μπορούν να πετύχουν και σπάνια συμβιβάζονται με κάτι λιγότερο από αυτό που γνωρίζουν πως μπορούν να κατακτήσουν. Το ότι έχουν πάντα ψηλά τον πήχη τους δημιουργεί μία αίσθηση μόνιμου ανικανοποίητου.

Είναι επικριτικοί

Όχι με τους άλλους αλλά με τον ίδιο τους τον εαυτό. Κρίνουν τον εαυτό τους αυστηρά με αποτέλεσμα να μην του επιτρέπουν να απολαύσει τίποτα. Η εσωτερική τους φωνή δεν παύει ποτέ, και σπάνια θα τους παροτρύνει.

Η πραγματικότητα φαντάζει βαρετή

Έχουν τόσο ευαίσθητη αντίληψη που μπορούν να «πιάσου» μηνύματα και νοήματα πέρα από το οφθαλμοφανές, τα οποία και θέλουν να μελετήσουν. Αυτή η τάση τους, τους δημιουργεί υπαρξιακά ζητήματα που τους οδηγεί σε μονοπάτια ανησυχίας και αφύπνισης, που τους απομακρύνει από τη δυνατότητα να απολαύσουν τη ζωή στο «εδώ» και το «τώρα».

Νιώθουν μόνοι

Αλλά και διαφορετικοί. Άνθρωποι ευφυείς, αναζητούν μία βαθύτερη και ουσιαστικότερη επικοινωνία. Θέλουν να ακουστούν και να νιώσουν ότι κάποιος τους καταλαβαίνει. Αυτό όσο απλό και αν ακούγεται, είναι δύσκολο και η αλήθεια αυτή επιβεβαιώνεται και από την κρίση την οποία περνάνε οι ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή μας.


Είναι λογικό όσο και αν αγαπάει κάποιος τα ζώα, μία ανησυχία για το πως ο τετράποδος φίλος μας θα τα πάει με το νέο μέλος της οικογένειας, να υπάρχει. Υπάρχουν κάποια ζωάκια που τα πάνε από την αρχή πολύ καλά με τα μωρά, άλλα, είναι πιθανόν να παρουσιάσουν κάποιες αλλαγές στη συμπεριφορά τους, με την άφιξη του μωρού στο σπίτι. Παρακάτω ακολουθούν μικρά tips για το τι πρέπει να προσέξει μία οικογένεια που έχει ζωάκι ενώ θα αποκτήσει και μωράκι. Ποτέ μόνο το μωρό με το ζώο Όσο καλά και αν ξέρουμε το ζωάκι μας, κανείς δεν μπορεί να μας πει με λόγια πως νιώθει αυτό σχετικά με το ότι το ενδιαφέρον και η αγάπη που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν σε αποκλειστικότητα, θα αρχίσει να μοιράζεται και σε ένα άλλο πλασματάκι. Συστήστε στο ζωάκι σας, είτε γατάκι είτε σκυλάκι, προοδευτικά και με μέτρο το μωρό σας. Μην τα αφήνετε μόνα χωρίς την επίβλεψη σας σε καμία περίπτωση και δώστε χρόνο τόσο στο τετράποδο σας, όσο και στο μωρό σας, να γνωρίσει ο ένας τον άλλον. Υπάρχουν ζωάκια που στρεσάρονται πολύ με το κλάμα ενός μωρού, ενώ το ζωάκι σας, δεν είναι σίγουρο για το πως θα αντιδράσει όταν το μωρό σας θα αρχίσει να τραβάει μουστάκια, ουρές και αυτιά. Ζητήστε τη συμβουλή ειδικού Αυτό είναι κάτι που ούτως ή άλλως θα έπρεπε να κάνουν όλες οι οικογένειες που πρόκειται να υποδεχτούν ένα μωρό ενώ ήδη έχουν ζωάκι. Η συμβουλή από έναν ειδικό είτε εκπαιδευτή είτε κτηνίατρο, είναι απαραίτητη, ακόμα και αν το ζωάκι μας είναι πέρα για πέρα φιλικό και ήσυχο. Σε περίπτωση που το κατοικίδιο μας, παρουσιάσει την όποια αλλαγή στη συμπεριφορά του μετά την άφιξη του μωρού στο σπίτι, μία εξειδικευμένη εκπαίδευση στο ζώο επιβάλλεται. Προσοχή στο φαγητό και το νερό το σκύλου Όταν το μωρό σας θα αρχίσει να επεξεργάζεται το περιβάλλον του , ενώ θα αρχίσει να μπουσουλάει, να ξέρετε πως τόσο το νερό όσο και η τροφή του σκύλου θα προσελκύσουν την προσοχή του. Προσέξτε λοιπόν που θα τα έχετε, ώστε η πρόσβαση στο παιδί να μην είναι εύκολη. Αν είναι δυνατό, να μην υπάρχει καθόλου πρόσβαση στο χώρο που βρίσκονται τα μπολ της γάτας ή του σκύλου, γιατί η περιέργεια του μωρού μπορεί να σας βάλει σε μπελάδες . Κλείστε τις πόρτες! Και όταν λέμε πόρτες δεν εννοούμε τις πόρτες του σπιτιού αλλά το πορτάκι που ενδεχομένως χρησιμοποιεί το ζωάκι σας, για να μπαινοβγαίνει μόνο του μέσα στο σπίτι. Αν υπάρχει τέτοια υποδομή στο σπίτι, συνήθως στο χώρο της κουζίνας, φροντίστε το παιδί σας να μην κινδυνέψει να τραυματιστεί, να εγκλωβιστεί ή και να βγει μόνο του χωρίς να το καταλάβει.

Είστε πολλές εκείνες που με ρωτάτε πως είναι στο σώμα μου μετά τη γέννα, και αν έχω επανέλθει. Αν έχω χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης, ή αν έχω παρατηρήσει διαφορές στο σώμα μου…

Τόσο καιρό δεν ένιωθα άνετα με την ιδέα να μοιραστώ τη σκέψη μου δημόσια γι αυτό το θέμα.

Έβλεπα και άλλες μαμάδες, από τον περίγυρο μου τόσο τον επαγγελματικό όσο και τον επαγγελματικό που ενώ είχαν φέρει και εκείνες πρόσφατα το μωρό τους στον κόσμο, φαίνεται σαν να μην γέννησαν ποτέ, και αναρωτιόμουν, εγώ τι λάθος έκανα;

Γιατί, όχι. Δεν έχω χάσει όλα τα κιλά της γέννας. Όχι, το σώμα μου δεν θυμίζει σε τίποτα το πως ήταν πριν. Ναι, έχω παρατηρήσει άπειρες διαφορές που με φέρνουν σε αμηχανία όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη.

Πήρα δέκα κιλά στην εγκυμοσύνη. Δεν ήταν πολλά, ίσα ίσα που ήταν στο πλαίσιο των λιγοστών κιλών που μπορεί να βάλει μία μέλλουσα μητέρα.

Με το που βγήκα από το μαιευτήριο έχασα τα 5. Από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα, δεν έχω χάσει γραμμάριο.

Πίστευα πως με το θηλασμό θα χάσω και περισσότερα απ όσο πήρα. Αλλά μάλλον ανήκω, όπως μου είπαν στην κατηγορία των γυναικών που ο θηλασμός τους κάνει κατακράτηση υγρών.

Κατά καιρούς, τους πρώτους μήνες έκανα μετρήσεις για να ελέγχω το ποσοστό λίπους μου, και δεν ήταν τόσο κακό. Ήταν όμως περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Είχα ξεκινήσει μία προσπάθεια και για γυμναστική, αλλά για μένα πλέον η γυμναστική δεν είχε την ίδια ουσία και αξία που είχε κάποτε στη ζωή μου. Κάποτε γυμναζόμουν πολύ γιατί μου άρεσε, γιατί υπήρχε μία υποδομή που με τη γυμναστική γινόταν ακόμα καλύτερη. Τώρα έπρεπε να γυμναστώ για να επανέλθω. Για να χάσω κιλά και να αδυνατίσω. Ένιωθα να πνίγομαι, να πιέζομαι, συν του ότι η φυσική μου κατάσταση δεν θυμίζει σε τίποτα αυτή που είχα παλαιότερα.

Η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη. Και παραμένει. Μία εικόνα πολύ διαφορετική από αυτή που ξέρατε, και από αυτή που ήταν. Μία εικόνα που θέλει πολλή δουλειά για να επανέλθει , και σίγουρα πολλή όρεξη. Αυτή δεν την έχω. Το έχω αποδεχτεί, το έχω συζητήσει. Δεν έχω καμία όρεξη να γυμναστώ. Νιώθω «αφημένη». Οι προτεραιότητες μου είναι άλλες αυτή τη στιγμή.

Αποφάσισα να μην με πιέσω. Ξέρω ότι θα επιστρέψω. Ξέρω τι σημαίνει για μένα να γυμνάζομαι.

Είναι δύσκολο να βλέπεις άλλες γυναίκες να έχουν ένα τέτοιο «σκαρί» που συγχωρεί εγκυμοσύνες.

Το δικό μου το dna δεν «θυμάται» τόσο καλά…

Τα μπράτσα μου έχουν χάσει τη γράμμωση τους και έχουν συγκεντρώσει τόσο νερό στο κάτω μέρος τους, που πλέον αποφεύγω να φοράω οτιδήποτε δεν έχει μανίκι.

Το στήθος μου, το κρύβω, γιατί νιώθω άβολα με το πόσο μεγάλο είναι. Ναι, θηλάζω ακόμα , εδώ και 8 μήνες. Ναι κάνω κάτι καλό για το παιδί μου. Αλλά όχι, ο εγκέφαλος μου αυτό δεν μπορεί να το διαχωρίσει.

Εκείνο που με πονάει περισσότερο είναι η κοιλιά μου.

Τέλος πια οι γραμμωμένοι κοιλιακοί. Τέλος η επίπεδη κοιλιά που έκανε σκιές ακόμα και στους πλάγιους, και όποιος τους έβλεπε έλεγε «πωω πωωω τι ωραίοι κοιλιακοί».

Η κοιλιά μου θυμίζει μαξιλάρι. Είναι τόσο μαλακή, από το νερό και τα συγκεντρωμένα υγρά, ίσως και από το περίσσιο λίπος. Είναι ταλαιπωρημένη από την εγκυμοσύνη και σε τίποτα δεν μαρτυρά τις άπειρες ώρες που την έχω αφιερώσει για να δείχνει σφιχτή και υγιής.

Το πόδια μου έχουν αποκτήσει κυτταρίτιδα μέχρι και γύρω από τα γόνατα. Νερά, νερά , παντού υγρά…. Το βλέπεις, το νιώθεις το πιάνεις.

Όλο αυτό με περιορίζει στο ντύσιμο, και στην προσωπική μου ζωή αλλά και στη ζωή της τηλεόρασης.

Πολλοί σχολιάζουν το ντύσιμο μου ότι είναι συντηρητικό και πως φορά πολλά «κλειστά». Εμ βέβαια, τι περιμένεις να δεις; Αυτά που εντέχνως κρύβω;»

Και ποια είναι η ψυχολογία μου σε όλο αυτό;

Η ψυχολογία μου είναι ένα «γιο γιο»

Από τη μία ναι, «έγινα μητέρα», από την άλλη ξέρω και άλλες γυναίκες που έκαναν ακριβώς το ίδιο και είναι πιο αδύνατες από ποτέ. «Ναι αλλά αυτές θηλάζουν;» Θα με ρωτήσεις; Και τι; «Αυτό είναι δικαιολογία θα σου πω;»

«Κιλά είναι χάνονται» Σκέφτομαι….

«Πρέπει να γυμναστείς» λέω στον εαυτό μου.

«Μήπως τρως παραπάνω;» Αναρωτιέμαι.

«Πως έγινες έτσι;» Το ερώτημα που με βασανίζει στις δύσκολες ώρες

«Μία χαρά είσαι , πριν λίγο γέννησες!» Η δήλωση μου στις καλές μέρες.

Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι όταν βλέπω τον άνδρα μου. Έχει κορμί κούρου. Αψεγάδιαστο. Αθλείται, το φροντίζει, τρώει σωστά. Τον κοιτάω από μακριά και τον θαυμάζω. Και αναρωτιέμαι «τι κάνει μαζί μου;» «άραγε από μέσα του με σχολιάζει ποτε; Με κρίνει αρνητικά»

Γιατί απ΄ έξω του, κάθε μα κάθε μέρα , μου λέει και μία και δύο και περισσότερες φορές πόσο όμορφη είμαι, πόσο «γκομενάρα» και με τις δικές μου σωματικές αλλαγές έχει πάντα μία δικαιολογία έτοιμη. Τεκμηριωμένη.

Ίσως φταίει και η ηλικία μου. Έγινα μητέρα στα 39. Πόσο γρήγορα να επανέλθω… Σκέφτομαι.

Όσο μου πάρει. Δεν θα με πιέσω.

Ναι έχω αλλάξει, αλλά όχι μόνο στο σώμα.

Ευχαριστώ το σώμα μου για το δώρο μου που έδωσε. Το ευχαριστώ που είναι δυνατό και υγιές. Σίγουρα έχουμε χάσει για λίγο καιρό την επαφή μας, αλλά ξέρω πως σύντομα θα επιστρέψω.

Να λοιπόν πως νιώθω, να λοιπόν τι σκέφτομαι για το σώμα μου μετά τη γέννα.


Ό,τι προλάβουμε μέχρι το 2050! Αυτή είναι η χρονολογία κατά την οποία η αγαπημένη σε όλους μας σοκολάτα δεν θα εντοπίζετε πλέον στα ράφια των σούπερ μάρκετ, όπως και όλα τα παράγωγα γλυκίσματα. Ο λόγος δεν είναι άλλος από την κλιματική αλλαγή. Οι καρποί του κακάο για να μπορέσουν να καλλιεργηθούν θέλουν έδαφος υγρό, καθ\' όλη τη διάρκεια του έτους, γι αυτό και η παγκόσμια παραγωγή κακάο γίνεται κυρίως σε δύο περιοχές ,την Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκάνα, όπου οι βροχές και η υγρασία έχουν διάρκεια όλο το χρόνο. Τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, όπου η αύξηση της θερμοκρασίας και η αλλαγή του κλίματος λόγω της τρύπας του όζοντας, έχει μειώσει και αλλοιώσει τα εν λόγω καιρικά φαινόμενα στις περιοχές αυτές. Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου πως αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, η σοκολάτα σε λίγα χρόνια θα αποτελεί παρελθόν. Αυτά τα γνωρίζει καλά μία από τις μεγαλύτερες σοκολατοβιομηχανίας και έχει ήδη καταστρώσει σχέδιο έτσι ώστε να μειώσει τους ρύπους άνθρακα που αποδεσμεύει η λειτουργίας της επενδύοντας πάνω από 1 δις δολάρια σε νέες πιο” πράσινες “τεχνολογίες ενώ μελετά και την δημιουργία “θερμοκηπίων” που θα μπορεί να διασώσουν το κακάο, με το χρόνο ωστόσο να πιέζει ασφυκτικά.

Είχα ακούσει από μαμάδες φίλες μου για τα οφέλη του baby swimming ενώ και ο παιδίατρος μας, μας είχε δώσει το πράσινο φως να βουτήξουμε τη μικρή στη θάλασσα, από τους 3 κιόλας πρώτους μήνες. Όπως και έγινε!

Εξάλλου με μπαμπά υπέρ αθλητή και μαμά που λατρεύει τα σπoρ  και κυρίως τα αθλήματα του νερού, νομίζω το παιδί μας δεν είχε άλλη επιλογή από το να μπει από νωρίς στο υγρό στοιχείο.

Δεν έκλαψε και δεν παραπονέθηκε ποτέ!

Όταν μπήκε στον πέμπτο μήνα, ξεκίνησε και baby swimming!

Δύο φορές την εβδομάδα, είτε ο μπαμπάς της είτε εγώ, είτε και οι δύο μαζί θα πάμε την Αλεξάνδρα για μία βουτιά στην πισίνα.

Και όταν εννοούμε βουτιά εννοούμε ΚΑΝΟΝΙΚΗ βουτιά! Με το κεφάλι μέσα και τη μύτη ανοιχτή.

Δεν μπορώ να πιστέψω πως στη χώρα μας, που περιβάλλεται από θάλασσα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν κολύμπι, αλλά και εκείνοι που κλείνουν μύτη για να πέσουν στο νερό!

Γι αυτό και μόνο το baby swimming επιβάλλεται!

Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι για τους οποίους το συνιστώ σε όλες τις μανούλες!

Πέρα του ότι έρευνες έχουν δείξει πως μπορεί να βοηθήσει στη νευρομυϊκή ανάπτυξη των βρεφών δίνοντας τους την ευκαιρία να ανακαλύψουν πως μπορούν να διαχειριστούν τις κινήσεις τους, ενώ τα οφέλη είναι πολλά και όσον αφορά στην νευροψυχική τους ανάπτυξης. Τα μωράκια επιπλέον αποκτούν αυτοπεποίθηση, εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, ενώ γίνονται και πιο ανεξάρτητα.

Ο παιδίατρος μου επιμένει πως κάνει πολύ καλό στις αντιληπτικές ικανότητες των μωρών ενώ ενισχύεται και το ανοσοποιητικό με τη βοήθεια του baby swimming!

Τέλος, ο λόγος που εμένα προσωπικά με έκανε να επιλέξω αυτή τη δραστηριότητα για την κόρη μου, είναι το γεγονός ότι περνά όμορφα και δημιουργικά το χρόνο της , τόσο μαζί με εμένα όσο και με τον μπαμπά μας, διασκεδάζει η ίδια, ενώ αμέσως μετά το μπάνιο της, είναι χαλαρή και γλυκά κουρασμένη, κάτι που τη βοηθά να κοιμηθεί αμέσως.

Αν λοιπόν έχετε δεύτερες σκέψεις, μη!

Προμηθευτείτε με τις αδιάβροχες πάνες- μαγιό, φτιάξτε μία τσάντα με τα απαραίτητα, ( μπουρνουζάκι- πετσέτα, ρουχαλάκια, πάνες κλπ) και αναζητήστε το πιο κοντινό στο σπίτι σας κέντρο baby swimming!

 


Ακόμα μία συνταγή της πεθεράς μου, της Κας Αλεξάνδρας! Το περίφημο \"ογκρατέν\" της, το οποίο γίνεται ανάρπαστο κάθε φορά που κάνει τραπέζι! Είμαι σίγουρη πως θα σας αρέσει και είναι πολύ εύκολη και γρήγορη συνταγή! Yλικά:  1 πακέτο ταλιατέλες 1 κούπα ψιλοκομμένο ζαμπόν 1 κονσέρβα μανιτάρια 1 ¼ κασέρι τριμμένο 200γρ γραβιέρα 2 κουτιά κρέμα γάλακτος πλήρη αλάτι ( όταν βράζουμε τις ταλιατέλες) πιπέρι ( στο ζαμπόν και τα μανιτάρια ) Εκτέλεση : Βράζουμε τα μακαρόνια αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ να είναι al dente γιατί μετά θα τα ψήσουμε και στο φούρνο. Τα σουρώνουμε, τα βάζουμε στην κατσαρόλα και προσθέτουμε μία κουταλιά βούτυρο. Στη συνέχεια ρίχνουμε μέσα στην ίδια κατσαρόλα το ζαμπόν και τα μανιτάρια , τα ανακατεύουμε και ανάλογα με το γούστο μας, προσθέτουμε λίγο ακόμα πιπέρι ή αλάτι. Μην ξεχνάτε έχετε ήδη βάλει πιπέρι στο ζαμπόν και αλάτι στο νερό για τα μακαρόνια. Μεταφέρουμε το μείγμα σε ένα πιρέξ. Από πάνω βάζουμε τη γραβιέρα και το κασέρι και στο τέλος προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος. Το φαγητό είναι έτοιμο για ψήσιμο. Ανάβετε το φούρνο στους 200 βαθμούς και τα αφήνουμε μέχρι να “ροδίσουν”. ΠΡΟΣΟΧΗ: μην τα αφήσετε πολύ γιατί ξεραίνονται. Καλή όρεξη!  

Πολύς ντόρος γίνεται τα τελευταία χρόνια με bullying. Τόσο πολύ που σε μερικές περιπτώσεις ενοχλούμαι να ακούω τον κάθε τυχάρπαστο να επιζητά ψίχουλα προσοχής θεωρώντας τον εαυτό του θύμα εκφοβισμού.

Είναι θλιβερό ένας όρος όπως αυτός του εκφοβισμού και η βαθύτερη έννοια του να δέχεται κυριολεκτικά… bullying όταν τον χρησιμοποιούν ως αφορμή για αυτοπροβολή κάνοντας λόγω για ανύπαρκτα παιδικά τραύματα από φευγαλέα περιστατικά που ανέσυραν από το συρτάρι των αναμνήσεων βαφτίζοντας τα εκφοβισμό μήπως και προκαλέσουν αίσθηση.

Από τις λίγες φορές ωστόσο που η λέξη bullying μου χτύπησε καμπανάκι και είπα “ναι, αυτό θα μπορούσε να γίνει ωραίο editorial, είναι όταν μία διαδικτυακή φίλη μου ζήτησε να γράψω για τον «εκφοβισμό» που γίνεται συχνά από μαμάδες σε μαμάδες.

Ίσως να μην χρησιμοποιήσω τον όρο bullying γιατί σας είπα, τον τσιγκουνεύομαι, ίσως δεν έχω κάποιον άλλο όρο να χρησιμοποιήσω ώστε να περιγράψω αυτή την άτυπη κόντρα που ξεσπά ανάμεσα σε μαμάδες, όταν ξεκινά κουβέντα γύρω από τα παιδιά και τα μεγάλωμα τους, αλλά ναι, υπάρχει ένας αθέμιτος ανταγωνισμός, ένα βουβός πόλεμος που εμένα προσωπικά με θυμώνει.

Μου έχει συμβεί. Το έχω ζήσει. Περισσότερες από μία φορές. Και μπορώ να μετατραπώ σε σωστή σκύλα, που χωρίς να δείξει ευθιξία, ή ηττοπάθεια, θα βγει μπροστά και θα βάλει τα όρια που πρέπει, σε στόματα , προθέσεις και σκέψεις.

Γενικότερα σαν άνθρωπος είμαι ανοιχτή σε συμβουλές. Ειδικά τους τελευταίους μήνες που έγινα μαμά, ακούω, συχνά ρωτάω, διαβάζω αναζητώντας να κάνω το καλύτερο για το παιδί μου.

Έχει τύχει όμως να δεχτώ κριτική από άλλες μαμάδες, για τον τρόπο που μεγαλώνω το παιδί μου. Και αυτό όχι γιατί έχει εντοπιστεί κάποιο λάθος σε όλα όσα εφαρμόζω, αλλά στο γιατί ο τρόπος που έχω επιλέξει να πορευτώ σε σχέση με το παιδί μου διαφέρει από εκείνον που επέλεξαν οι άλλες μαμάδες όταν ήταν ο καιρός τους να πάρουν αντίστοιχες αποφάσεις.

Όχι, όχι, δεν αναφέρομαι σαφώς σε κάποιες ανεγκέφαλες εμπαθείς κυρίες που προκατειλημμένες απέναντι όχι σε μένα, αλλά στο σύστημα στο οποίο ανήκω εξαιτίας του επαγγέλματος μου, με έχουν κρίνει ως ανεπαρκή μάνα, αδιάφορη, κατηγορώντας μας ότι ταΐζω το παιδί μου σκόνες και αναθέτω την ανατροφή του σε νταντάδες, επειδή ανέβασα ένα, δύο ποστ από μία βραδινή μου έξοδο, ή από μία βόλτα στη θάλασσα, χωρίς να σκεφτούν ότι μπορεί να είχα μαζί μου το μωρό, ή να έχω αφήσει γάλα στο θήλαστρο προκειμένου να το ταΐσει η μαμά ή η πεθερά μου. Αυτό ναι, αυτό είναι μπουλιγνκ … ή μάλλον είναι χυδαία συμπεριφορά από μάνα σε μάνα, που πέρα του ότι δηλώνει παντελή έλλειψη σεβασμού , μαρτυρά και μία βαθιά αίσθηση κατωτερότητας, ζήλιας και εμπάθειας, χαρακτηριστικά που εγώ σαν μάνα δεν θα ήθελα καθόλου να τα έχω και να τα βιώνει μέσα από εμένα και η κόρη μου, μίας και οι μητέρες είναι το πρώτο πρότυπο για τα παιδιά τους.

Αναφέρομαι όμως σε κάποιες άλλες μαμάδες που κατά καιρούς έχουν προσπαθήσει να με πείσουν πως το να θηλάζω το παιδί μου έξι μήνες είναι “τραγικό”, γιατί “δεν έχει να του προσφέρει το παραμικρό, καθώς όσα έπρεπε να πάρει το μωρό τα πήρε από τις σαράντα πρώτες μέρες”, ή το να κοιμάμαι μαζί του τα βράδια, “με κάνει ανασφαλή με δικά μου άλυτα παιδικά τραύματα”.

Όλα όσα σας γράφω τα έχω ακούσει. Με διαλόγους που προκαλούν θυμό, και με ατάκες από μητέρες που θα μπορούσα να καταδικάσω εγώ πολύ πιο εύκολα και χάρη στην ευφράδεια λόγου που έχω αλλά και λόγω των επιχειρημάτων μου.

Γιατί το να δέχεται κριτική μία γυναίκα που θηλάζει το παιδί της έξι μήνες, (με ότι και αν συνεπάγεται αυτό σωματικό πόνο, χρονικό περιορισμό, προσωπικές δεσμεύσεις, ανισορροπία στη σχέση με τον σύντροφο σου) από μία μητέρα που θήλασε το παιδί της μία εβδομάδα, και δικαιολόγησε τον εαυτό της στην ίδια και στους γύρω της, λέγοντας πως «δεν είχε γάλα», είναι αστείο.

Γιατί αυτό που εμένα μου είπε ο γιατρός και η μαία μου ήταν ξεκάθαρο: “Δεν υπάρχει μητέρα που δεν έχει γάλα. Όσο δίνεις τόσο θα παράγεις. Υπάρχουν απλά γυναίκες που αναζητούν αφορμές για να μην θηλάσουν.” Και πάλι, εγώ δεν το ασπάζομαι απόλυτα αυτό, και παραδέχομαι πως στην τελική, ο θηλασμός είναι προσωπική απόφαση της κάθε γυναίκας.

Ποτέ όμως δεν μπήκα στη διαδικασία να βάλω τέλος στην κουβέντα που με ύφος έχει ανοίξει η πιο “έμπειρη” μαμά όσο παράλογο και αν μου φάνηκε το να “μου την μπαίνει” μία που ήξερε και ήξερα πως εκείνη τη στιγμή προσπαθούσε να μειώσει εμένα για να μην παραδεχτεί τον εαυτό της τη δική της ήττα.

Ο δολοφόνος συχνά να ξέρετε εμφανίζεται και ως σωτήρας. Μία μαμά που έχει περάσει από το σημείο που έχεις περάσει και εσύ, και απλά θέλει απλόχερα να διαθέσει τη γνώση της για να σε βοηθήσει. Έτσι σου παρουσιάζεται, στην πραγματικότητα η μάνα-“δολοφόνος” όμως η πρόθεση της είναι απλά να σε φέρει σε αμηχανία και να σε κάνει να νιώσεις λίγη.

”Τι εννοείς κοιμάται στο δωμάτιο σας; Εμένα ο γιος μου από 20 ημερών κοιμάται στο δωμάτιο του και μάλιστα σερί μέχρι το πρωί! Και αν έκλαιγε τον άφηνα , γιατί εμάς που μας άφηναν πάθαμε τίποτα;Κοίτα να της το κόψεις γιατί αργότερα θα σας βγάλει την πίστη. Και εκτός αυτού , κοίτα μήπως εσύ θέλεις να κοιμάσαι με το παιδί σου και όχι εκείνο με εσένα. Κοίτα λίγο τα θέματα σου». Μου είχε πει με σχεδόν απαξιωτικό ύφος «μαμά» μπροστά σε κόσμο.

Είχα απλά σφίξει τα δόντια, και σκεφτόμουνα να μην απαντήσω αλλά δεν κρατήθηκα.

“Τι εννοείς κοιμάται στο δωμάτιο του από 20 ημερών; Και σερί; Προφανώς δεν θήλασες, γιατί ως γνωστόν το γάλα σε σκόνη βοηθάει τα μωρά να κοιμηθούν βαριά, γιατί θα θηλάζονται μωρά ξυπνούν κάθε δύο με τρις ώρες, βλέπεις είναι σαφώς πιο θρεπτικό το μητρικό γάλα, αλλά και πιο αραιό και τα μωράκια πεινάνε, δεν χορταίνουν. Επίσης δεν έχεις ακούσει ποτέ για το σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου; Εμένα ο γιατρός μου , ο παιδίατρος, μας, μας είχε κάνει ολόκληρη συνεδρία γι’ αυτό και ας είχε συμβουλέψει να κρατήσουμε το παιδί στο δωμάτιο μας για έξι μήνες τουλάχιστον. Προφανώς ως μητέρα είσαι τελείως ανενημέρωτη και για την “συγκοίμιση”, το να κοιμάσαι δηλαδή με το παιδί σου, που έρευνες δείχνουν πως είναι πλέον επιτακτική ανάγκη στην ανατροφή ενός παιδιού, κάνοντας ξεκάθαρο πως η ψυχοκινητική ανάπτυξη των βρεφών έχει τρομερά οφέλη όταν αυτά κοιμούνται με τους γονείς τους. Αλλά και πάλι, εγώ στην τελική ακολουθώ το ένστικτό μου, και όχι όλα όσα μου λένε και διαβάζω και απορώ με το δικό σου ένστικτο, που αντέχει να αφήνει το παιδί σου να κλαίει. Μάλλον το μεγαλώσεις όπως οι “παλιακές” γενιές που αφήναν τα μωρά τους να κλαίνε, ενώ εκείνα περιμένανε να νιώσουν ασφαλή στην αγκαλιά των γονιών τους. Είναι ξεκάθαρο πως δεν έχεις ιδέα πως οι ειδικοί πλέον λένε πως ένα παιδί που δεν βρίσκει ανταπόκριση στο κλάμα του, γίνεται ένας τραυματισμένος ενήλικας.

«Με παρεξήγησες»… πήγε να μου πει αλλά την έκοψα.

Καθόλου δεν σε παρεξήγησα κουκλίτσα μου. Και όποια κουκλίτσα τολμά να πει σε μία μάνα το παραμικρό.

Σαφώς και θα ακούσω συμβουλές, κριτική όμως δεν θα δεχτώ από καμία, ειδικά όταν έχω διαλέξει άλλο τρόπο και άλλο δρόμο για να μεγαλώσω το παιδί μου. Και από σεβασμό και μόνο καμία μάνα δεν πρέπει να προκαλεί μία άλλη μάνα σε τέτοιου είδους ευτελή debate.

Η μητρότητα είναι κάτι ιερό, κάτι οικουμενικά μαγικό αλλά καθαρά προσωπικό στο πως θα βιωθεί. Και στην πράξη αν τελικά υπάρχει λάθος και σωστό , ο τελικός κριτής θα είναι ένας. Το ίδιο το παιδί. Το οποίο , μόνο όταν ενηλικιωθεί και το ίδιο, και φέρει και αυτό στον κόσμο τα δικά του παιδιά, θα μπορεί πλέον να έχει εικόνα τόσο για το κατά πόσο καλή μάνα ήταν η μητέρα του αλλά ακόμα περισσότερο για το πόσο αγνές και απελευθερωμένες ήταν οι προθέσεις της σε οτιδήποτε και αν έκανε.

Κανείς μας δεν γεννήθηκε γονιός, και δεν υπάρχουν και οδηγίες “χρήσεις”. Επομένως κανείς δεν μπορεί να κρίνει, παρά μόνο ο αποδέκτης της συμπεριφοράς μας.

Αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες.


Ίσως το έχεις ξανά ακούσει, ως “φαινόμενο του καθρέφτη”. Ίσως σου έχουν πει, πως οι άλλοι είναι η αντανάκλαση μας. Όπως και να έχει, η ψυχολογία είναι σαφής: Αν δεν μπορείς να καταλάβεις πράγματα για τον εαυτό σου, τότε παρατήρησε πως φέρονται οι άλλοι σε σένα και θα καταλάβεις πολλά. Εκείνος που απλοποίησε τη θεωρία του καθρέφτη και την έκανε κατανοητή σε όλους, ήταν ο Τζώρτζ Κέλυ, ο οποίος ουσιαστικά είπε πως όλοι μας αποκτούμε κάποιες πεποιθήσεις, αξίες και “πιστεύω”, μέσα από τα οποία πορευόμαστε σε όλη μας τη ζωή και συνάπτουμε σχέσεις. Το σύστημα αυτό των αξιών μας ορίζει τη δράση μας και η δράση μας την αντίδραση των άλλων. Που σημαίνει πως μέσα από τη συμπεριφορά των άλλων απέναντι μας, μπορούμε να καταλάβουμε πολλά και για τη δική μας συμπεριφορά. Και αυτό γιατί οι άλλοι ουσιαστικά μας συμπεριφέρονται όπως ακριβώς περιμέναμε πως θα μας συμπεριφερθούν βάσει της εικόνας που είχαμε εμείς εκ των προτέρων. Μπαίνοντας μάλιστα και πιο βαθιά, η επιστήμη πιστεύει πως ακόμα και αν οι άλλοι δεν έχουν πρόθεση να μας φερθούν αντίστοιχα, εμείς υποσυνείδητα τους καθοδηγούμε προς την αναμενόμενη συμπεριφορά, σαν να θέλουμε να προκαλέσουμε μία προφητεία μέσα από την οποία θα επιβεβαιώσουμε όλες μας τις πεποιθήσεις. Γιατί αυτό αναζητά μία πεποίθηση. Να επιβεβαιωθεί. Το να αντιλαμβανόμαστε τους άλλους σαν έναν τεράστιο μαγικό καθρέφτη, μόνο να μας βοηθήσει μπορεί. Καθώς όταν το τοπίο γύρω από το δικό μας είδωλο και τη δική μας συμπεριφορά, μπορούμε να βρούμε ένα πολύτιμο εργαλείο μέσα από τους άλλους για να κατανοήσουμε δικά μας χαρακτηριστικά. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα απογοητευτείτε από κάποιον, απλά παρατηρήστε τι σας πείραξε και αναζητήστε το δικό σας μερίδιο ευθύνης.  

Αυτό ήταν το ερώτημα που μου ζήτησε να της απαντήσω μία φίλη που μου έστειλε μήνυμα στο instagram.

Και θεωρώ πως μου ζήτησε να της πως την δική μου εμπειρία, μίας και πλέον είμαι παντρεμένη με παιδί.

Ούτε και εγώ η ίδια πιστεύω ότι το λέω, ότι το γράφω, ότι το ζω.

Από την άλλη, πάντα, η πρώτη σκέψη, η πρώτη απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό, είναι και η πραγματική ενδόμυχη αλήθεια σου.

Και εμένα ξέρετε ποια απάντηση μου ήρθε πρώτη στο ερώτημα « πόσο αλλάζει τη ζωή ενός ζευγαριού ο ερχομός του παιδιού;»

«Δεν ξέρω»

Και πραγματικά δεν ξέρω.

Μα πως είναι δυνατόν θα μου πεις;

Είναι δυνατόν, αν σκεφτείς πως δεν πρόλαβα να αποκτήσω ξεκάθαρη εικόνα για το πως θα ήταν η σχέση με τον άνδρα μου πριν το παιδί.

Πολύς κόσμος πιστεύει πως έμεινα έγκυος «από τύχη» ή «κατά λάθος». Δεν είναι όμως έτσι.

Ήταν μία συνειδητή απόφαση που πάρθηκε από κοινού, ίσως γρήγορα για κάποιους, για εμάς όμως ήταν αυτό που θα γινόταν ούτως ή άλλως και μάλιστα βιαζόμασταν γι αυτό.

Κάποτε μου έλεγαν πως όταν γνωρίσεις τον κατάλληλο, θα το καταλάβεις. Και είναι αλήθεια. Το κατάλαβα αμέσως. Λίγο το βλέμμα, λίγο η ροή που είχε κάθε βήμα σε αυτή τη γνωριμία, τα λάθη που περίμενες να γίνουν και δεν γινόντουσαν, τα σωστά που λάμβαναν χώρα, το ένα πίσω από το άλλο, η ασφάλεια και η γαλήνη που μας δημιουργούσε αυτή η σχέση παράλληλα με την ένταση και την έκρηξη συναισθημάτων.

Με τον Θοδωρή δεν προλάβαμε να κάνουμε πολλά πριν μείνω έγκυος. Ούτε καν διακοπές το πρώτο μας καλοκαίρι, αν και εκείνος είχε οργανώσει τα πάντα στην εντέλεια, δεν απολαύσαμε ούτε ένα μπάνιο καθώς ήμουν κυριολεκτικά χάλια από την αδιαθεσία που μου προκαλούσε η εγκυμοσύνη.

Ούτε φέτος, το δεύτερο μας καλοκαίρι είχαμε την ευκαιρία να περάσουμε λίγες μέρες σαν ζευγάρι. Ναι μεν γυρίσαμε από εδώ και από εκεί, ήμασταν όμως συνέχεια με το παιδί, και ουσιαστικά κάναμε μαζί αλλά χώρια διακοπές. Εκείνος έκανε τη βουτιά του ενώ εγώ κρατούσα τη μικρή, και μετά έβγαινε εκείνος για να μπω εγώ στη θάλασσα.

Ήταν όμως επιλογή μας. Πέραν του ότι θέλαμε να περάσουμε τις διακοπές μας με το παιδί μας, ήταν καθαρά δική μου απόφαση να μην έχουμε κάποια βοήθεια, πλην των γιαγιάδων, κάτι που σημαίνει πως δεν γινόταν να έχουμε λίγο χρόνο για εμάς ούτε και στις διακοπές μας.

Επομένως όλα όσα έχουμε βιώσει μέχρι στιγμής με τον θοδωρή, το έχουμε βιώσει μέσα από το πρίσμα δύο ανθρώπων που σε πρώτη φάση περιμένουν ένα παιδί, και σε δεύτερη φάση, έχουν αυτό το παιδί στη ζωή τους.

Στην πρώτη περίπτωση κάναμε ό,τι μπορούσαμε, με τους περιορισμούς μίας εγκυμοσύνης. Από τότε που γέννησα νομίζω πως δεν ζούμε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από όλα όσα ζουν όλα τα ζευγάρια που έχουν ένα παιδί.

Τη μαγεία αλλά και τη δυσκολία.

Δεν νομίζω πως τόσο εγώ όσο και ο Θοδωρής, ότι θα μπορέσουμε να ξαναζήσουμε κάτι τόσο σπουδαίο και τόσο απόλυτο όσο τα λεπτά που ήρθε στη ζωή η κόρη μας. Και είναι αυτά τα λεπτά που μας έκαναν να περάσουμε τη σχέση μας σε άλλο επίπεδο, και να βιώσουμε ο ένας τον άλλον με τον πιο βαθύ τρόπο. Αυτό είναι κάτι που θα μας ενώνει για πάντα και που κανείς μας στο παρελθόν δεν έχει μοιραστεί με κανέναν.

Από εκεί και έπειτα, σίγουρα τους πρώτους μήνες, λόγω ορμονών, λόγων έλλειψης ύπνου και εξαιτίας της ανάγκης μας να πάρουμε χρόνο για να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα, είχαμε και τις δύσκολες στιγμές μας. Κάτι όμως που ξέραμε καλά πως θα έρθει… Και ήμασταν προετοιμασμένοι γι αυτό. Η αλήθεια είναι πως τους χειρισμούς σε αυτές τις καταστάσεις τους έκανε κατ΄εξοχήν ο Θοδωρής, γι αυτό και λέω πως εκείνος κρατάει τη σχέση. Εγώ είχα το βάρος του να παραμένω εστιασμένη στη μικρή που με είχε ανάγκη.

Βγήκαμε αλώβητοι από τους πρώτους δύσκολους μήνες και όσο μπαίνουμε σε πρόγραμμα με ισορροπίες τόσο καλύτερα είναι.

Αλλά μεταξύ μας πάντα αναρωτιόμαστε: «Πως θα ήταν άραγε η σχέση μας, αν ήμασταν ακόμα γκόμενοι;»

Και δεν ξέρουμε τι να υποθέσουμε.

Εκείνο που ξέρουμε και που θέλουμε είναι να έρθει η στιγμή που θα αποφασίσουμε να αφήσουμε για λίγες μέρες το παιδί μας και να φύγουμε κάπου οι δυο μας.

Για εμάς το ζήτημα δεν είναι πως αλλάζει η ζωή ενός ζευγαριού με τον ερχομό ενός παιδιού. Η ζωή μας από την αρχή είχε σε πρώτο πλάνο και ένα παιδί.

Για εμάς το ερώτημα είναι «πότε επιτέλους θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα πάρουμε την πληρότητα που νιώθουμε ως γονείς και την ανυπομονησία του να φλερτάρουμε και πάλι ως ζευγάρι που μόλις γνωρίστηκε, και να εξαφανιστούμε».

Το καλό στη δική μας περίπτωση είναι πως δεν βιώσαμε ποτέ την ενεργειακή πτώση που ζει ένα ζευγάρι που περνά από την «γκομενική» στη γονεϊκή φάση.

Το καλό στη δική μας περίπτωση είναι πως έχουμε σε αναμονή μία έντονη καψούρα που δεν χάθηκε από το σοκ της αλλαγής, γιατί δεν κληθήκαμε να ζήσουμε καμία ουσιαστική αλλαγή. Έχουμε μία μαγεία που δεν απομυθοποιήθηκε από την ρουτίνα και τη φθορά γιατί δεν ζήσαμε ποτέ χωρίς το βάρος μίας σχέσης με ευθύνες.

Πέσαμε από την αρχής τα βαθιά, απλά και οι δύο, ξέρουμε καλό, πολύ καλό κολύμπι…

 

 


Είναι από τα πρώτα γλυκά που δοκίμασα από τα χέρια της, το αγαπημένο μου κατά τη περίοδο της εγκυμοσύνης. Τόσο νόστιμο, τόσο αγνό, τόσο γρήγορο και τόσο απλό. Αν σου αρέσουν τα «άσπρα» γλυκά, τότε πρέπει όπως και δήποτε να μπεις στη κουζίνα με αυτή τη συνταγή. Υλικά: 1 πακέτο φύλλο κρούστας 2 αυγά 10 ποτήρια νερού γάλα (σχεδόν 2,5 λίτρα γάλα) 10 κουταλιές της σούπας ζάχαρη ( περίπου μία σε κάθε ποτήρι γάλα) 10 κουταλιές της σούπας κορν φλάουερ ( περίπου μία σε κάθε ποτήρι γάλα, όπως και με τη ζάχαρη) 4 βανίλιες 150γρ βούτυρο φρέσκo Εκτέλεση: Βάζουμε 2 ποτήρια γάλα μέσα σε ένα ένα μπολ, χτυπάμε τα αυγά και τα ρίχνουμε μέσα ενώ προσθέτουμε το κορν φλάουερ όπως και τη ζάχαρη . Την ίδια ώρα έχουμε βάλει σε μία κατσαρόλα το υπόλοιπο γάλα ( 8 ποτήρια) με μία πρέζα αλάτι, ώστε να αρχίσει να βράζει. Μόλις πάρει μία βράση το γάλα ρίχνουμε το μείγμα με το υπόλοιπο γάλα, τα αυγά, το κορν φλάουερ και τη ζάχαρη μέσα στην κατσαρόλα, και ανακατεύουμε μέχρι να πήξει. Αφού πήξει η κρέμα τη βγάζουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε τις βανίλιες και το βούτυρο. Ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει το βούτυρο και το αφήνουμε να ρίξει λίγο θερμοκρασία μέχρι να στρώσουμε τα φύλλα. Σε ένα μπολ βάζουμε μία κούπα ζάχαρη με 3 κουταλιές κανέλα ανακατεύουμε και όταν πάμε να στρώσουμε τα φύλλα στο ταψί ανά 3 φύλλα ρίχνουμε από αυτό το μείγμα ζάχαρης με κανέλα. Σε ένα ταψί βάζουμε λίγο λάδι και αρχίζουμε να στρώνουμε τα φύλλα. Σε κάθε φύλλο αλείβουμε και λίγο λάδι, ενώ ανά 3 φύλα μη ξεχνάτε τη ζάχαρη και τη κανέλα. Κάνουμε το ίδιο μέχρι να τελειώσει το πακέτο. ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν βάζουμε ζάχαρη και κανέλα στο τελευταίο φύλλο πάνω από το οποίο θα μπει η κρέμα. Τελευταία λοιπόν βάζουμε τη κρέμα, και η γαλατόπιτα είναι έτοιμη για ψήσιμο. Ψήνουμε στους 200 βαθμούς , στην αντίσταση, μέχρι να ροδίσει από πάνω η κρέμα μας. Με το πρώτο ρόδισμα, ( προσοχή μην σας «αρπάξει» όπως λέει και η πεθερά μου)βγάζετε το γλυκό από το φούρνο και το αφήνετε να κρυώσει , αλλιώς δεν θα μπορείτε να το κόψετε!

Αγαπημένες μανούλες, ακόμα μία φορά συνειδητοποιώ πως μέσα από αυτές τις γραμμές ερχόμαστε πιο κοντά γινόμαστε μία μεγάλη παρέα, όπου μπορούμε να ανταλλάσσουμε ιδέες, γνώμες και απόψεις, σκέψεις και συναισθήματα. Αυτό ειδικό έχει γίνει ακόμα πιο έντονο, από τότε που έφερα και εγώ στον κόσμο την Αλεξάνδρα και με έβαλε σε ένα μεγάλο κλαμπ, αυτό των μαμάδων, όπου είτε προϋπήρχατε πολλές από εσάς, είτε μπήκατε και εσείς με τον ερχομό του δικού σας μωρού!

Ένα από τα πιο συχνά ερωτήματα που δέχομαι στα social media σε σχετικά με το μωρό, τη φροντίδα του και την καθημερινότητα μας, έχει να κάνει με το φαγητό! Κάποιες με ρωτάτε αν δίνω κρέας στο μωρό, γνωρίζοντας πως εγώ είμαι vegetarian, ή αν θα το μυήσω σε μία διατροφή απαλλαγμένη από ζωικά προϊόντα. Άλλες πάλι θέλετε να μάθετε πως καταφέρνω να θηλάζω ενώ εργάζομαι, και αναρωτιέστε πότε σκέφτομαι να ολοκληρώσω το ταξίδι του θηλασμού!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!

Η Άλεξ είναι ήδη 5 μηνών και κάτι, και η αλήθεια είναι πως έχω αρχίσει να έχω δυσκολίες στο θηλασμό, καθώς πλέον εργάζομαι καθημερινά, που σημαίνει πως κάποιες ώρες λείπω από το σπίτι.

Εδώ έχουμε τις εξής δύο επιλογές: Είτε αφήνω γάλα με θήλαστρο, είτε ακολουθώ το πρωτόκολλο του φρούτου – λαχανικού, και τις δίνω ανάμεσα στους θηλασμούς και δύο αντίστοιχα γεύματα.

Ευτυχώς ο παιδίατρος μας, είναι ένας πολύ …cool γιατρός και ενώ το παγκόσμιο πρωτόκολλο διατροφής βρεφών λέει πως τα φρούτα και τα λαχανικά μπαίνουν στο πρόγραμμα από τον 6ο μήνα και μετά, εκείνος ακολουθεί τη νέα τάση της επιστημονικής κοινότητας που δίνει το πράσινο φως για την εισαγωγή του φρούτου και κάποιων λαχανικών από τον 4ο μήνα και μετά, αν και εφόσον το μωράκι νιώθει και είναι έτοιμο να τα δεχτεί.

Τι σημαίνει λοιπόν όλο αυτό!

Όταν κλείσαμε τον 4ο μήνα δοκίμασα την πρώτη φρουτόκρεμα. Είχα τη δυνατότητα να επιλέξω τρία φρούτα, κατά προτίμηση εποχής, με βασικό φρούτο το μήλο, κατά προτίμηση επίσης, βιολογικής παραγωγής.

Αρχικά έκανα τον συνδυασμό μήλο, μπανάνα, νεκταρίνι.

Η πρώτη αντίδραση ήταν θεαματική! Το μωρό έδινε να απολαμβάνει το γεύμα του και να μην βλέπει την ώρα να αδειάσει το πιάτο!

Με τον καιρό όμως πειραματίστηκα και με άλλα φρούτα γιατί ανακάλυψα πως η μπανάνα λίγο την … στουμπώνει! Και τελικά μετά από δοκιμές κατέληξα στον συνδυασμό μήλο, αχλάδι, δαμάσκηνο, που την ξετρελαίνει!

Οι «δυσκολίες» που μπορεί να συναντήσεις δοκιμάζοντας τα πρώτα γεύματα τροφής με το μωρό, είναι ο χρόνος προσαρμογής του μωρού με το κουτάλι, η δυσκοιλιότητα, και ο μικρός χαμός που γίνεται από λεκέδες ,ΠΑΝΤΟΥ!

Βέβαια και εδώ έχω βρει την ιδανική φόρμουλα.

Όταν έρχεται η ώρα του γεύματος, γδύνω το μπεμπίνι, ώστε να μην λερώσει τα ρουχαλάκια της και αρχίζω το τάισμα. Έχω δίπλα μου πάντα, ένα πακέτο μωρομάντιλα. Από αυτά που χρησιμοποιώ και στην αλλαγή της πάνας, ή όταν είμαι έξω για να καθαρίσω τα χεράκια του μωρού αλλά και να την ανανεώσω δροσίζοντας το προσωπάκι της.

Να κάνω εδώ μία παρένθεση και να πως αρχικά ήμουν πολύ δύσπιστη με τα μωρομάντιλα καθώς φοβόμουν μήπως έχουν οινόπνευμα και προκαλέσουν ερεθισμούς στο βρεφικό δερματάκι. Άργησα να τα εμπιστευτώ και η αλήθεια είναι πως κάποια που δοκίμασα δεν με ικανοποίησαν. Βρήκα πάλι τη λύση στα μωρομάντιλα που βρήκα στα lidl. Μετά τον ενθουσιασμό μου από τις πάνες, είπα να δοκιμάσω και τα μωρομάντιλα lupilu!

Εκτός του ότι το άρωμα τους ήταν το ωραιότερο που έχω συναντήσει, η συσκευασία της επίσης βοηθάει στην οικονομία ( βασικό) γιατί τραβάς ένα, και βγαίνει ένα! ( Μου έχει τύχει να τραβάω ένα και να βγαίνει όλο περιεχόμενο). Επίσης δεν προκαλούν ερεθισμούς , ενώ θα την πω την αμαρτία μου, μερικές φορές τα χρησιμοποιώ και εγώ για να αφαιρώ το μακιγιάζ όταν δεν έχω χρόνο να κάνω την κανονική «ιεροτελεστία» demake up.

Με τα μωρομάντιλα λοιπόν αυτά, καθαρίζω το μουτράκι όταν η κατάσταση ξεφεύγει, και συνεχίζω ακάθεκτη. Το δικό μου μωρό, δεν αντέχει καθόλου μα καθόλου την σκληρή υφή της χαρτοπετσέτας, γι’ αυτό και σκέφτηκα τα υγρά μωρομάντιλα.

Επιστρέφω στα της διατροφής, περνώντας στη κρέμα λαχανικών.

Εκεί ο συνδυασμός που ακολουθώ είναι «καρότο-κολοκύθι-πατάτα» με λίγο λαδάκι. Νόοοοοοστιμμμμοοοο! Η αναλογία είναι περισσότερο κολοκύθι, λιγότερη πατάτα και λίγο λιγότερο καρότο( επειδή είναι σκληρό θέλει παραπάνω βράσιμο αλλιώς στο μπλέντερ θα αφήσει κομμάτια. ) Ένα άλλο μυστικό που ανακάλυψα επίσης, είναι πως τα λαχανικά πρέπει να τα πολτοποιούμε ενώ είναι ακόμα ζεστά γιατί αν παγώσουν σκληραίνουν και αφήνουν κομμάτια.

Το καρότο και η πατάτα ενδέχεται επίσης να προκαλέσουν μία πρόσκαιρη δυσκοιλιότητα , και επειδή εμείς το πάθαμε αυτό δοκιμάσαμε για λίγες μέρες και το μπρόκολο, το οποίο αποκατέστησε το πρόβλημα, ενώ είναι και πάααρα πολύ θρεπτικό.

Από την ερχόμενη εβδομάδα θα δοκιμάσουμε και το κρέας. Γιατί ναι, θα δώσω στο παιδί μου κρέας. Το ότι εγώ έχω επιλέξει να κάνω μία διατροφή απαλλαγμένη από κρέας και ζωικά προϊόντα, δεν σημαίνει πως θα το επιβάλλω στο παιδί μου. Το παιδί μου θα τρώει κανονικά τα πάντα, και με τον καιρό θα διαμορφώσει μόνο του άποψη, ώστε να αποφασίσει εκείνο μεγαλώνοντας τι θέλει και τι δεν θέλει να τρώει. Σίγουρα πάντως στο σπίτι μας θα δει πως κυριαρχεί τόσο η αγάπη και ο σεβασμός προς τα ζώα, όσο και η αγάπη προς σε πιο εναλλακτικούς και υγιεινούς τρόπους διατροφής.

Τέλος, όσον αφορά στο θηλασμό, έχοντας ξεπεράσει το αρχικό μου πλάνο που ήταν οι 4 μήνες αποκλειστικού θηλασμού , που το κατάφερα, βάζω στόχο να φτάσω τους έξι μήνες και στη συνέχεια να μειώσω σε δύο γεύματα γάλακτος τη μέρα, ένα το πρωί, και ένα το βράδυ. Έως τότε, όπως και μέχρι σήμερα, θα κάνω τα πάντα, με το ρολόι στο χέρι και όχι πιο μακριά από ακτίνα λίγων χιλιομέτρων από το μωρό μου!

Αλλά μίας και είμαστε όλες μία παρέα, να κάνω και γω μία ερώτηση; Κορίτσια, πως κόβετε ο θηλασμός;

Περιμένω τις απόψεις σας!
#lidlhellas  #sponsored

 


Μία απαλή κρέμα λεμονιού για όσους λατρεύουν την ιδιαίτερη γλυκόξινη γεύση της, είτε πάνω σε ψωμί και μπισκότα, είτε ως συνοδευτικό σε κάποιο επιδόρπιο της αρεσκείας σας, όπως κέικ και τάρτες. Υλικά: 3 λεμόνια 100γρ ζάχαρη 2 αυγά 50γρ βούτυρο, μαλακό αλλά όχι λιωμένο Εκτέλεση: Σε  « μπάνιο Μαρία» βράζετε μέσα σε ένα μπολ,  σε μέτρια φωτιά το το  χυμό, τη σάρκα αλλά και τις φλούδες από τα λεμόνια. Προσθέτετε τη ζάχαρη και περιμένετε έως ότου διαλυθεί καλά. Στη συνέχεια στραγγίζετε ώστε να αφαιρέσετε υπολείμματα από τη σάρκα των λεμονιών ενώ αφαιρείτε και τις φλούδες μέσα από το μπολ. Ό,τι απομείνει, δηλαδή ο χυμός και η λιωμένη ζάχαρη, το μεταφέρετε και πάλι στο μπολ . Προσοχή μπορεί να καίει πολύ από τη βράση! Επόμενο βήμα είναι τα αυγά! Τα προσθέτετε μέσα στο χυμό και τη ζάχαρη, ενώ τα χτυπάτε με σύρμα. Πρέπει να ανακατεύετε αργά αλλά σταθερά, καθώς η θερμοκρασία του μπολ ουσιαστικά θα ψήσει τα αυγά, γι αυτό και θα πρέπει να είστε προσεκτικοί στο ανακάτεμα. Το μείγμα θα αρχίσει σιγά σιγά να δένει, αλλά εσείς δεν θα σταματήσετε να ανακατεύεται έως ότου πάρει μία απαλή και βελούδινη υφή, χωρίς κομμάτια, που θα γλιστράει όμορφα πάνω στο σύρμα. Όταν το μείγμα δέσει αρκετά αφήστε το στην άκρη έως ότου να κρυώσει τελείως.  Αμέσως μετά ανακατέψτε μέσα στο μείγμα και το βούτυρο το οποίο υπενθυμίζουμε δεν πρέπει να είναι λιωμένο, αλλά πολύ μαλακό. Για να μην σας κάνει το βούτυρο «κομματάκι» προσθέστε λίγη λίγη την ποσότητα μ έσα στο μείγμα. Όταν ολοκληρώσετε και αυτή τη διαδικασία, τοποθετείστε τη κρέμα μέσα σε ένα αποστειρωμένο βάζο και βάλτε το στο ψυγείο. Αφήστε το να δέσει καλά πριν το απολαύσετε!  

I believe : 03 Aug 2018

Πάνες από τα…Lidl

 

Μπορεί κάποιος ακούγοντας το πάνες από τα lidl να νόμιζε πως πρόκειται για το γνωστό χιουμοριστικό #Hashtag που έχει τόσo αγαπηθεί από τα social media, και αναφέρεται σε οτιδήποτε… «αμφισβητείται», πάντα ωστόσο και με μία δόση αστειότητας και “χαριτωμενιάς” , αυτή τη φορά όμως, εγώ, εδώ σε αυτό το κείμενο σοβαρολoγώ!

Τι εννοώ;

Ναι, φοράω στο μικράκι μου πάνες από τα lidl.

Και η ιστορία γνωριμίας μου με αυτά τα αφράτα, μαλακά βρακάκια ξεκινάει κάπως έτσι…

Ήταν τέλη Μαίου , και οικογενειακώς κάναμε την πρώτη μας εξοχική απόδραση στο Πόρτο Χέλι. Ήταν αν θες, ένα πρώτο crash test για να δούμε κατά πόσο θα ήταν εύκολο για όλους μας να φεύγουμε για μικρές εκδρομές με το μωρό.

Κάτι που σύντομα συνειδητοποιήσαμε πως δεν θα μας δημιουργούσε το παραμικρό πρόβλημα.

Όλα πήγαν ρολόι, όλο ήταν καταπληκτικά. Ούτε γκρίνιες, ούτε ταλαιπωρία, ούτε περισσότερη κούραση από τη συνηθισμένη.

Ένα και μόνο ένα ήταν το μελανό σημείο σε αυτή την πρώτη μας εξόρμηση.

Οι πάνες.

Όταν γέννησα, έγινε  μία κυριολεκτική παρέλαση προϊόντων από το δωμάτιο μου. Δείγματα από κρέμες, σαπούνια και πάνες, κατέφθαναν με κούτες στο δωμάτιο προκειμένου να εξοικειωθώ ως νέα μαμά με το οτιδήποτε κυκλοφορεί στην αγορά.

Η ποσότητα ήταν τέτοια που δεν χρειάστηκε για έναν ολόκληρο μήνα να αγοράσω ούτε μία πάνα για το μωρό.

Είχα αποφασίσει να δοκιμάσω όλες τις επιλογές προκειμένου να αποφασίσω ποια θα ήταν η καλύτερη και η πιο άνετη για το παιδί.

Μπορεί να ακούγεται εύκολο, αλλά ήταν μία δύσκολη απόφαση.

Στη μία περίπτωση είχαμε διαρροές, στην άλλη ερεθισμούς ανάμεσα στις πτυχές του δέρματος, στην άλλη η κατανάλωση ήταν μεγάλη γιατί η αντοχή της πάνας ήταν μικρή. Δεν είχα βρει ακόμα εκείνο το προϊόν που θα γινόταν το «δικό μας» προϊόν.

Ένα ωραίο πρωί, λοιπόν, κάπου κοντά στη θάλασσα, γευματίζουμε με μία φίλη, επίσης μητέρας ενός κοριτσιού αλλά λίγο μεγαλύτερου σε ηλικία από τη κόρη μου,  και εκεί, ανάμεσα στον καφέ και την τηγανίτα, έγινε το ατύχημα.

Κακάκια παντού.

Πουφ…

Με γέλιο και ψυχραιμία τακτοποίησα την κατάσταση και με φυσικότητα ρώτησα τη φίλη μου.

«Τι της φοράς;»

«Πάνες από τα lidl »

«Έλα λέγε…»

«Αλήθεια σου λέω, δεν κάνω καμία πλάκα. Πρέπει να τις δοκιμάσεις. Και εγώ ξέμεινα μία μέρα σε ένα έκτακτο περιστατικό, δανείστηκα, και η πάνα ήταν από τα lidl. Στην αρχή είπα «φέρ΄την να κάνουμε τη δουλειά μας» αλλά την επόμενη κιόλας μέρα πήγα και αγόρασα κούτες. Κράτησαν την μικρή καθαρή για ώρα , ακόμα και όταν λερώθηκε δεν μύριζε τίποτα ενώ και το μωρό φάνηκε να έχει μεγαλύτερη άνεση επειδή η πάνα δεν είναι τόσο “χοντροκομμένη” όσο άλλες.

Για να μην τα πολυλογώ, πήγα, σχεδόν ενοχικά και αγόρασα τις πάνες lupilu.

Και τις χρησιμοποίησα. Και τις ξανά αγόρασα! Γιατί όντως όσα είπε η φίλη μου είχαν υπόσταση. Και αν με ρωτούσε μία μαμά θα της έλεγα την εμπειρία μου, και την άποψη μου. Γιατί όταν πρόκειται για το παιδί της μία μαμά θέλει το …καλό του , ακόμα και αν πρόκειται για …κακά!

 

 

 


Εσείς πόσες θερμίδες πίνετε την ημέρα; Δεν υπάρχει τίποτα πιο απολαυστικό της ζεστές μέρες του καλοκαιριού από έναν παγωμένο χυμό, τίποτε πιο τονωτικό από ένα παγωμένο ρόφημα, αλλά και τίποτα πιο απολαυστικό από ένα κοτέιλ στο ηλιοβασίλεμα. Το ξέρετε όμως πως μπορεί να φέρετε τα πάνω κάτω στη ζυγαριά σας αν δεν προσέξετε τι πίνετε; Οι υγρές θερμίδες που έχουν την τιμητική τους κάθε καλοκαίρι μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο δεν αδυνατίζουμε παρά το γεγονός ότι τους καυτούς μήνες το φαγητό μπορεί να μειώνεται. Χυμοί φρούτων και λαχανικών Ενώ είναι απαραίτητοι για την ενυδάτωση μας αλλά και πολύ θρεπτικοί χάρη στα μέταλλα τις βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία που περιέχουν περισσότερες από 150 θερμίδες ανά ποτήρι, δηλαδή περισσότερες και από μία μερίδα φρούτου, που σημαίνει πως μπορούν γλυκά και χωρίς να το καταλάβουμε να μας εκτινάξουν την ημερήσια πρόσληψη θερμίδων. Καθότι χρειάζεται παραπάνω από ένα φρούτο για να πιούμε ένα ποτήρι χυμό αυτό σημαίνει πως αυξάνονται και τα σάκχαρα που προσλαμβάνουμε ημερησίως κάτι που επίσης δεν θέλουμε όταν προσέχουμε τη διατροφή μας. Αν ωστόσο σας αρέσουν οι χυμοί τότε προτιμήστε τους συνδυαστικούς χυμούς φρούτων και λαχανικών, και σαφώς προτιμήστε να τους φτιάξετε στο σπίτι ώστε να αποφύγετε την πρόσθετη ζάχαρη, και να γλυκάνετε μόνοι σας τον χυμό σας με κάποιο υποκατάστατο. Ροφήματα καφέ Μπορεί να είναι ροφήματα καφέ αλλά δεν πρόκειται για ένα απλό freddo espresso σκέτο. Τα συγκεκριμένα ροφήματα έχουν αρκετά λιπαρά και θερμίδες εξαιτίας της ζάχαρης , του γάλακτος ή και της σαντιγί που περιέχουν κάτι που μπορεί να κάνει τις θερμίδες τους να ξεπεράσουν τις 200 ανά ποτήρι. Μην παρασύρεστε λοιπόν και προσπαθήστε να περιορίζετε τη ζάχαρη και το γάλα στον καφέ σας αλλά αποφύγετε και τα ροφήματα τύπου Frappuccino. Milk shakes Δεν χρειάζεται να σταθούμε πολύ σε αυτό το αγαπημένο ρόφημα. Και μόνο που φτιάχνεται από παγωτό είναι αρκετό για να καταλάβει κανείς πως τόσο οι θερμίδες όσο και τα λιπαρά κάνουν πάρτι μέσα στο ποτήρι. Και στο τέλος , γιατί κάποιος να θέλει να πιει ένα παγωτό και να μην το φάει; Smoothies Αν πάλι σας αρέσει η αίσθηση του milk shake προτιμήστε να πιείτε ένα smoothie με φρούτα και γιαούρτι. Εφόσον το κάνετε στο σπίτι σας, θα αποφύγετε και την πρόσθεση ζάχαρη, αν όμως επιλέξετε κάποιο smoothie εμπορίου να κρατάτε και μία ...πισινή όσον αφορά στις θερμίδες της ημέρας. Από την άλλη όπως και να έχει, ένα smoothie περιέχει και θρεπτικά συστατικά όπως μέταλλα, φυτικές ίνες και ασβέστιο. Γρανίτες Μπορεί να διαβάζετε στις συσκευασίες πως περιέχουν λίγες θερμίδες και χαμηλά λιπαρά μία γρανίτα όπως δεν είναι τίποτε παραπάνω από νερό και ζάχαρη. Και μην ξεχνάτε πως η ζάχαρη είναι κάτι που δεν θέλουμε στη διατροφή μας. Σίγουρα είναι πιο ανώδυνη από ένα κανονικό παγωτό, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να γίνεται κατάχρηση αν και εφόσον θέλουμε να τηρούμε ένα θερμιδικό όριο.

Γράφω αυτές τις γραμμές γιατί κατάλαβα πως ο θηλασμός είναι ένα θέμα μέσα από το οποίο θα μπορούσα να επικοινωνήσω με πολλές από εσάς, καθώς όταν «έπαιξα» στο instagram το «ask me a question» ήσασταν πολλές εκείνες που με ρωτήσατε διάφορα γύρω από το θέμα του θηλασμού. Συγκέντρωσα λοιπόν τις ερωτήσεις σας και θα σας περιγράψω τη δική μου εμπειρία πιστεύοντας πως θα μοιραστούμε σημαντικές πληροφορίες.

Σήμερα κλείνω 3, 5 μήνες αποκλειστικού θηλασμού. Σύμφωνα με τον αρχικό μου στόχο , σε 15 μέρες θα ολοκλήρωνα αυτό το ταξίδι. Αλλά αναθεωρώ. Δεν έχω περάσει πολλές ώρες αναζητώντας στο google πληροφορίες γύρω από το ζήτημα, ούτε έχω γίνει κουραστική στα τηλέφωνα σε γιατρούς και μαίες.

Είχα αποφασίσει να θηλάσω πολύ πριν γεννήσω και όχι γιατί το μητρικό γάλα είναι ένα πραγματικό ελιξίριο ζωής, αλλά γιατί ενασχολούμενη με την ψυχολογία είχα διαβάσει πως η πρώτη αυτή επαφή της μητέρας με το μωρό της είναι τόσο σημαντική και απαραίτητη για τη δημιουργία δεσμών, που δεν θα μπορούσε κανείς να με μεταπείσει έτσι ώστε να μην θηλάσω. Στη συνέχεια , όταν έκανα κάποιες συνεδρίες με τη μαία μου, συνειδητοποίησα και τα υπόλοιπα οφέλη που έχει ο θηλασμός τόσο για το μωρό όσο και για τη μητέρα.

Ο θηλασμός είναι στη φύση μας και το γάλα μας είναι τόσο δυνατή τροφή που προκαλεί δέος και μόνο το πως ένα μωρό, μία ζωούλα, αναπτύσσεται τόσο γρήγορα και τόσο ολοκληρωμένα μόνο από το δικό μας γάλα.

Η μικρή μου σήμερα ζυγίζει σχεδόν έξι κιλά, έχει μπουτάκια σας μικρές φραντζόλες ψωμί με κυτταρίτιδα και μία κοιλιά που όταν τρώει και κάνει ρεψιματάκια θυμίζει σωστό μεθύστακα (!) τόσο εμφανισιακά όσο και στο γλαρωμένο γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα που έχει κάθε φορά μετά από ένα απολαυστικό γεύμα! Εκείνη την ώρα νιώθω χαρούμενη, ικανοποιημένη γιατί η Αλεξάνδρα μου έχει πάρει όλα τα απαραίτητα συστατικά που χρειάζεται για να είναι δυνατή και γερή. Έχει πάρει τη σωστή ποσότητα πρωτείνες έχει πάρει όλα τα απαραίτητα λιπαρά, χωρίς όμως την πρόσθετη ζάχαρη που συνήθως έχει το ξένο γάλα, και μαζί με αυτό έχουμε απολαύσει και οι δύο μας το χρόνο μας, τον δικό μας χρόνο. Γιατί ο θηλασμός είναι ο χρόνος μου με την κόρη μου . Εκείνη την ώρα έχω όλη την ελευθερία να την παρατηρήσω, να την επεξεργαστώ και να την απολαύσω. Τους ήχους που κάνει όταν θηλάζει που εκφράζουν αμέριστη χαλάρωση, γαλήνη και απόλαυση, τα χεράκια της που πλέον έχουν αρχίσει δειλά δειλά να κατευθύνουν το στήθος εκεί που τη βολεύει, το βλέμμα της όταν τρώει με τα μάτια ανοιχτά και τα καρφώνει στα δικά μου σαν να μου λέει « σ ευχαριστώ που με αγαπάς, σε εμπιστεύομαι και είσαι η μαμά μου», αλλά και το χαμόγελο της, που πολλές φορές μου σκάει ενώ έχει τη θηλή στο στόμα με αποτέλεσα να της τρέχει το γάλα, και να κάνει τα πάντα μαντάρα.

Δεν σας κρύβω πως ο θηλασμός δεν ήταν από την αρχή εύκολος.

Γέννησα με καισαρική. Η μικρή μου με το που γεννήθηκε ήρθε στην αγκαλιά μου, και με το που άκουσε τη φωνή τη δική μου και του μπαμπά της, άνοιξε διστακτικά τα ματάκια της, μας κοίταξε σα να λέει « αααα εσείς είστε τελικά» και αμέσως «μπήκε» στο στήθος. Συχνά οι γυναίκες με καισαρική αργούν να κάνουν γάλα, και γι αυτό δουλεύουν «θήλαστρο» τις πρώτες ώρες, ώστε να γίνουν οι απαραίτητες ζυμώσεις. Αυτό δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Όταν όμως είδα τις δύο πρώτες φορές πως δεν έχω γάλα, έβαλα τα κλάματα και ένιωσα τόσο άσχημα απέναντι στο παιδί μου. Σχεδόν ανεπαρκής. Με καθησύχασαν πως έτσι συμβαίνει και πως σε λίγες μέρες δεν θα πιστεύω την ποσότητα της παραγωγής. Όπως και έγινε. Και εκεί άρχισαν τα λίγο πιο δύσκολα. Ένα στήθος που τόσο μεγάλο δεν το είχα ξαναδεί πάνω μου, βαρύ, το οποίο με πονούσε. Πίστευα πως δεν το αντέξω. Στη συνέχεια ήρθαν οι πληγές στη θηλή. Πληγές που κάθε φορά που θήλαζα πονούσαν σαν να τους έριχνα αλάτι. Με την κατάλληλη περιποίηση αυτό κράτησε γύρω στη μία εβδομάδα με δέκα μέρες. Είναι το κομβικό σημείο που όπως με ενημέρωσε η μαία μου, πολλές μαμάδες εγκαταλείπουν το θηλασμό. Εγώ όμως δεν ήθελα ούτε και να σκέφτομαι ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Λάτρευα και λατρεύω να θηλάζω την Αλεξάνδρα.

Όσο έβλεπα ότι παίρνει κανονικά το βάρος που πρέπει, αλλά και παραπάνω, έβρισκα δύναμη και συνέχιζα. Έκανα όμως ένα λάθος! Δεν έβγαζα γάλα και με θήλαστρο ώστε να κάνω «κάβα», που θα μου έδινε αργότερα τη δυνατότητα να συνεχίσω να δίνω το δικό μου γάλα στη μικρή ακόμα και όταν τελείωνα με τον θηλασμό. Πίστευα πως το να βγάζεις το γάλα με θήλαστρο, δεν είναι το ίδιο με τον θηλασμό, ( που δεν είναι στη διαδικασία). Το γάλα όμως είναι το δικό σου. Είναι μητρικό. Άργησα να μπω στο θήλαστρο, μπήκα μετά τις 40 μέρες, αλλά είχα μπόλικο γάλα και μέσα σε λίγες μέρες έκανα μία καλή «κάβα».

Ο πόνος και η απογοήτευση μου όταν την είδα να χάνεται μετά από πολύωρη διακοπή ρεύματος που έγινε ενώ απουσιάζαμε οικογενειακώς από το σπίτι, δεν περιγράφεται.

Έκλαιγα σαν μικρό παιδί μπροστά στα σακουλάκια με το γάλα μου, και ένιωθα να έχω χάσει κάτι τόσο σημαντικό και σπουδαίο. Έκλαιγα, μόνο έκλαιγα. Και μετά πείσμωσα και άρχισα να αφιερώνω και πάλι καθημερινά, εικοσάλεπτα και μισάωρα για να φτιάξω από την αρχή την μικρή μου περιουσία.

Το πιο δύσκολο κομμάτι του αποκλειστικού θηλασμού, είναι το γεγονός ότι πρέπει όλα στη ζωή σου να γίνονται fast forward.Δεν έχεις χρόνο. Πρέπει κάθε 2 με 2,5 ώρες, από το τέλος κάθε γεύματος, να είσαι διαθέσιμη για να ταίσεις και πάλι το μωρό. Αυτό σημαίνει πως οτιδήποτε και αν έχεις να κάνεις, πρέπει να ολοκληρωθεί σε αυτό το χρονικό διάστημα. Και να θυμάσαι , αυτές οι λίγες ώρες δεν είναι «καθαρός» χρόνος, αν λάβεις υπόψιν πως το μωράκι θέλει και αλλαγή πάνας, μπανάκι, ρεψιματάκι, παιχνιδάκι, κουβεντούλα. Από την άλλη συνειδητοποιείς την αξία του χρόνου και πόσα πολλά μπορείς να κάνεις σε λίγα δευτερόλπετα, πόσα πολλά μπορείς να κάνεις με το …. ένα χέρι, ποιές είναι πραγματικά οι προτεραιότητες σου. Και αυτό το καταλαβαίνεις καλά, όταν έχεις επιλέξει να δέχεσαι βοήθεια όταν χρειαστεί, μόνο από τη μητέρα σου και την πεθερά σου.

Αγαπώ να θηλάζω την Αλεξάνδρα τόσο πολύ, που ούτε το γεγονός ότι δυσκολεύομαι να χάσω τα κιλά της γέννας, δεν με κάνει να σταματήσω. Ανήκω στην κατηγορία των γυναικών που ενώ θηλάζουν «κρατάνε» τα κιλά. Η αλήθεια είναι πως λίπος χάνω, αλλά δεν φαίνεται στη ζυγαριά όπου η κατακράτηση μετράει 6 κιλά! Μπορεί κανείς να τη δει στα μπράτσα μου, στα πόδια μου, παντού. Πήρα 10 κιλά στην εγκυμοσύνη, βγήκα από το μαιευτήριο έχοντας χάσει τα 6 και ακόμα παλεύω για εκείνα τα 4! Και να τα χάσω όμως, το σώμα μου δεν περιμένω να θυμίζει σε τίποτα αυτό που ήταν πριν μείνω έγκυος.

Η επίπεδη γραμμωμένη κοιλιά που είχα κάποτε, είναι πλέον μια κοιλιά που έχει το λιπάκι της. Αυτό το περίφημο donut γύρω από τον αφαλό που όταν σκύβω μπορεί και να κουνιέται σαν φρέσκο fruit ζελέ. Η κυτταρίτιδα μου χτύπησε την πόρτα και επειδή δεν είχα ποτέ ιδιαίτερο πρόβλημα με αυτήν, μου έχει κακοφανεί τόσο πολύ. Το στήθος μου επίσης έχει υποστεί αλλαγές που εγώ αναγνωρίζω και με κάνουν να αναρωτιέμαι όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη « άραγε θα γίνει και πάλι όπως πριν;».

Είμαι όμως ψύχραιμη. Βάζω όλα τα απαραίτητα προϊόντα στις «πληγείσες» περιοχές , όπως καλές ενυδατικές και συσφιγκτικές κρέμες, προσπαθώ να τρέφομαι σωστά τόσο για να έχω καλό γάλα αλλά και τις απαραίτητες θερμίδες, έχω βάλει και πάλι λίγο την άσκηση στη ζωή μου αλλά χωρίς υπερβολές γιατί έχω και την κούραση της βραδινής διακοπής του ύπνου που δεν μου αφήνει περιθώρια για πολλή ενέργεια μέσα στη μέρα.

Εκείνο όμως που με έχει κάνει να διαχειριστώ με ψυχραιμία τις αλλαγές στο σώμα μου, είναι ο άνδρας μου. Που μου θυμίζει κάθε ώρα και κάθε λεπτό το πόσο όμορφη και ποθητή είμαι. Εκείνη τη στιγμή μπορεί να τον αμφισβητώ λέγοντας του πως ξέρω ότι με «δουλεύει» αλλά βλέπω τα μάτια του και καταλαβαίνω πως εκείνος δεν «βλέπει» όλα όσα εμένα με ενοχλούν. Και παίρνω τόση δύναμη να κάνω αυτό που είναι το καλύτερο για το μωράκι μου και για μένα, ώστε μετά να δώσω χρόνο και στον εαυτό μου να επιστρέψει στα προ τοκετού δεδομένα.

Μέχρι τότε δεν διαβάζω κείμενα και συμβουλές για το πως θα γίνω κορμάρα 3 μήνες μετά τον τοκετό, δεν «μασάω» καθόλου βλέποντας άλλες celebrity να .. «ρίχνουν» το instagram 30 δευτερόλεπτα μετά τη γέννα με το «καλλίγραμμο» κορμί τους. Δεν συγκρίνω την εικόνα που είχα το καλοκαίρι του 2016 με το πως είμαι τώρα. Δεν συγκρίνω το σώμα μου με το σώμα άλλων γυναικών.

Δεν είμαστε φτιαγμένες όλες από το ίδιο υλικό.

Δεν θηλάζουμε όλες το ίδιο διάστημα.

Δεν πεινάμε όλες το ίδιο.

Δεν μας αφορά το ίδιο η εικόνα μας.

Πέταξα τα τζιν και τα φαρδιά παντελόνια, φόρεσα και πάλι τα κοντά μου σορτσάκια, πήρα μαγιό σε μεγαλύτερο νούμερο από το συνηθισμένο, και απολαμβάνω το καλοκαίρι μου. Και τον άνδρα μου, και το παιδί μου, και το σπιτικό θεϊκό παγωτό της πεθεράς μου, και την τέλεια μακαρονάδα της μητέρας μου, και το μοναδικό ηλιοβασίλεμα στον μυστικό παράδεισο που βρίσκομαι, την ώρα που θηλάζω στην αιώρα, και νιώθω τόσο πλήρης, τόσο γεμάτη, τόσο ευτυχισμένη.

Και όταν με ρωτάς για πόσο ακόμα θα θηλάσεις, απαντώ : για όσο περισσότερο μπορώ…

 


I believe : 02 Aug 2018

Πάνες από τα…Lidl

  Μπορεί κάποιος ακούγοντας το πάνες από τα lidl να νόμιζε πως πρόκειται για το γνωστό χιουμοριστικό #Hashtag που έχει τόσo αγαπηθεί από τα social media, και αναφέρεται σε οτιδήποτε... «αμφισβητείται», πάντα ωστόσο και με μία δόση αστειότητας και \"χαριτωμενιάς\" , αυτή τη φορά όμως, εγώ, εδώ σε αυτό το κείμενο σοβαρολoγώ! Τι εννοώ; Ναι, φοράω στο μικράκι μου πάνες από τα lidl. Και η ιστορία γνωριμίας μου με αυτά τα αφράτα, μαλακά βρακάκια ξεκινάει κάπως έτσι... Ήταν τέλη Μαίου , και οικογενειακώς κάναμε την πρώτη μας εξοχική απόδραση στο Πόρτο Χέλι. Ήταν αν θες, ένα πρώτο crash test για να δούμε κατά πόσο θα ήταν εύκολο για όλους μας να φεύγουμε για μικρές εκδρομές με το μωρό. Κάτι που σύντομα συνειδητοποιήσαμε πως δεν θα μας δημιουργούσε το παραμικρό πρόβλημα. Όλα πήγαν ρολόι, όλο ήταν καταπληκτικά. Ούτε γκρίνιες, ούτε ταλαιπωρία, ούτε περισσότερη κούραση από τη συνηθισμένη. Ένα και μόνο ένα ήταν το μελανό σημείο σε αυτή την πρώτη μας εξόρμηση. Οι πάνες. Όταν γέννησα, έγινε  μία κυριολεκτική παρέλαση προϊόντων από το δωμάτιο μου. Δείγματα από κρέμες, σαπούνια και πάνες, κατέφθαναν με κούτες στο δωμάτιο προκειμένου να εξοικειωθώ ως νέα μαμά με το οτιδήποτε κυκλοφορεί στην αγορά. Η ποσότητα ήταν τέτοια που δεν χρειάστηκε για έναν ολόκληρο μήνα να αγοράσω ούτε μία πάνα για το μωρό. Είχα αποφασίσει να δοκιμάσω όλες τις επιλογές προκειμένου να αποφασίσω ποια θα ήταν η καλύτερη και η πιο άνετη για το παιδί. Μπορεί να ακούγεται εύκολο, αλλά ήταν μία δύσκολη απόφαση. Στη μία περίπτωση είχαμε διαρροές, στην άλλη ερεθισμούς ανάμεσα στις πτυχές του δέρματος, στην άλλη η κατανάλωση ήταν μεγάλη γιατί η αντοχή της πάνας ήταν μικρή. Δεν είχα βρει ακόμα εκείνο το προϊόν που θα γινόταν το «δικό μας» προϊόν. Ένα ωραίο πρωί, λοιπόν, κάπου κοντά στη θάλασσα, γευματίζουμε με μία φίλη, επίσης μητέρας ενός κοριτσιού αλλά λίγο μεγαλύτερου σε ηλικία από τη κόρη μου,  και εκεί, ανάμεσα στον καφέ και την τηγανίτα, έγινε το ατύχημα. Κακάκια παντού. Πουφ... Με γέλιο και ψυχραιμία τακτοποίησα την κατάσταση και με φυσικότητα ρώτησα τη φίλη μου. «Τι της φοράς;» «Πάνες από τα lidl » «Έλα λέγε...» «Αλήθεια σου λέω, δεν κάνω καμία πλάκα. Πρέπει να τις δοκιμάσεις. Και εγώ ξέμεινα μία μέρα σε ένα έκτακτο περιστατικό, δανείστηκα, και η πάνα ήταν από τα lidl. Στην αρχή είπα «φέρ΄την να κάνουμε τη δουλειά μας» αλλά την επόμενη κιόλας μέρα πήγα και αγόρασα κούτες. Κράτησαν την μικρή καθαρή για ώρα , ακόμα και όταν λερώθηκε δεν μύριζε τίποτα ενώ και το μωρό φάνηκε να έχει μεγαλύτερη άνεση επειδή η πάνα δεν είναι τόσο \"χοντροκομμένη\" όσο άλλες. Για να μην τα πολυλογώ, πήγα, σχεδόν ενοχικά και αγόρασα τις πάνες lupilu. Και τις χρησιμοποίησα. Και τις ξανά αγόρασα! Γιατί όντως όσα είπε η φίλη μου είχαν υπόσταση. Και αν με ρωτούσε μία μαμά θα της έλεγα την εμπειρία μου, και την άποψη μου. Γιατί όταν πρόκειται για το παιδί της μία μαμά θέλει το ...καλό του , ακόμα και αν πρόκειται για ...κακά!      

Μπήκα στο μήνα μου και μετράω αντίστροφα.

Δεν μπορώ να πιστέψω για πότε πέρασε ο καιρός.

Πότε ήταν Ιούλιος που ξαφνικά άρχισα να νιώθω αδικαιολόγητα πολύ κουρασμένη, με ξινίλες στο στόμα και ένα «σκουλήκι» να με γαργαλάει ψηλά στο στομάχι. Και εγώ να έχω βαφτίσει όλα αυτά τα συμπτώματα «ίωση» την ώρα που ο Θοδωρής στοιχημάτιζε ότι είμαι έγκυος.

Ποτέ δεν τον πήρα στα σοβαρά, γι’ αυτό και συνέχισα να κάνω σερφ, αν και για πρώτη φορά με κούραζε το άθλημα, και να πίνω σχεδόν κάθε βράδυ το αγαπημένο μου ποτό.

Για πότε ήρθε ο Αύγουστος, και βρέθηκα στην Πάρο, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, «προληπτικά» με ένα τεστ στα χέρια, έτοιμη να επιβεβαιώσω ότι ΔΕΝ είμαι έγκυος, προκειμένου να μπω για σερφ.

Ποτέ δεν μπήκα. Και τα 4 τεστ που έκανα, βγήκα μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα θετικά.

Και από τότε πέρασαν 9 ολόκληροι μήνες.

Οι τρις πρώτοι μήνες ήταν περίεργοι. Μία ψυχολογία βαριά, σχεδόν υπνωτισμένη, που ήρθαν και ισοπέδωσαν οι εξελίξεις στην επαγγελματική μου ζωή. Αν γυρνούσα το ρολόι πίσω, δεν θα έδινα τόση αξία. Δεν άξιζε. Μαράζωσα, όχι τόσο επειδή βρέθηκα χωρίς δουλειά, αλλά από τον τρόπο που χωρίς κανέναν λόγο, απαξιώθηκα.

Το δεύτερο τρίμηνο ήταν το καλύτερο. Όλα πιο συνειδητοποιημένα, σε τάξη, χαρούμενα και χαλαρά…

Το τρίτο τρίμηνο άρχισε λίγο να βαραίνει η κατάσταση και μαζί της και εγώ!

Τώρα, μία ανάσα πριν το τέλος κάνω απολογισμό για αυτές τις 37 εβδομάδες μέχρι τώρα.

Στα θετικά καταγράφω όλα εκείνα τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που σου προκαλεί αυτή η περίοδος. Από την ασυγκράτητη συγκίνηση σε κάθε σκέψη του μωρού, το καρδιοχτύπι σε κάθε υπέροχο, την αγωνία της κάθε εξέτασης που διαδεχόταν η λύτρωση στο άκουσμα των καλών και ευχάριστων νέων. Τα λουκούλλεια χωρίς τύψεις γεύματα , αλλά και η απόλαυση που αποκτά το φαγητό, ειδικά όταν το γεύμα είναι η απτή ικανοποίηση μίας εμμονικής λιγούρας. Ευτυχώς πέρα από τη μανία μου για μεξικάνικο φαγητό, ρεβίθια και αγκινάρες, δεν θυμάμαι να βασανίστηκα πολύ από γαστρονομικές φαντασιώσεις. Πέρασα όμως ατελείωτες ώρες, σχεδόν σαν εθισμένη, μπροστά στο ινσταγκραμ, βλέποντας φαγητά και γλυκά, τα οποία και έστελνα inbox στον Θοδωρή, εγκλωβισμένη στην ψυχαναγκαστική μου ανάγκη να θέλω να μοιραστώ, (αφού δεν μπορώ να φάω), αυτό που βλέπω.

Θετικά πρόσημα επίσης παίρνει και η ψυχολογία μου, πιο ήρεμη και πιο «γλυκεία» κάτι που με έκανε να συνειδητοποιήσω το πόσο «κόντρα» σε αυτό ήμουν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν υπήρξα ποτέ από εκείνες τις «μανούλες» που μιλάγανε δυνατά στο μωρό τους, ή που χρησιμοποιήσαν την εγκυμοσύνη τους για να τραβήξουν προσοχή ή περιποίηση. Περισσότερο γκρίνιαζα όταν δυσφορούσα παρά δυσφορούσα και καλά για να χαϊδευτώ.Εξάλλου δεν χρειάστηκε. Φροντίστηκα και αγαπήθηκα τόσο πολύ, και αυτή τη περίοδο. 

Αν όμως στη λίστα με τα θετικά θα έπρεπε να ξεχωρίσω μόνο ένα και να το βάλω ψηλά στο βάθρο, δίνοντας και το Όσκαρ, αυτό θα ήταν σίγουρα και μόνο ο Θοδωρής.

Κάθε λεπτό της δικής μου εγκυμοσύνης ήταν δύο λεπτά της δικής του, γιατί την έζησε με ένταση, υπομονή, συμπαράσταση, σύμπραξη, στήριξη, μέχρι το μεδούλι της.

Η εγκυμοσύνη αυτή, ήταν μία πρώτη δοκιμασία που μου αποκάλυψε πως ο άνθρωπος που έχω δίπλα μου είναι πρότυπο αρσενικού, με βαθιές αξίες, ήθος που πλέον σπανίζει, αλλά και μία υπό εξαφάνιση ενσυναίσθηση που κάνει τον άνδρα αθεράπευτα γοητευτικό και ερωτεύσιμο. Εκφράζω αυτό το δημόσιο «ευχαριστώ» όχι προς τέρψη του εντυπωσιασμού, αλλά σε μία απόπειρα δικού μου ξεγυμνώματος που ουσιαστικά επιβεβαιώνει την απόλυτη αναγνώριση στον ρόλο που ο Θοδωρής είχε όλο αυτό το διάστημα. Το ρόλο του πιο αφοσιωμένου συντρόφου.

Αν τώρα έπρεπε να γράψω στο τεφτέρι και τα αρνητικά, θα ξεκινούσα με την κατάληψη που γίνεται σε κάθε εγκεφαλικό και όχι μόνο κύτταρο, από τις γνωστές σε όλους ορμόνες, που ωστόσο και οι ίδιες καταβάλλονται από ένα αέναο αμόκ, κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι τουλάχιστον προβληματική.

Η προσπάθεια συνύπαρξης με όλες αυτές τις μεταβολές, συνοδεύεται από τις αλλαγές που αποτυπώνονται και στο σώμα αλλά και στο εύρος του οργανισμού.

Είχε να μου ανοίξει η μύτη από το δημοτικό, και αν κάποτε μου έκανε εντύπωση που η μύτη του συμμαθητή μου του Λάμπρου, θα έβγαζε συνέχεια είτε μύξες είτε αίμα, έφτασα να παραμιλάω και να ψιθυρίζω στον Λάμπρο, « Λάμπρο ήσουν γατάκι». Το αίμα αγάπησαν και τα ούλα μου, που κλήθηκαν να υποδεχτούν στην κοιλότητα τους στόλο από βακτήρια δίνοντας άλλη υπόσταση στον όρο «γεύση». Τα πάντα αυτή την περίοδο έχουν μία δική μου “ιδιωτική” γεύση. Όπως και μυρωδιά. Ντρέπομαι να περιγράψω ξανά το περιστατικό με τον καβγά που έστησα σε γνωστό εμπορικό κέντρο, κατηγορώντας τους για νοθεία στο εδώ και 15 χρόνια αγαπημένο μου άρωμα.

Το πολύ κλάμα όμως το έριξα για τα ρούχα.

Αλλά πολύ κλάμα. Μία αγορά σχεδόν ρατσίστρια προς τις εγκύους, και αν όχι ρατσίστρια σίγουρα χωρίς γούστο και αισθητική.

Τα συναισθήματα απόγνωσης μπροστά την ντουλάπα, την ώρα που αναζητάς κάτι να φορέσεις, δεν θες να τα ζήσεις.

Όπως και τη ναυτία του πρώτου τριμήνου, που σε κάνει να θες να τρως μόνο γραβιέρα και πεπόνι, δύο φορές την ημέρα. Γιατί ο λήθαργος; Χρωστάω στον άντρα μου ένα ταξίδι, του χρωστάω διακοπές, γιατί το καλοκαίρι πέρασε δράμα. Σε ένα υπέροχο σπίτι, κάπου στην Κρήτη, κλεισμένος μέσα, να με βλέπει να σέρνομαι από κρεβάτι σε καναπέ, και από καναπέ σε κρεβάτι, τις 20 από τις 24 ώρες της ημέρας. Ευτυχώς βγαίναμε για φαγητό. Μην χαίρεσαι, στον κήπο του σπιτιού βγαίναμε.

Οι αλλαγές στο σώμα επίσης είναι λίγο σοκαριστικές. Χάνεται η μέση, μαζί και ο αστράγαλος, ανοίγει η λεκάνη και ξαφνικά μία κοιλιά να ορίζει το χώρο, και τις κινήσεις σου, που όσο περνάει ο καιρός, αυτές  περιορίζονται και δεσμεύονται. Το καλό είναι πως τα βράδια μπροστά στην τηλεόραση, μπορείς να ακουμπήσεις πάνω της το αναψυκτικό σου. Αν είσαι σταθερή, χωράει και το αναψυκτικό του άνδρα σου.

Και φτάνοντας στο τέλος, τον κύριο λόγο έχουν οι σκέψεις. Οι ατελείωτες σκέψεις, που έρχονται και ζητούν να ξοφλήσεις ότι άγχος δεν είχες τους προηγούμενους μήνες. Έρχονται τη μέρα, εκεί που δεν το περιμένεις, και σε αναστατώνουν. «Είναι όλα έτοιμα;» «Θα τα καταφέρω;» «Θα είναι ευτυχισμένο το παιδί μου;» «θα παραμείνουμε ευτυχισμένοι με τον Θοδωρή;» «Λες να γεννήσω πριν την ώρα μου;» «Είμαι αρκετά ικανή;» «Είμαι έτοιμη;» Οι ίδιες σκέψεις όμως έρχονται και τη νύχτα, υπό τη μορφή ονείρου.

Έχω δει αυτές τις εβδομάδες τα πιο περίεργα και παράξενα όνειρα που θα μπορούσε να δει ποτέ άνθρωπος. Είναι κάτι σαν πίνακας αφηρημένης τέχνης. Απλά δεν βγάζεις νόημα.

Σε ένα μήνα θα έχουμε εδώ ένα μωρό, και γω για πρώτη φορά νιώθω «γατάκι».

Που ναι η μαγκιά σου Νονόρα;

Μάλλον η μαγκιά που είχα ήταν άμυνα σε οτιδήποτε ένιωθα ως απειλή.

Και να που τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου, την περιμένω με αγωνία και φόβο για το άγνωστο, αλλά σίγουρα χωρίς άμυνες…

 


Έναν πρωτότυπο τρόπο για να προστατεύουν τα χωράφια τους αλλά και τη ζωή των ελεφάντων έχουν εμπνευστεί οι Τανζανοί. Στην αφρικανική αυτή χώρα, πολύ μεγάλος αριθμός αφρικανικών ελεφάντων είχε χάσει τη ζωή τους από τους γαιοκτήμονες, που σκότωναν τα συμπαθή ζώα προκειμένου να μην τους καταπατούν τα χωράφια. Μέχρι που εμπνεύστηκαν τις βόμβες τσίλι! Τι είναι αυτό ακριβώς; Οι αγρότες παίρνουν προφυλακτικά τα γεμίζουν με σκόνη από καυτό τσίλι και στην άκρη βάζουν ένα φιτίλι. Δένουν καλά το προφυλακτικό και στη συνέχεια αφού ανάβουν το φιτίλι πετούν στον αέρα όσο πιο μακριά μπορούν την αυτοσχέδια βόμβα. Αυτή σκάει στον αέρα, απελευθερώνοντας το τσίλι... Τόσο η μυρωδιά του όσο και ο θόρυβος που κάνουν οι «βόμβες» διώχνουν με φιλικό τρόπο τους ελέφαντες από τα χωράφια. Με αυτόν τον τρόπο άνθρωποι και ελέφαντες ζουν ειρηνικά ενώ έχει μειωθεί σημαντικά η σφαγή των ελεφάντων.  

Μπήκα στο μήνα μου και μετράω αντίστροφα.

Δεν μπορώ να πιστέψω για πότε πέρασε ο καιρός.

Πότε ήταν Ιούλιος που ξαφνικά άρχισα να νιώθω αδικαιολόγητα πολύ κουρασμένη, με ξινίλες στο στόμα και ένα «σκουλήκι» να με γαργαλάει ψηλά στο στομάχι. Και εγώ να έχω βαφτίσει όλα αυτά τα συμπτώματα «ίωση» την ώρα που ο Θοδωρής στοιχημάτιζε ότι είμαι έγκυος.

Ποτέ δεν τον πήρα στα σοβαρά, γι ‘αυτό και συνέχισα να κάνω σερφ, αν και για πρώτη φορά με κούραζε το άθλημα, και να πίνα σχεδόν κάθε βράδυ το αγαπημένο μου ποτό.

Για πότε ήρθε ο Αύγουστος, και βρέθηκα στην Πάρο, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, «προληπτικά» με ένα τεστ στα χέρια, έτοιμη να επιβεβαιώσω ότι δεν είμαι έγκυος, προκειμένου να μπω για σερφ.

Ποτέ δεν μπήκα. Και τα 4 τεστ που έκανα, βγήκα μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα θετικά.

Και από τότε πέρασαν 9 ολόκληροι μήνες.

Οι τρις πρώτοι μήνες ήταν περίεργοι. Μία ψυχολογία βαριά, σχεδόν υπνωτισμένη, που ήρθαν και ισοπέδωσαν οι εξελίξεις στην επαγγελματική μου ζωή. Αν γυρνούσα το ρολόι πίσω, δεν θα έδινα τόση αξία. Δεν το άξιζε κανείς τους. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.

Το δεύτερο τρίμηνο ήταν το καλύτερο. Όλα πιο συνειδητοποιημένα, σε τάξη, χαρούμενα και χαλαρά…

Το τρίτο τρίμηνο άρχισε λίγο να βαραίνει η κατάσταση και μαζί της και εγώ!

Τώρα, μία ανάσα πριν το τέλος κάνω απολογισμό για αυτές τις 37 εβδομάδες μέχρι τώρα.

Στα θετικά καταγράφω όλα εκείνα τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που σου προκαλεί αυτή η περίοδος. Από την ασυγκράτητη συγκίνηση σε κάθε σκέψη του μωρού, το καρδιοχτύπι σε κάθε υπέροχο, την αγωνία της κάθε εξέτασης που διαδεχόταν η λύτρωση στο άκουσμα των καλών και ευχάριστων νέων. Τα λουκούλλεια χωρίς τύψεις γεύματα , αλλά και η απόλαυση που αποκτά το φαγητό, ειδικά όταν το γεύμα είναι η απτή ικανοποίηση μίας εμμονικής λιγούρας. Ευτυχώς πέρα από τη μανία μου για μεξικάνικο φαγητό, ρεβίθια και αγκινάρες, δεν θυμάμαι να βασανίστηκα πολύ από γαστρονομικές φαντασιώσεις. Πέρασα όμως ατελείωτες ώρες, σχεδόν σαν εθισμένη, μπροστά στο ινσταγκραμ, βλέποντας φαγητά και γλυκά, τα οποία και έστελνα inbox στον Θοδωρή, εγκλωβισμένη στην ψυχαναγκαστική μου ανάγκη να θέλω να μοιραστώ, αφού δεν μπορώ να φάω, αυτό που βλέπω.

Θετικά πρόσημα επίσης παίρνει και η ψυχολογία μου, πιο ήρεμη και πιο «γλυκεία» κάτι που με έκανε να συνειδητοποιήσω το πόσο «κόντρα» σε αυτό ήμουν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν υπήρξα ποτέ από εκείνες τις «μανούλες» που μιλάγανε δυνατά στο μωρό τους, ή που χρησιμοποιήσαν την εγκυμοσύνη τους για να τραβήξουν προσοχή ή περιποίηση. Περισσότερο γκρίνιαζα όταν δυσφορούσα παρά δυσφορούσα και καλά για να χαϊδευτώ.

Αν όμως στη λίστα με τα θετικά θα έπρεπε να ξεχωρίσω μόνο ένα και να το βάλω ψηλά στο βάθρο, δίνοντας και το Όσκαρ, αυτό θα ήταν σίγουρα και μόνο ο Θοδωρής.

Κάθε λεπτό της δικής μου εγκυμοσύνης ήταν δύο λεπτά της δικής του, γιατί την έζησε με ένταση, υπομονή, συμπαράσταση, σύμπραξη, στήριξη, μέχρι το μεδούλι της.

Η εγκυμοσύνη αυτή, ήταν μία πρώτη δοκιμασία που μου αποκάλυψε πως ο άνθρωπος που έχω δίπλα μου είναι πρότυπο αρσενικού, με βαθιές αξίες, ήθος που πλέον σπανίζει, αλλά και μία υπό εξαφάνιση ενσυναίσθηση που κάνει τον άνδρα αθεράπευτα γοητευτικό και ερωτεύσιμο. Εκφράζω αυτό το δημόσιο «ευχαριστώ» όχι προς τέρψη του εντυπωσιασμού, αλλά σε μία απόπειρα δικού μου ξεγυμνώματος που ουσιαστικά επιβεβαιώνει την απόλυτη αναγνώριση στον ρόλο που ο Θοδωρής είχε όλο αυτό το διάστημα. Το ρόλο του πιο αφοσιωμένου συντρόφου.

Αν τώρα έπρεπε να γράψω στο τεφτέρι και τα αρνητικά, θα ξεκινούσα με την κατάληψη που γίνεται σε κάθε εγκεφαλικό και όχι μόνο κύτταρο, από τις γνωστές σε όλους ορμόνες, που ωστόσο και οι ίδιες καταβάλλονται από ένα αέναο αμόκ, κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι τουλάχιστον προβληματική.

Η προσπάθεια συνύπαρξης με όλες αυτές τις μεταβολές, συνοδεύεται από τις αλλαγές που επιφέρονται και στο σώμα αλλά και στο εύρος του οργανισμού. Είχε να μου ανοίξει η μύτη από το δημοτικό, και αν κάποτε μου έκανε εντύπωση που η μύτη του συμμαθητή μου του Λάμπρου, θα έβγαζε συνέχεια είτε μύξες είτε αίμα, έφτασα να παραμιλάω και να ψιθυρίζω στον Λάμπρο, « Λάμπρο είσαι γατάκι». Το αίμα αγάπησαν και τα ούλα μου, που κλήθηκαν να υποδεχτούν στην κοιλότητα τους στόλο από βακτήρια δίνοντας άλλη υπόσταση στον όρο «γεύση». Τα πάντα αυτή την περίοδο έχουν μία δική μου ιδιωτική γεύση. Όπως και μυρωδιά. Ντρέπομαι να περιγράψω ξανά το περιστατικό με τον καβγά που έστησα σε γνωστό εμπορικό κέντρο, κατηγορώντας τους για νοθεία στο εδώ και 15 χρόνια αγαπημένο μου άρωμα.

Το πολύ κλάμα όμως το έριξα για τα ρούχα.

Αλλά πολύ κλάμα. Μία αγορά σχεδόν ρατσίστρια προς τις εγκύους, και αν όχι ρατσίστρια σίγουρα χωρίς γούστο και αισθητική.

Τα συναισθήματα απόγνωσης μπροστά τη ντουλάπα, την ώρα που αναζητάς κάτι να φορέσεις, δεν θες να τα ζήσεις.

Όπως και τη ναυτία του πρώτου τριμήνου, που σε κάνει να θες να τρως μόνο γραβιέρα και πεπόνι, δύο φορές την ημέρα. Γιατί ο λήθαργος; Χρωστάω στον άντρα μου ένα ταξίδι, του χρωστάω διακοπές, γιατί το καλοκαίρι πέρασε δράμα. Σε ένα υπέροχο σπίτι, κάπου στην Κρήτη, κλεισμένος μέσα, να με βλέπει να σέρνομαι από κρεβάτι σε καναπέ, και από καναπέ σε κρεβάτι, τις 20 από τις 24 ώρες της ημέρας.

Οι αλλαγές στο σώμα επίσης είναι λίγο σοκαριστικές. Χάνεται η μέση, μαζί και ο αστράγαλος, ανοίγει η λεκάνη και ξαφνικά μία κοιλιά να ορίζει το χώρο, και τις κινήσεις σου, που όσο περνάει ο καιρός περιορίζονται και δεσμεύονται. Το καλό είναι πως τα βράδια μπροστά στην τηλεόραση, μπορείς να ακουμπήσεις πάνω της το αναψυκτικό σου. Αν είσαι σταθερή, χωράει και το αναψυκτικό του άνδρα σου.

Και φτάνοντας στο τέλος, τον κύριο λόγο έχουν οι σκέψεις. Οι ατελείωτες σκέψεις, που έρχονται και ζητούν να ξοφλήσεις ότι άγχος δεν είχες τους προηγούμενους μήνες. Έρχονται τη μέρα, εκεί που δεν το περιμένεις, και σε αναστατώνουν. «Είναι όλα έτοιμα;» «Θα τα καταφέρω;» «Θα είναι ευτυχισμένο το παιδί μου;» «θα παραμείνουμε ευτυχισμένοι με τον Θοδωρή;» «Λες να γεννήσω πριν την ώρα μου;» «Είμαι αρκετά ικανή;» «Είμαι έτοιμη;» Οι ίδιες σκέψεις όμως έρχονται και τη νύχτα, υπό τη μορφή ονείρου.

Έχω δει αυτές τις εβδομάδες τα πιο περίεργα και παράξενα όνειρα που θα μπορούσε να δει ποτέ άνθρωπος. Είναι κάτι σαν πίνακας αφηρημένης τέχνης. Απλά δεν βγάζεις νόημα.

Σε ένα μήνα θα έχουμε εδώ ένα μωρό, και γω για πρώτη φορά νιώθω «γατάκι».

Που ναι η μαγκιά σου Νονόρα;

Μάλλον η μαγκιά που είχα ήταν άμυνα σε οτιδήποτε ένιωθα ως απειλή.

Και να που τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου, την περιμένω με αγωνία και φόβο, αλλά σίγουρα χωρίς άμυνες.

 


ΕΥ ΖΗΝ & ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ : 23 Mar 2018

Πάμε όλοι μαζί, σε μία παραλία

Οι νευροεπιστήμονες αποφάνθηκαν. Πάρτε τις παραλίες, κατά το «πάρτε τα βουνά». Μία βόλτα στην παραλία, συμβάλει στην σωματική και ψυχική υγεία γι \'αυτό και το προτείνουν ανεπιφύλακτα ως θεραπεία, σε κάθε ευκαιρία. Ταυτόχρονα προτείνουν την ενασχόληση με κάποια δραστηριότητα που σχετίζεται με τη θάλασσα και οι λόγοι για τους οποίους γίνεται αυτό, περιγράφονται παρακάτω. Κοινώς ανακηρύσσουν το τρίπτυχο θαλάσσια σπορ, άμμος και ήλιος, ως τη συνταγή για μία καλή υγεία, χειμώνα καλοκαίρι. Κολύμπι, Surf, Sup Το θαλασσινό νερό είναι πλούσιο σε μέταλλα, ιώδιο, μαγνήσιο και ποτάσιο που μπορούν να βοηθήσουν το σώμα να οχυρωθεί και το ανοσοποιητικό να παλέψει φλεγμονές και τοξίνες. Πολλές μελέτες έχουν δείξει πως τα αθλήματα που σχετίζονται με τη θάλασσα και γενικότερα το νερό, μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του στρες και της κατάθλιψης. Ταυτόχρονα συμβάλλουν στην καλή σωματική υγεία και φυσική κατάσταση γυμνάζοντας αρμονικά όλο το σώμα. Άμμος Γνωρίζατε πως τα πόδια μας έχουν τις περισσότερες απολήξεις νεύρων; Γι αυτό ακριβώς το να περπατά κανείς ξυπόλυτος στην άμμο, βοηθάει στη διέγερση αυτών των νεύρων ενώ ταυτόχρονα δυναμώνει και τους μύες. Αν κάποιος μπορεί να τρέξει στην άμμο χωρίς παπούτσια, ακόμα καλύτερα, αν και πρόκειται για μία ιδιαίτερα δύσκολη προπόνηση και αρκετά κουραστική. Ήλιος Αν και τελευταία ο ήλιος κατηγορείται για πολλά, όταν η έκθεση σε αυτόν δεν γίνεται με υπερβολή, τότε μπορεί να γίνει ιδιαίτερα ευεργετικός. Το φως του ήλιου είναι αυτό που μας τρέφει με βιταμίνη D, η οποία και ευθύνεται για την υγεία των οστών, και την απορρόφηση του ασβεστίου από αυτά. Μόλις 10 λεπτά τη μέρα, ειδικά τις πρώτες πρωινές ώρες, είναι υπέρ αρκετές για να γευτείτε τα οφέλη του ήλιου. Μην ξεχνάτε όμως πως τις μεσημεριανές ώρες, η υπερέκθεση μπορεί να επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις, όπως πρόωρη γήρανση ή δερματικό καρκίνο.
GO SOCIAL

Crafted by white-space.gr