Είστε πολλές εκείνες που με ρωτάτε πως είναι στο σώμα μου μετά τη γέννα, και αν έχω επανέλθει. Αν έχω χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης, ή αν έχω παρατηρήσει διαφορές στο σώμα μου…

Τόσο καιρό δεν ένιωθα άνετα με την ιδέα να μοιραστώ τη σκέψη μου δημόσια γι αυτό το θέμα.

Έβλεπα και άλλες μαμάδες, από τον περίγυρο μου τόσο τον επαγγελματικό όσο και τον επαγγελματικό που ενώ είχαν φέρει και εκείνες πρόσφατα το μωρό τους στον κόσμο, φαίνεται σαν να μην γέννησαν ποτέ, και αναρωτιόμουν, εγώ τι λάθος έκανα;

Γιατί, όχι. Δεν έχω χάσει όλα τα κιλά της γέννας. Όχι, το σώμα μου δεν θυμίζει σε τίποτα το πως ήταν πριν. Ναι, έχω παρατηρήσει άπειρες διαφορές που με φέρνουν σε αμηχανία όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη.

Πήρα δέκα κιλά στην εγκυμοσύνη. Δεν ήταν πολλά, ίσα ίσα που ήταν στο πλαίσιο των λιγοστών κιλών που μπορεί να βάλει μία μέλλουσα μητέρα.

Με το που βγήκα από το μαιευτήριο έχασα τα 5. Από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα, δεν έχω χάσει γραμμάριο.

Πίστευα πως με το θηλασμό θα χάσω και περισσότερα απ όσο πήρα. Αλλά μάλλον ανήκω, όπως μου είπαν στην κατηγορία των γυναικών που ο θηλασμός τους κάνει κατακράτηση υγρών.

Κατά καιρούς, τους πρώτους μήνες έκανα μετρήσεις για να ελέγχω το ποσοστό λίπους μου, και δεν ήταν τόσο κακό. Ήταν όμως περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Είχα ξεκινήσει μία προσπάθεια και για γυμναστική, αλλά για μένα πλέον η γυμναστική δεν είχε την ίδια ουσία και αξία που είχε κάποτε στη ζωή μου. Κάποτε γυμναζόμουν πολύ γιατί μου άρεσε, γιατί υπήρχε μία υποδομή που με τη γυμναστική γινόταν ακόμα καλύτερη. Τώρα έπρεπε να γυμναστώ για να επανέλθω. Για να χάσω κιλά και να αδυνατίσω. Ένιωθα να πνίγομαι, να πιέζομαι, συν του ότι η φυσική μου κατάσταση δεν θυμίζει σε τίποτα αυτή που είχα παλαιότερα.

Η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη. Και παραμένει. Μία εικόνα πολύ διαφορετική από αυτή που ξέρατε, και από αυτή που ήταν. Μία εικόνα που θέλει πολλή δουλειά για να επανέλθει , και σίγουρα πολλή όρεξη. Αυτή δεν την έχω. Το έχω αποδεχτεί, το έχω συζητήσει. Δεν έχω καμία όρεξη να γυμναστώ. Νιώθω «αφημένη». Οι προτεραιότητες μου είναι άλλες αυτή τη στιγμή.

Αποφάσισα να μην με πιέσω. Ξέρω ότι θα επιστρέψω. Ξέρω τι σημαίνει για μένα να γυμνάζομαι.

Είναι δύσκολο να βλέπεις άλλες γυναίκες να έχουν ένα τέτοιο «σκαρί» που συγχωρεί εγκυμοσύνες.

Το δικό μου το dna δεν «θυμάται» τόσο καλά…

Τα μπράτσα μου έχουν χάσει τη γράμμωση τους και έχουν συγκεντρώσει τόσο νερό στο κάτω μέρος τους, που πλέον αποφεύγω να φοράω οτιδήποτε δεν έχει μανίκι.

Το στήθος μου, το κρύβω, γιατί νιώθω άβολα με το πόσο μεγάλο είναι. Ναι, θηλάζω ακόμα , εδώ και 8 μήνες. Ναι κάνω κάτι καλό για το παιδί μου. Αλλά όχι, ο εγκέφαλος μου αυτό δεν μπορεί να το διαχωρίσει.

Εκείνο που με πονάει περισσότερο είναι η κοιλιά μου.

Τέλος πια οι γραμμωμένοι κοιλιακοί. Τέλος η επίπεδη κοιλιά που έκανε σκιές ακόμα και στους πλάγιους, και όποιος τους έβλεπε έλεγε «πωω πωωω τι ωραίοι κοιλιακοί».

Η κοιλιά μου θυμίζει μαξιλάρι. Είναι τόσο μαλακή, από το νερό και τα συγκεντρωμένα υγρά, ίσως και από το περίσσιο λίπος. Είναι ταλαιπωρημένη από την εγκυμοσύνη και σε τίποτα δεν μαρτυρά τις άπειρες ώρες που την έχω αφιερώσει για να δείχνει σφιχτή και υγιής.

Το πόδια μου έχουν αποκτήσει κυτταρίτιδα μέχρι και γύρω από τα γόνατα. Νερά, νερά , παντού υγρά…. Το βλέπεις, το νιώθεις το πιάνεις.

Όλο αυτό με περιορίζει στο ντύσιμο, και στην προσωπική μου ζωή αλλά και στη ζωή της τηλεόρασης.

Πολλοί σχολιάζουν το ντύσιμο μου ότι είναι συντηρητικό και πως φορά πολλά «κλειστά». Εμ βέβαια, τι περιμένεις να δεις; Αυτά που εντέχνως κρύβω;»

Και ποια είναι η ψυχολογία μου σε όλο αυτό;

Η ψυχολογία μου είναι ένα «γιο γιο»

Από τη μία ναι, «έγινα μητέρα», από την άλλη ξέρω και άλλες γυναίκες που έκαναν ακριβώς το ίδιο και είναι πιο αδύνατες από ποτέ. «Ναι αλλά αυτές θηλάζουν;» Θα με ρωτήσεις; Και τι; «Αυτό είναι δικαιολογία θα σου πω;»

«Κιλά είναι χάνονται» Σκέφτομαι….

«Πρέπει να γυμναστείς» λέω στον εαυτό μου.

«Μήπως τρως παραπάνω;» Αναρωτιέμαι.

«Πως έγινες έτσι;» Το ερώτημα που με βασανίζει στις δύσκολες ώρες

«Μία χαρά είσαι , πριν λίγο γέννησες!» Η δήλωση μου στις καλές μέρες.

Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι όταν βλέπω τον άνδρα μου. Έχει κορμί κούρου. Αψεγάδιαστο. Αθλείται, το φροντίζει, τρώει σωστά. Τον κοιτάω από μακριά και τον θαυμάζω. Και αναρωτιέμαι «τι κάνει μαζί μου;» «άραγε από μέσα του με σχολιάζει ποτε; Με κρίνει αρνητικά»

Γιατί απ΄ έξω του, κάθε μα κάθε μέρα , μου λέει και μία και δύο και περισσότερες φορές πόσο όμορφη είμαι, πόσο «γκομενάρα» και με τις δικές μου σωματικές αλλαγές έχει πάντα μία δικαιολογία έτοιμη. Τεκμηριωμένη.

Ίσως φταίει και η ηλικία μου. Έγινα μητέρα στα 39. Πόσο γρήγορα να επανέλθω… Σκέφτομαι.

Όσο μου πάρει. Δεν θα με πιέσω.

Ναι έχω αλλάξει, αλλά όχι μόνο στο σώμα.

Ευχαριστώ το σώμα μου για το δώρο μου που έδωσε. Το ευχαριστώ που είναι δυνατό και υγιές. Σίγουρα έχουμε χάσει για λίγο καιρό την επαφή μας, αλλά ξέρω πως σύντομα θα επιστρέψω.

Να λοιπόν πως νιώθω, να λοιπόν τι σκέφτομαι για το σώμα μου μετά τη γέννα.


Ό,τι προλάβουμε μέχρι το 2050! Αυτή είναι η χρονολογία κατά την οποία η αγαπημένη σε όλους μας σοκολάτα δεν θα εντοπίζετε πλέον στα ράφια των σούπερ μάρκετ, όπως και όλα τα παράγωγα γλυκίσματα. Ο λόγος δεν είναι άλλος από την κλιματική αλλαγή. Οι καρποί του κακάο για να μπορέσουν να καλλιεργηθούν θέλουν έδαφος υγρό, καθ\' όλη τη διάρκεια του έτους, γι αυτό και η παγκόσμια παραγωγή κακάο γίνεται κυρίως σε δύο περιοχές ,την Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκάνα, όπου οι βροχές και η υγρασία έχουν διάρκεια όλο το χρόνο. Τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, όπου η αύξηση της θερμοκρασίας και η αλλαγή του κλίματος λόγω της τρύπας του όζοντας, έχει μειώσει και αλλοιώσει τα εν λόγω καιρικά φαινόμενα στις περιοχές αυτές. Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου πως αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, η σοκολάτα σε λίγα χρόνια θα αποτελεί παρελθόν. Αυτά τα γνωρίζει καλά μία από τις μεγαλύτερες σοκολατοβιομηχανίας και έχει ήδη καταστρώσει σχέδιο έτσι ώστε να μειώσει τους ρύπους άνθρακα που αποδεσμεύει η λειτουργίας της επενδύοντας πάνω από 1 δις δολάρια σε νέες πιο” πράσινες “τεχνολογίες ενώ μελετά και την δημιουργία “θερμοκηπίων” που θα μπορεί να διασώσουν το κακάο, με το χρόνο ωστόσο να πιέζει ασφυκτικά.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί πάντα με γυρίζουν τότε. Τότε που ήμουν παιδί.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί μου  θυμίζουν εκείνες τις τελευταίες παρασκευές του σχολείου, που σχολούσαμε νωρίς αλλά ο παππούς και εγώ επιστρέφαμε πάλι εκεί, με το πρώτο σκοτάδι για να πάρουμε τον αδελφό μου που είχε παραμείνει για εξωσχολικές δραστηριότητες. Ο παππούς μου οδηγούσε τον μικρό λευκό του σκαραβαίο, άκουγε κλασική μουσική, και όταν έμπαινε το κομμάτι «Μπολερό» δυνάμωνε τη φωνή και έκανε τον μαέστρο. Από εκείνον αγάπησα την κλασική μου μουσική και τον Μιχαήλ  Μπαρίσνικοφ. Και αφού παίρναμε με τον αδελφό μου από το σχολείο πηγαίναμε στο εργαστήρι του κυρ Θόδωρου για να παραγγείλει ο παππούς μου νέα φουρνιά μελομακάρονα και ακόμα περισσότερους κουραμπιέδες για το ζαχαροπλαστείο του στην οδό Μπουμπουλίνας. Και πάντα ο κυρ Θόδωρος μου έδινε στα κλεφτά ένα μελομακάρονο. Και εκείνα τα σοκολατάκια με το κόκκινο περιτύλιγμα…

Επιστρέφοντας στο σπίτι, ο παππούς έβαζε πάλι κλασική μουσική και λίγο ουίσκι… Σε εκείνο το φοβερό σκαλιστό ποτήρι… Το έπινε σκέτο, με λίγο πάγο. Και τον ρωτούσα: Παππού να πιω μία γουλιά; Και εκείνος, έξυπνος καθώς ήταν, με άφηνε να ακουμπήσω το ποτήρι στις άκρες των χειλιών μου για να καούν από το αλκοόλ και να μισήσω το ουίσκι. Εμένα όμως μου άρεσε, μου άρεσε η μυρωδιά του, μου άρεσε το κάψιμο του, μου άρεσε να βλέπω τον παππού, αρχοντάνθρωπο, ντυμένο σαν φιγουρίνι, να απολαμβάνει κάθε μικρή γουλιά, και να μου λέει: Άκου, άκου πόσο μαγεία έχει η κλασική μουσική. Σήμερα, μεγάλη πλέον, στον δικό μου χώρο, αντιγράφω τον παππού μου και ταυτίζομαι μαζί του, πίνοντας και γω, το δικό μου ουίσκι με τη δική του πάντα κλασική μουσική  και θυμάμαι το πρώτο Σάββατο των χριστουγεννιάτικων διακοπών με  πόση χαρά ξυπνούσα και ρωτούσα τη μαμά: « σε πόσες μέρες θα πάμε πάλι σχολείο;» « Σε 15» μου έλεγε, και ένιωθα σαν να ξεκινούσε μία νέα ζωή.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα, γιατί μία μέρα γύριζα σπίτι και η μαμά είχε στολίσει υπέροχα το δέντρο μας. Και όταν σκοτείνιαζε το άναβε και ήταν το πιο όμορφο στον Πειραιά. Κοιτούσε τη θάλασσα και οι περαστικοί μπορούσαν να το βλέπουν απ έξω! Τις παραμονές, αν οι γονείς μου δεν είχαν καλεσμένους, κοιμόμασταν με τον αδελφό μου, στο σαλόνι, με το δέντρο ανοιχτό, να μας νανουρίζει ενώ τα λαμπάκια αναβόσβηναν ρυθμικά. Και από κάτω, τα δώρα.

Με τον αδελφό μου και εμένα να προσπαθούμε να δούμε τι διαγράφει μέσα από το χαρτί περιτυλίγματος και να κάνουμε σαν τρελοί. Οι γονείς μου είχαν πάντα μία μαγική ικανότητα, που μερικές φορές με έκαναν να πιστεύω πως ο άγιος Βασίλης δεν υπάρχει σαν σώμα, αλλά σαν πνεύμα και μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις μας.

Πως αλλιώς, μπορούσαν να καταλάβουν τι στο καλό θα ήθελα για δώρο. Ποτέ μα ποτέ δεν έλεγα, ούτε καν  όταν με ρωτούσαν. Κανείς δεν ήξερε αν θέλω ή τι θέλω. Προτιμούσα να διαλέγουν οι άλλοι τι θα μου φέρουν και να αγαπώ αυτό που εκείνοι είχαν διαλέξει. Αλλά οι γονείς μου ήταν σούπερ ήρωες και μπορούσαν να μαντέψουν.

Έτσι είχε γίνει όταν μου είχαν πάρει τη «Μαγική κολοκύθα» (κάτι σαν playmobile) που αναπαριστούσε ένα ολόκληρο βασίλειο. Το βασίλειο της κολοκύθας. Το ίδιο έγινε και με το «Στούντιο ομορφιάς» (ήταν της μόδας τότε, όλα τα κορίτσια είχαμε πάρει δώρο τα Χριστούγεννα από ένα στούντιο  ομορφιάς), έτσι είχε γίνει και με το ηλεκτρονικό αρμόνιο (ποτέ δεν κατάφερα να μάθω) αλλά και με το στούντιο ηχογράφησης.  κανονικό στούντιο ηχογράφησης) και τότε ανακάλυψα κάνοντας και καλά ραδιόφωνο πως μπορώ να μιλάω ατελείωτες ώρες μπροστά από ένα μικρόφωνο.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί γέμιζε το σπίτι κόσμο, δώρα, φαγητό και μυρωδιές… και γιατί τότε, εκείνη την εποχή, είχαν μία αθωότητα που στο δρόμο χάθηκε, κάπου ανάμεσα στα ψηλά τακούνια, τα περίτεχνα χτενίσματα και τα έντονα βαψίματα, τις παραμονές στα μοδάτα κλαμπ, και τη βοή των πιο in μπουζουκιών.

Και έκαναν και αυτά τα Χριστούγεννα τον κύκλο τους, για να πάω και πάλι σε ρίζες πιο ζεστές και πιο ουσιαστικές. Με καλέσματα σε σπίτια, με ανθρώπους που ξέρεις και επιζητάς δίπλα σου, χαλαρά, με ποτό, κουβέντα, χαρτί, και φαΐ ! Πολύ φαΐ, χωρίς τύψεις, που θα συνεχιστεί και την επόμενη μέρα, στο οικογενειακό τραπέζι, με τον αδελφό μου πλέον να έχει παιδιά και γω να βλέπω στα μάτια τους την ίδια αθωότητα που ένιωθα και εγώ τότε, και την ίδια χαρά… Την ίδια τρελή χαρά και υπερένταση που έκαναν τα Χριστούγεννα τόσο ξεχωριστά και μοναδικά.
Να γιατί αγαπώ τα Χριστούγεννα…

 

 

 


Μπορεί να είναι άσπρο, μαύρο, σκούρο κόκκινο ή να πρασινίζει... Μπορεί να βγαίνει μόνο από τη μία θηλή ή και από τις δύο. Όπως και να έχει, το να εκκρίνονται υγρά από τις θηλές του στήθους, δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορες. Ειδικά όταν δεν τίθεται θέμα εγκυμοσύνης, γέννας, ή θηλασμού. Σε κάθε άλλη περίπτωση πρέπει να απευθυνθείτε αμέσως στον γιατρό σας. Τι μπορεί να σημαίνει; Οι πιο συνήθεις λόγοι για την έκκριση υγρών από τις θηλές είναι :  Εγκυμοσύνη: Στα πρώτα στάδια παρατηρείται συχνά η αποβολή υγρών μέσω των θηλών, όσο η εγκυμοσύνη προχωρά, το υγρό αποκτά ολοένα και πιο γαλακτερές αποχρώσεις. Θηλασμός: Ακόμα και αν τον έχετε διακόψει για αρκετούς μήνες, είναι πιθανόν οι θηλές σας να εκκρίνουν υγρά ή  υπολείμματα γάλακτος. Ερεθισμός : Συνήθως οι θηλές όταν ερεθίζονται εκκρίνουν υγρά. Και όταν λέμε «ερέθισμα» εννοούμε ένα απλό ζούληγμα ή την τριβή που προκαλεί ο στηθόδεσμός ειδικά κατά τη διάρκεια μία δραστηριότητας όπως το τρέξιμο. Υπό όλες τις άλλες συνθήκες το να εκκρίνονται υγρά από τις θηλές, χωρίς ερέθισμα, αποτελεί δείγμα πως κάτι θα πρέπει να ελεγχθεί. Σε καμία περίπτωση η απρόκλητη έκκριση υγρών δεν είναι φυσιολογική γι΄ αυτό και θα πρέπει να ζητήσετε ιατρική γνωμάτευση. Από την άλλη, το ότι οι θηλές σας μπορεί να εκκρίνουν κάποιο υγρό, δεν πρέπει να σας πανικοβάλει, καθώς δεν είναι απαραίτητα κακό. Μπορεί να πρόκειται για γαλακτόρροια, για φλεγμονή ή να εκδηλώνεται εξαιτίας κάποιας κύστης ή ινοαδενώματος. Όπως και να έχει ο γιατρός σας είναι εκείνος που θα αποφασίσει τόσο για το τι μπορεί να υποδεικνύει η όποια έκκριση , αλλά και για το πως θα κινηθείτε στη συνέχεια για την αντιμετώπιση της.

Αυτό είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτογνωσία. Την πρόταση αυτή, μου την είπε πριν από ένα περίπου χρόνο, η ψυχοθεραπεύτρια μου. Και αν είχα ακούσει τα λόγια αυτά νωρίτερα, νομίζω πως θα είχα πολύ λιγότερες ανασφάλειες για την εξέλιξη της ζωής μου. (more…)


ΔΙΑΤΡΟΦΗ : 12 Nov 2017

Κάντο όπως οι Ιάπωνες

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί δεν υπάρχει υπέρβαρος Ιάπωνας; Γιατί οι Γιαπωνέζες είναι αδύνατες και γιατί στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ο καρκίνος και οι καρδιοπάθειες είναι σπάνιες ασθένειες με το προσδόκιμο ζωής να αγγίζει τα 90 χρόνια; Γιατί το φαγητό για τους Ιάπωνες είναι ιεροτελεστία και  στην ουσία του δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εμείς γνωρίζουμε ως Γιαπωνέζικο φαγητό στη Δύση. Τίποτα δεν τρώγεται τυχαία Η γιαπωνέζικη διατροφή είναι ισορροπημένη και πλούσια. Δεν αγαπάει τα λιπαρά, και βασίζεται κυρίως στην εποχικότητα. Προτιμούν δηλαδή να τρώνε τα προϊόντα , κατά την εποχή τους. Τα γεύματα τους είναι πλούσια σε λαχανικά, χυμούς, σύνθετο, καθαρό υδατάνθρακα, όπως το ρύζι , πράσινο  τσάι, σούπερ ( κρύες και ζεστές ) φρούτα, και κυρίως ψάρι . Πέρα του ότι οι βασικές τους ύλες είναι εξαιρετικά υγιεινές, κάνουν και τους απαραίτητους συνδυασμούς ώστε να έχουν γεύση και οφέλη για την υγεία, μαζί. Δεν θέλει κόπο , θέλει τρόπο! Ο τρόπος που οι Ιάπωνες μαγειρεύουν τα φαγητά τους, επίσης δεν είναι τυχαίος. Κόβουν σε μικρά ή λεπτά κομμάτια τις τροφές για να μαγειρεύονται εύκολα και γρήγορα, ώστε να μην χάνουν τα θρεπτικά τους συστατικά κατά το μαγείρεμα. Χρησιμοποιούν ελάχιστο λάδι, σε ειδικά σκεύη ώστε το τηγάνισμα να μην θεωρείται βαρύ, αν και αγαπούν πολύ τον ατμό και τον βρασμό. Η κουλτούρα φαίνεται και στο τραπέζι Για τους Ιάπωνες το φαγητό είναι ιεροτελεστία. Συνήθως κάθονται σε στρογγυλά τραπέζια ώστε να νιώθουν οι συνδαιτυμόνες κοντά ο ένας στον άλλον. Όταν τρώνε, δεν μιλάνε. Τρώνε αργά, έχουν ξεχωριστό πιατάκι για το κάθε είδος τροφής, και οι μερίδες τους είναι εξαιρετικά μικρές. Επειδή αγαπούν το φαγητό στην απλή τους μορφή, σπάνια θα \"ντεκοράρουν\" τα πιάτα τους, ή θα τους εξαφανίσουν τη γεύση, μέσα από την πολυπλοκότητα των υλικών και των συνδυασμών τους. Λένε το ψωμί ψωμάκι Αυτό όμως δεν τους ενδιαφέρει καθόλου καθώς θεωρούν το ψωμί κακή τροφή. Το αντικαθιστούν με το ρύζι, που είναι η καλύτερη μορφή υδατάνθρακα. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται Για τους Ιάπωνες το βασικό γεύμα είναι το πρωινό. Γι αυτό και φροντίζουν να είναι πλούσιο, με ψάρι, αυγά και miso σούπα. Γλυκό; Όχι ευχαριστώ Πέραν του ότι οι Ιάπωνες δεν αγαπούν τα γλυκά, όταν έρχεται η ώρα για το επιδόρπιο, μην περιμένετε τα υπερφορτωμένα γλυκά της δύσης, να σκάσουν μύτη στο τραπέζι. Τα περισσότερα γλυκά βασίζονται στο τσάι, τα φρούτα και το ρύζι, ενώ είναι εξαιρετικά χαμηλά σε λιπαρά και θερμίδες.

Είναι κάτι που απασχολεί πολλούς. Η αυτοεκτίμηση θεωρείται καύσιμο για τη δράση μας σε κάθε τομή της ζωής μας. Είτε είναι περίσσια , είτε λιγότερη, επιπτώσεις θα υπάρχουν, επομένως και εμπλοκές. (more…)


Αυτό είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτογνωσία. Την πρόταση αυτή, μου την είπε πριν από ένα περίπου χρόνο, η ψυχοθεραπεύτρια μου. Και αν είχα ακούσει τα λόγια αυτά νωρίτερα, νομίζω πως θα είχα πολύ λιγότερες ανασφάλειες για την εξέλιξη της ζωής μου. Πριν λίγε μέρες, σχεδόν αμέσως με το που βγήκε το blog μου στον αέρα, δέχτηκα ανάμεσα σε πολλά mail και ένα από μία φίλη αναγνώστρια που  θέλησε μέσα σε λίγες γραμμές να μου συστηθεί. Έκανε μία πολύ όμορφη παρουσίαση του εαυτού της, από την οποία κατάλαβα πως έχει πολλά ενδιαφέροντα, βλέψεις αλλά και όνειρα για τη ζωή της. Ανάμεσα ωστόσο στις γραμμές, διαφάνηκε και μία μικρή γλυκιά αόριστη αγωνία, που ίσως εκείνη να μη τη βιώνει έτσι, αλλά να την αισθάνεται ως ένα μικρό μπέρδεμα του τι της αρέσει περισσότερο και τι θα ήταν εκείνο που θα προτιμούσε να κάνει. Το σύντομο βιογραφικό της, το ολοκλήρωσε λέγοντας μου πως εκείνο που της αρέσει πιο πολύ σε μένα, είναι το γεγονός πως κάνω πάντα αυτό που θέλω. Μου ζήτησε να τη συμβουλεύσω πως θα πετύχει και εκείνη, ακριβώς αυτό. Το ερώτημα ωστόσο είναι, «κάνω πάντα αυτό που θέλω»; Ή ακόμα πιο σωστά : «έκανα πάντα αυτό που ήθελα;» Πλέον έχω καταλάβει και εγώ, για μένα την ίδια πως η εικόνα που δίνω προς τα έξω, είναι αυτή μίας γυναίκας που ξέρει πολύ καλά τι θέλει, και το διεκδικεί. Και ισχύει. Έτσι είναι τα πράγματα. Όχι όμως από την αρχή. Για να κάνεις αυτό που θέλεις, πρέπει να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις. Και για να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις, πρέπει να γνωρίζεις γιατί το θέλεις. Και όλο αυτό που μόλις σου περιέγραψα , είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο κάθε άνθρωπος στην πορεία της ζωής του. Δεδομένου ότι όλοι μεγαλώνουμε σε ένα περιβάλλον που διακρίνεται από κάποιες αρχές , οι οποίες διέπονται από έναν ηθικό κώδικα, που με τη σειρά του διαμορφώνεται από τις συνήθειες τις απόψεις και τα βιώματα μίας ολόκληρης κοινωνίας που και αυτή είναι ένας κρίκος ανάμεσα σε πολλούς άλλους μίας τεράστιας αλυσίδας που λέγεται ανθρωπότητα , η γενετήσια ατομική αυθεντικότητα δέχεται απανωτά χτυπήματα και επιρροές με αποτέλεσμα να χάνεται κάπου στο δρόμο. Και είναι μετά από πολλά χιλιόμετρα νοθευμένης διαδρομής, που κάτι αρχίζει να μας φταίει, κάτι δεν μας γεμίζει, κάτι άλλο ονειρευόμαστε από αυτό που είμαστε, κάτι άλλο θέλουμε από αυτό που κάνουμε, κάτι άλλο είμαστε από αυτό που δείχνουμε. Αυτό που μπερδεύει όμως τους περισσότερους, δεν είναι εκείνο το άλλο, αλλά όλο αυτό που ίσχυε μέχρι τώρα. Εκείνο το άλλο, τις περισσότερες φορές, είναι και αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει από την αρχή, γιατί απλά είναι εκεί από πάντα, απλά θάφτηκε, ή σιώπησε, στο βωμό της αέναης προσπάθειας που κάνει ο καθένας μας για να είναι αποδεκτός. Αυτή είναι η σημαντικότερη διαμορφωμένη ανάγκη για τον κάθε ένα μας. Το να είναι αποδεκτός. Και για να το πετύχει αυτό, θα χρειαστεί να παραμερίσει τις ανάγκες του, να βάλει στην άκρη τα όνειρα του, να διαπραγματευτεί την ευτυχία του, να συμβιβαστεί, ή να προδώσει τα θέλω του, ανάλογα πάντα με το τι απαιτεί ο τρόπος που επιλέγει κάποιος για να νιώσει αποδεκτός. Δεν έκανα πάντα αυτό που ήθελα. Όχι, έκανα πάντα αυτό που πίστευα πως αν κατακτήσω θα με κάνει να νιώσω αποδεκτή. Μάλιστα, κοιτώντας πίσω τη ζωή μου, σήμερα, θα σου έλεγα πως αν είχα την ευκαιρία να ξαναζήσω , δεν θα είχα κάνει τα περισσότερα από όλα όσα επέλεξα να κάνω. Δεν θα είχα σπουδάσει πέντε γλώσσες. Θα είχα ακολουθήσει το δρόμο του αθλητισμού. Δεν θα είχα σπουδάσει στην Ελλάδα. Θα είχα φύγει να γνωρίσω τον κόσμο από τα 18. Δεν θα είχα γίνει δημοσιογράφος. Θα είχα γίνει κτηνίατρος. Δεν θα είχα πει ναι στον Πρωινό Καφέ. Θα είχα παραμείνει στα δελτία. Η ζωή μου δεν θα ήταν αυτή που είναι τώρα, εγώ θα ήμουν μία άλλη, λογικά αντί να γράφω αυτές τις γραμμές, θα έκανα εμβόλια σε σκυλάκια. Όλα όμως είναι επιλογές. Μικρές ή μεγάλες επιλογές, αποφάσεις της στιγμής, η πιο σοβαρές, που θα μας οδηγήσουν σε άλλες επιλογές και σε περαιτέρω αποφάσεις. Το παν λοιπόν στη ζωή, είναι το να μπορείς να κάνεις τις σωστές επιλογές. Η αν κάνεις τις λάθος, να μπορείς να τις στηρίξεις μέχρι να τις αντιστρέψεις. Γιατί δεν είμαστε φτιαγμένοι για να κάνουμε πάντα το σωστό, και πολλές φορές οι λάθος επιλογές είναι αυτές που μας οδηγούν εκεί που πρέπει. Είμαστε όμως φτιαγμένοι για να μπορούμε να κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε, αρκεί να ξέρουμε τι είναι αυτό. Ένα βρέφος, ένα μωρό, δεν κάνει ποτέ λάθος επιλογή. Ζει , διεκδικεί και κατακτά, μέσα από το ένστικτο. Αυτό το ένστικτο είναι που χάνουμε ως ενήλικες. Αν και αυτό δεν φεύγει ποτέ από μέσα μας γιατί είναι το κέντρο μας. Όσο είμαστε συντονισμένοι με το κέντρο μας, θα παραμένουμε εστιασμένοι στις ανάγκες μας, και αυτές θα διαμορφώνουν τα θέλω μας, που αυτομάτως, αποτελούν και τον σκοπό της ζωής μας. Αν δεν έχουμε σκοπό, ή αν δεν βλέπουμε σκοπό, σημαίνει πως δεν έχουμε επιλέξει αυτό που πραγματικά θέλουμε. Σημαίνει πως δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που θέλουμε. Και εκεί ο άνθρωπος κατά την άποψη μου, χαραμίζει το δώρο που λέγεται ζωή. Μία απλή ερώτηση , μου είχε πει η ψυχολόγος, και η απάντηση της, είναι όλη η ζωή. Τι θέλω να είμαι; Τι θέλω να κάνω; Κάνε αυτή την ερώτηση, όπως προτιμάς και όπως σε βολεύει, και απάντησε την με ειλικρίνεια στον εαυτό σου. Και όταν λέω με ειλικρίνεια, εννοώ με αλήθεια ως προς το τι χρειάζεσαι εσύ για σένα, και όχι με βάση το τι θα αρέσει στους γονείς σου, τι θα εγκρίνει το περιβάλλον σου, τι θα αποδεχτεί η κοινωνία. Γιατί ναι , είναι ωραίο να έχεις αποδοχή, αλλά πίστεψε με, ακόμα και η αποδοχή απ όλο τον κόσμο, δεν μπορεί να καλύψει το κενό που δημιουργεί η απόρριψη από τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν η ζωή σου, είναι ένα μόσχευμα μη συμβατό με την αλήθεια σου, τότε αυτή θα σε ξεράσει... Ο μόνος τρόπος για να έχεις έναν σκοπό, είναι απλά να τον βρεις. Και το να βρεις τον σκοπό της ζωής σου, είναι εν τέλει, τόσο εύκολο όσο το να παραγγείλεις μια πίτσα. Ακούς απλά την όρεξη σου. Καθαρή και ατόφια χωρίς ξένα γούστα,  δίχως απαιτήσεις τρίτων,  μακριά από τα όνειρα άλλων. Είμαι 37 χρονών, και ναι, πλέον κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει. Γιατί έχω έναν δικό μου σκοπό και μένω σε αυτόν.  

Μέχρι πριν λίγα χρόνια, οι αγχώδεις διαταραχές ήταν εκείνες που αποτελούσαν την αιτία για τις επαναλαμβανόμενες επιθετικές προς τον εαυτό  συμπεριφορές όπως το φάγωμα των νυχιών. (more…)


Είναι κάτι που απασχολεί πολλούς. Η αυτοεκτίμηση θεωρείται καύσιμο για τη δράση μας σε κάθε τομή της ζωής μας. Είτε είναι περίσσια , είτε λιγότερη, επιπτώσεις θα υπάρχουν, επομένως και εμπλοκές. Χρόνια τώρα, οι πατέρες της ψυχολογίες, οι ερευνητές που ακολούθησαν, οι θεωρίες, οι μελέτες και τα πειράματα, απέδιδαν τη χαμηλή αυτοεκτίμηση σε συναισθηματική κακοποίηση  και αποστέρηση, ή σε αποτυχία κατά τη διάρκεια των παιδικών μας χρόνων. Η παιδική ηλικία γινόταν η «φωλιά» όλων των τραυμάτων και το οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον, η αιτία όλων των κακών. Μέχρι που το ερευνητικό τμήμα του πανεπιστημίου Utrecht   στην Ολλανδία,  έρχεται να ανατρέψει τα όλα όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Και πάλι κεντρικό ρόλο, ακόμα και σε αυτή την νέα εκδοχή, παίζουν οι γονείς, με τη διαφορά ότι ο μηχανισμός που χρησιμοποιούν για να πληγώσουν ( σαφώς ασυναίσθητα) την αυταξία των παιδιών τους, είναι ο « για λάθος λόγους  έπαινος» που κάνουν στα παιδιά τους. Όταν ένα παιδί, επικροτείται για κάτι που είναι, αυτομάτως συνδέει την αυτοεκτίμηση του με ποιότητας που θεωρεί ότι φέρει από γεννησιμιού του. Πχ, όταν ένας γονιός βραβεύει το παιδί του γιατί είναι καλός μαθητής, πιθανότατα η αυτοεκτίμηση του παιδιού αυτού να πληγωθεί ανεπανόρθωτα σε μία ενδεχόμενη σχολική απογοήτευση. Αντιθέτως όταν ένα παιδί, λάβει αναγνώριση και έπαινο για κάτι που έκανε, συνδέει την αυτοεκτίμηση του με συμπεριφορές. Δηλαδή : «Τα κατάφερες περίφημα γιατί διάβασες πολύ και δούλεψες σκληρά». Έχοντας αυτή την πατέρνα επαίνου στο μυαλό του, ένα παιδί, θα συνδυάσει  μία ενδεχόμενη κακή στιγμή, με την συμπεριφορά που παρέλειψε να παρουσιάσει σε κάποια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του. «Δεν δούλεψα σκληρά, άρα γι αυτό δεν τα πήγα καλά!» Όσο και αν ακούγεται απλά δυστυχώς το σύνηθες παγκόσμιο οικογενειακό μοντέλο, δεν ακολουθεί τη σωστή οδό. Θέλοντας να εμψυχώσει το αγαπημένο του πρόσωπο και να χτίσει γερά θεμέλια στην αυτοεκτίμηση του, το περιβάλλον προβαίνει σε «λάθος επαίνους» που μακροπρόθεσμα μπορεί να φέρουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θα ήθελε κανείς. Ο Κρίστεν Σμάουχερ, επικεφαλής της έρευνας υπογραμμίζει: «Όταν η επιβράβευση έχει να κάνει με το «είναι» και όχι με το «ποιείν» ή το «πράττειν» είναι σχεδόν σίγουρο πως ρισκάρουμε να πληγώσουμε όχι εμείς, αλλά ο έξω κόσμος  και τα γεγονότα, την αυτοεκτίμηση ενός ανθρώπου. Γιατί σε αυτή την περίπτωση, ο έπαινος έρχεται ως αποτέλεσμα του εαυτού και όχι των επιδόσεων αυτού κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Ένας νέος για παράδειγμα με ταλέντο στη ζωγραφική, αν  δεν πετύχει σε μία προσπάθεια του, θα κρίνει τον εαυτό του ως «κακό καλλιτέχνη» αν έχει αναγνωριστεί ως καλός καλλιτέχνης. Αντιθέτως δεν υπάρχει κίνδυνος για κάτι τέτοιο, αν απλά του έχει αναγνωριστεί ότι κατέχει ένα ταλέντο το οποίο ωστόσο θα αναπτυχθεί μόνο με σκληρή δουλειά και θα κριθεί υποκειμενικά, κάποιες φορές και αρνητικά». Τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν χτίσει την αυτοεκτίμηση τους πάνω σε αυτό που «είναι» και όχι σε αυτό που «κάνουν», είναι ξεκάθαρα χαρακτηριστικά ανθρώπων που δεν έχουν αυτοπεποίθηση. Είναι ευαίσθητοι στην κακή κριτική, είναι αυστηροί με τον εαυτό τους, εγκαταλείπουν εύκολα την προσπάθεια καταλογίζοντας στον εαυτό τους ότι «δεν το έχουν», φοβούνται την αποτυχία, συγκρίνουν τον εαυτό τους με άλλους,  δεν είναι σε θέση να απολαύσουν την επιτυχία τους, το ταλέντο τους γιατί απλά δεν τα θεωρούν κατακτήσεις και κατορθώματα τους, αλλά κομμάτια του εαυτού τους, γι αυτό και απογοητεύονται πολύ και βαθιά, όταν οι συνθήκες τους αμφισβητήσουν.  

“Δύο είναι οι σημαντικότερες στιγμές του ανθρώπου. Η στιγμή που γεννιέται και η στιγμή που ανακαλύπτει το γιατί.“  Mark Twain. (more…)


Είσαι ό, τι σκέφτεσαι. Αυτό ελπίζω να το έχεις καταλάβει. Είμαστε όλοι αυτό που επεξεργαζόμαστε στο μυαλό μας, βλέπουμε τον κόσμο με βάση αυτά που σκεφτόμαστε, οι σκέψεις μας γίνονται συναισθήματα. Όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε αυτή την πραγματικότητα, άλλο τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές ώστε να βελτιώσουμε και να «θετικοποιήσουμε» τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε κάθε τι που περνάει από το μυαλό μας. Που σημαίνει πως πρέπει να αποβάλεις άμεσα όλα όσα ακολουθούν. «Θα\' πρεπε...» Δεν υπάρχει τίποτε πιο ουτοπικό από το «θα’ πρεπε»... Σημαίνει πως νιώθεις ανεπαρκής, αβέβαιος, και ανασφαλής για το τι έχεις κάνει ή δεν έχεις κάνει. Αν όντως σε όλη αυτή την περιήγηση του «θα΄πρεπε» βρίσκεις ψήγμα αλήθειας, τότε απλά προχώρα και κάνε αυτό που ... «θα΄πρεπε»! Φιλτράρισμα Κάθε άνθρωπος θέλει να ακούσει αυτό για το οποίο είναι έτοιμος. Και αν συμβαίνει το αντίθετο, τότε απλά φιλτράρει. Κρατάει αυτό που αντέχει και μπορεί να διαχειριστεί και ό,τι περισσεύει, το εξαφανίζει, ο καθένας ακολουθώντας τους δικούς του μηχανισμούς άμυνας. Θα ήταν όμως καταλληλότερο να είμαστε σε θέση να ακούμε τα πάντα , να δεχόμαστε και το καλό και το κακό, και να διαχειριζόμαστε πάντα με ψυχραιμία τόσο το ένα όσο και το άλλο. Το να στρουθοκαμηλίζει κανείς δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Ούτε καν την ίδια της στρουθοκάμηλο. Εξάλλου, σημασία δεν έχει ούτε τι μας συμβαίνει ούτε και τι ακούμε, αλλά ο τρόπος που διαχειριζόμαστε  όλες αυτές τις καταστάσεις.  Προσωποποίηση Αν και θα θέλαμε ο καθένας για τους δικούς του λόγους, ο κόσμος να γυρίζει γύρω από εμάς, αυτό ούτε συμβαίνει ούτε και είναι δυνατόν. Γι αυτό και δεν ωφελεί να παίρνουμε τα πάντα προσωπικά. Όταν θέτουμε εαυτόν στο επίκεντρο, σημαίνει πως μάλλον νιώθουμε στο περιθώριο. Όταν παίρνουμε τα πάντα προσωπικά, μάλλον σημαίνει πως είμαστε εύθικτοί και αυτό έχει να κάνει με την αυτοεικόνα, και την αυτοεκτίμηση μας.  Το τι γίνεται γύρω μας , δεν είναι απαραίτητα δική μας ευθύνη. Μην ξεχνάς πως ο καθένας πράττει με γνώμονα τα δικά του βιώματα,  τις δικές του πεποιθήσεις. Γενίκευση Πολύ συνήθης μηχανισμός, και βολικός θα έλεγε κανείς. Ένα απλό παράδειγμα της γενίκευσης θέλει όλους τους άνδρες να είναι κακοί, επειδή ο πρώην μας ήταν κακός. Το να είμαστε απόλυτοι, ακραίοι και να βάζουμε αυτό που λέμε λαϊκά « όλα τα γουρούνια στο ίδιο σακί» δεν οδηγεί παρά μόνο στο να θολώσει το δικό μας τοπίο, να μας κάνει απολυταρχικούς και χωρίς περιθώρια ευελιξίας σε δράση και σκέψεις . Η γενίκευση είναι ένας φτωχός τρόπος για να βλέπει κανείς τον κόσμο , και δεν αξίζει αυτό να γίνει συνήθεια. Καταστροφολογία Ιδίωμα του Έλληνα. Φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης την επικαιρότητα. Ο λαός μας γουστάρει τη γκρίνια, την αυτολύπηση και την καταστροφολογία. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως όλη αυτή η υπερβολή δεν βοηθάει πουθενά αλλά αντιθέτως αυξάνει το άγχος , τα αρνητικά συναισθήματα, την ανασφάλεια και την ανησυχία, ίσως συλλογικά , αποφασίσουμε πως κάτι πρέπει να αλλάξει.  

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε την νευρική ανορεξία, τη βουλιμία και τη συναισθηματική υπερφαγία. (more…)


“Δύο είναι οι σημαντικότερες στιγμές του ανθρώπου. Η στιγμή που γεννιέται και η στιγμή που ανακαλύπτει το γιατί.“  Mark Twain. Και κάπως έτσι απλά και λακωνικά περιγράφεται το πόσο σημαντικό είναι για τη ζωή, να έχει έναν σκοπό. Αυτό που με θλίβει παρατηρώντας τους γύρω μου, είναι πως οι περισσότερο από αυτούς δεν έχουν κάτι να τους παθιάζει. Δεν έχουν αγάπη γι αυτό που κάνουν, γι εκείνο που είναι , για όσους έχουν γύρω τους. Οι περισσότεροι μοιάζουν υπνωτισμένοι, σχεδόν κουρδισμένοι, αφημένοι σε μία καθημερινή ρουτίνα που τους κατατρώει και τους καθηλώνει, τους μιζεριάζει. Κατά τη διάρκεια των πολλών χρόνων αυτογνωσίας που κάνω, οι περισσότεροι θεραπευτές επέμεναν σε ένα μόνο πράγμα “ ποιός είναι ο σκοπός σου;” “ τι σου αρέσει να κάνεις;” “τι σε κάνει ευτυχισμένο”… Μόνο έτσι το ταξίδι έχει ουσία και ομορφιά. Υπήρχαν φορές που τα πράγματα για μένα ήταν παντελώς ξεκάθαρα, ήξερα τι ήθελα, ποιά είμαι που πάω. Υπήρξαν όμως και εκείνες οι φορές που ήμουν τόσο μα τόσο μπερδεμένη. Τα δικά μου τα θέλω, με τις φωνές, τις απόψεις και τα γούστα των γύρω. Εκεί ζητούσα βοήθεια ώστε να μπορέσω να απομονώσω τη δική μου φωνή από τις βοές των άλλων. Ξεχώρισα κάποια από τα πιο σημαντικά βήματα που πρέπει να κάνει κανείς για να μπορέσει να δει μέσα του και να ανακαλύψει το πάθος του, και επειδή το φθινόπωρο που πλησιάζει είναι μεταβατική περίοδος που σηματοδοτεί αλλαγές και νέα ξεκινήματα, ίσως τώρα που είναι ακόμα καλοκαίρι , την ώρα που χαλαρώνεις, μπορείς αν ξέρεις, να βρεις τι σε παθιάζει. Πειραματίσου στο ταξίδι Μην δεις την όλη διαδικασία ως μία αγγαρεία ή κάτι που πρέπει να κάνεις, αλλά κάτι που θέλεις να κάνεις. Απόλαυσε το ταξίδι χωρίς ενοχές  και τόλμησε όσα περνάνε από το μυαλό σου. Σίγουρα σε κάποιες στιγμές της ζωής σου , έχεις κάνει αυτό που λένε “big dream”... Το όνειρο που είδες λοιπόν, όσο υπερβολή και αν είχε, κρύβει μία αλήθεια... Ανακάλεσε λοιπόν στο μυαλό σου,  κάθε φορά που ονειρευόσουν πολύ και ... «μεγάλα» και κάπου εκεί μέσα θα βρεις μία μικρή σπίθα που αν την τολμήσεις μπορεί να εξελιχθεί σε πυρκαγιά. Μην μοιραστείς με πολλούς αυτό που ονειρεύεσαι και μην ακούς όλους εκείνους που βάζουν όρια και περιθώρια... Ποτέ δεν είναι αργά, ποτέ δεν είσαι μεγάλος για να κάνεις κάτι... Και υπάρχουν πληθώρα παραδειγμάτων ανά τον κόσμο που το έχουν αποδείξει αυτό.  Σημείωσε τι σου αρέσει Όταν λέω τι σου αρέσει, δεν εννοώ κάποιο φαγητό ή κάποιο μέρος. Αναφέρομαι όμως σε δραστηριότητες , που είτε έχεις δει και σε έχουν κάνει να νιώσεις όμορφα ακόμα και αν δεν είχες πάει μέρος σε αυτές, ή που έχεις δοκιμάσει και σε έκαναν να γεμίσεις με θετικά αισθήματα όπως η αισιοδοξία, η αυτοπεποίθηση και η ελπίδα. Μπορεί να είναι ένα σπορ, μπορεί να είναι ένα χόμπι, μπορεί να είναι το οτιδήποτε. Επέλεξε όμως εκείνο που κάθε φορά που το βλέπεις ή το κάνεις, σε μεταφέρει κάπου πέρα από τον εαυτό σου. Κάπως έτσι τόλμησα να μάθω windsurf ….Το χάζευα πάντα, ήταν η ψυχοθεραπεία μου να πηγαίνω και να βλέπω τους άλλους να κάνουν. Δεν το δοκίμαζα ωστόσο επειδή ήταν ένα άθλημα ανδροκρατούμενο και δεν είχα κανέναν να μου δείξει. Πόσα χρόνια έχασα άραγε από αυτή τη δραστηριότητα που με κάνει να νιώθω ως μία μικρή θεά, πάνω στο σανίδι μου...; Ανέτρεξε στην παιδική σου ηλικία Τα παιδιά έχουν ένστικτό , είναι αθώα και δεν φοβούνται τη ζωή. Αυτό τα κάνει ανοικτά σε οτιδήποτε τους αρέσει και τους επιτρέπει να ονειρεύονται χωρίς ανασφάλεια και λογική. Κάπου τότε, όταν ήσουν και συ παιδί, είχες ένα όνειρο... ή πολλά όνειρα. Κάποια τα ακολούθησες και κάποια όχι. Πήγαινε πίσω σε εκείνα τα χρόνια και δες που και σε τι πρόδωσες τον εαυτό σου. Είναι αυτό που λέμε απωθημένο... Το απωθημένο όμως, σήμερα παρεξηγείται και συνοδεύεται από ταμπού. Κρύβει όμως και πάθος, πολύ πάθος.  Μόνο εσύ ξέρεις τι είναι αυτό που άφησες πίσω μαζί με την ξεγνοιασιά της ηλικίας. Ίσως έχει έρθει η ώρα να βρεις τρόπο να το εντάξεις τώρα στη ζωή σου. Κάνε μία λίστα με όσα και όσους σε εκνευρίζουν Είναι ίσως το πιο αποτελεσματικό βήμα της όλης διαδικασίας. Όταν συνειδητοποιήσεις πως λειτουργεί μέσα σου το τι και ποιος σε εκνευρίζει τότε θα δεις πως δεν θα ξανακουτσομπολεύσεις ποτέ στη ζωή σου, γιατί θα καταλάβεις πως όλα όσα σε ενοχλούν στους άλλους είναι όλα όσα ζηλεύεις. Κάνε μία λίστα με ανθρώπους που σε εκνευρίζουν και δεν συμπαθείς. Δίπλα στα ονόματα τους, γράψε το γιατί. Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί σε αυτούς. Κάπου εκεί μέσα σε αυτές τις λέξεις θα βρεις και πράγματα που κρύβουν ζήλια. Αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και το παραδεχτείς, ίσως ανακαλύψεις έτσι και το μεγάλο σου πάθος. Γιατί εκείνο που ζηλεύουμε, πολλές φορές είναι και εκείνο που θα θέλαμε για εμάς. Είναι απολύτως ανθρώπινο και λογικό. Εκεί που οι άνθρωποι έχουμε χάσει την μπάλα, είναι το πως αντιδρούμε στη ζήλια. Αν καταφέρεις να αποβάλεις την κακία και τον φθόνο, τότε ίσως έχεις μία ευκαιρία να δεις και το πάθος. Και για να μην σε αφήσω χωρίς παράδειγμα... Αν σε εκνευρίζει μία όμορφη παρουσία με ικανότητες που έχει καταφέρει πράγματα στον τομέα του, δες αν νιώθεις άσχημη, ανίκανη ή αποτυχημένη για σένα την ίδια...

Ένας νέος ψυχολογικός όρος έχει αρχίσει να κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση του και δεν είναι άλλος από τον όρο “κοινωνική εμμηνόπαυση”. (more…)


Οι περισσότεροι γνωρίζουμε την νευρική ανορεξία, τη βουλιμία και τη συναισθηματική υπερφαγία. Υπάρχουν όμως και άλλες διατροφικές διαταραχές που μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστές, ωστόσο υπάρχουν και το κακό είναι πως παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Παρακάτω θα γνωρίσετε πέντε από αυτές. Ορθορεξία Η ορθορεξία αποτελεί τη νέα διατροφική διαταραχή συμπεριφοράς και χαρακτηρίζεται από την παθολογική υπερβολική και πολλές φορές ακραία εμμονή με την σωστή διατροφή. Εκείνος που πάσχει από ορθορεξία έχει την τάση να ασχολείται συνεχώς με την εύρεση βιολογικής καθαρής τροφής ενώ αποφεύγει τρόφιμα που θεωρούνται ή αναγνωρίζονται ως ανθυγιεινά. Κάτι τέτοιο τον οδηγεί σε περιορισμούς που είναι υπερβολικοί και πιθανότατα μη επιστημονικά τεκμηριωμένοι. Η εμμονή αυτή για σωστή διατροφή μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε υποσιτισμό και σε πιο σπάνιες περιπτώσεις ακόμα και στον θάνατο. Ενώ στις περισσότερες διατροφικές διαταραχές ο παθών θέλει να χάσει βάρος, στην ορθορεξία ο πάσχων θέλει να είναι απόλυτα υγιείς, αγνός και καθαρός. Η οροθρεξία ακόμα δεν  έχει αναγνωριστεί επίσημα ως ψυχική ασθένεια, ωστόσο οι επιπτώσεις για την σωματική και την ψυχική υγεία είναι σοβαρές. Σύνδρομο Πίκα Τα άτομα που έχουν διαγνωστεί με το σύνδρομο Πίκα, παρουσιάζουν μία ακόρεστη όρεξη για να καταναλώσουν μη βρώσιμες ουσίες. Το χώμα, το χαρτί, ο τοίχος, η λάσπη, η κόλλα είναι μερικές από τις προτιμήσεις τους ενώ σε πιο σπάνιες περιπτώσεις ο παθών, λιγουρεύεται αντικείμενα από πλαστικό ή ακόμα και μέταλλα. Οι ειδικοί ακόμα δεν έχουν καταλήξει για την πραγματική αιτία του συνδρόμου, ωστόσο η βάση των θεωριών τους στρέφεται στην έλλειψη μεταλλικών στοιχείων και ουσιών από τον οργανισμό. Παρουσιάζεται συνήθως σε άτομα νεαρής ηλικίας και πιο συχνά κατά τη διάρκεια της παιδικής ανάπτυξης, η κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αθλητική ανορεξία Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται στον τομέα της Ψυχικής Υγείας για να περιγράψει μία διαταραχή που χαρακτηρίζεται από αποκλίσεις ως προς τον τρόπο λήψης της τροφής, ( συνήθως μειωμένες θερμίδες) αλλά και από υπερβολική ή ψυχαναγκαστική άσκηση, γι\' αυτό και είναι γνωστή και ως «σπορ- ανορεξία» και «υπεργυμνασία». Παρατηρείται συνήθως σε ερασιτέχνες αθλητές και αθλούμενους, πιο σπάνια στην ελίτ των αθλητών, αλλά αφορά και τον γενικό πληθυσμό, ειδικά τα τελευταία χρόνια που το φίτνες είναι της μόδας. Ο πάσχων από αθλητική ανορεξία, παρουσιάζει πέρα από την εμμονή στην άθληση, εμμονή και με τις θερμίδες, το λίπος και το βάρος του, συνήθως σε σύγκριση με ένα πρότυπο. Διαβουλιμία Ως «Διαβουλιμία» περιγράφεται η κατάσταση όπου κάποιος που έχει ήδη διαγνωστεί με διαβήτη τύπου 1
παραλείπει  τις απαραίτητες δόσεις ινσουλίνης που επιβάλει η θεραπεία του, με στόχο να χάσει βάρος. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται κυρίως σε νεαρά κορίτσια και γυναίκες μέχρι την ηλικία των 30 χρόνων. Η νέα αυτή τάση στις διατροφικές διαταραχές έχει ξεκινήσει από τη Βρετανία όπου έχουν σημειωθεί και θανατηφόρα περιστατικά, γι\' αυτό και το Παρατηρητήριο για τον Διαβήτη, έχει ζητήσει να αναγνωριστεί η Διαβουλιμία και επίσημα ως ψυχική νόσος. Οι διαβητικοί ασθενείς διαβουλιμίας, παραλείποντας την χορήγηση ινσουλίνης ανεβάζουν το σάκχαρο τους το οποία και αποβάλλεται από τα ούρα, δεδομένου ότι τα νεφρά δεν μπορούν να συγκρατήσουν το πλεονάζον σάκχαρο. Ο οργανισμός ταυτόχρονα  προσπαθεί να φτιάξει ενέργεια από τους μύες και το λίπος  με αποτέλεσμα να γίνεται εμφανής η απώλεια βάρους. Νυχτερινή υπεφαγία Στην περίπτωση της νυχτερινής υπερφαγίας, τα κλινικά χαρακτηριστικά είναι η πρωινή ανορεξία  και η βραδινή υπερφαγία που οδηγεί στη συνεχή διακοπή του ύπνου για την κατανάλωση φαγητού. Η κατανάλωση της τροφής από τους πάσχοντες από νυχτερινή υπερφαγία, γίνεται κατά 40 τοις εκατό, από τις απογευματινές ώρες μέχρι το βράδυ, το υπόλοιπο 60 τοις εκατό, κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι μελέτες έχουν δείξει πως στην περίπτωση της νυχτερινής υπερφαγίας, ο εγκέφαλος του ανθρώπου σχετίζει το φαγητό με ευχάριστα χαλαρωτικά συναισθήματα,γι αυτό και υπάρχει τάση για  κατανάλωση τροφών πλούσιες σε υδατάνθρακα και λιπαρά καθώς αυτές οι τροφές φημίζονται για την πρόσκαιρη πρόκληση ευχαρίστησης και ανακούφισης. Αν και πολλές από τις γνωστές ή λιγότερο διαδεδομένες διατροφικές διαταραχές δεν παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά,  έχει αποδειχθεί πως όλες έχουν ένα κοινό συναισθηματικό υπόβαθρο που τις πυροδοτεί,  και έχει να κάνει με την χαμηλή αυτοεκτίμηση και την συναισθηματική αποστέρηση. Σε όλες τις περιπτώσεις η συνεργασία με ειδικό είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Όλοι έχουμε στη ζωή μας, αχάριστους ανθρώπους. Και δεν λέω πως όλοι έχουμε γνωρίσει αχάριστους ανθρώπους. Αλλά πως όλοι ΕΧΟΥΜΕ αχάριστους ανθρώπους δίπλα μας. (more…)


Ένας νέος ψυχολογικός όρος έχει αρχίσει να κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση του και δεν είναι άλλος από τον όρο “κοινωνική εμμηνόπαυση”. Όταν τον διάβασα σερφάροντας στο αμερικανικό site www.manrepeller.com, μου φάνηκε ενδιαφέρον και αποφάσισα να εντρυφήσω. Ρούφηξα στην κυριολεξία το εν λόγω άρθρο και τελικά συνειδητοποίησα πως δεν είμαι αντικοινωνική, δεν είμαι καταθλιπτική, δεν είμαι παράξενη, δεν είμαι σνομπ. Έχω απλά πρόωρη κοινωνική εμμηνόπαυση. Εκεί γύρω στα τέλη της δεκαετίας των 20 ξαφνικά άλλαξα. Από εκεί που διασκέδαζα κάθε βράδυ έξω, παίρνοντας σβάρνα όλα τα μπαρ και τα κέντρα της Αθήνας, μην σας πως και αυτά της Εθνικής οδού Αθηνών Λαμίας, από εκεί που σε κάθε στέκι είχα και μία διαφορετική παρέα για να μπορώ να αλλάζω παραστάσεις και σκηνικό μέσα στο ίδιο βράδυ, από εκεί που δεν έχανα τριήμερο για τριήμερο σε Μύκονο και λοιπές νήσους, από εκεί που το βράδυ μου ξεκινούσε λίγο πριν τα μεσάνυχτα και τελείωνε με τα πρώτο πρωινό φως, από εκεί που ο πατέρας μου φώναζε πως έχω κάνει το σπίτι ξενοδοχείο ενώ διαμαρτυρόταν που έδινα μαθήματα στο πανεπιστήμιο σερί από ξενύχτι, βρέθηκα να μην απολαμβάνω τίποτε από όλα όσα μου έδιναν κάποτε χαρά. Ό,τι χαρακτήριζε την χαρά, την ευτυχία μου, την διασκέδαση και την καλοπέραση μου, έμοιαζε να με κουράζει. Βαριόμουν να βγαίνω, έπληττα με τα ίδια και τα ίδια, με κούραζαν οι πολλοί άνθρωποι γύρω μου, δεν ήθελα νέα πρόσωπα στον κύκλο μου, δεν μου έλεγαν τίποτα τα πιο χλιδάτα και μοδάτα στέκια. Άρχισα να απολαμβάνω μέρη άγνωστα στο ευρύ κοινό, να επιζητώ περισσότερο την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή και όχι τη φασαρία και τη βοή, ήθελα να βγαίνω νωρίς και να γυρίζω νωρίς, δεν έβρισκα λόγο στο ξενύχτι. Από την άλλη ήθελα και περίμενα και από τους φίλους μου να με ακολουθούν. Εκείνοι πάλι όχι. Με έλεγαν ξενέρωτη, και με ρωτούσαν τι έχω. Δεν σου κρύβω ότι και εγώ αναρωτήθηκα μήπως περνάω κάποια φάση, μήπως έχω κάποιο σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα που να εξηγεί αυτή την απότομη αλλαγή ενώ όταν έμενα με την επιλογή μου να μην ακολουθήσω την παρέα, ζήλευα που οι άλλοι ήταν έξω, μέσα μου ήθελα όλοι να είναι από νωρίς στα κρεβάτια τους , και είχα την αίσθηση πως χάνω τη ζωή που εξελίσσεται στην πόλη. Με τον καιρό, μου πέρασαν όλα τα παραπάνω και όχι μόνο απολάμβανα τη νέα μου ζωή, αλλά ανακάλυψα και πόσο όμορφο είναι το σπίτι μου που μέχρι τότε με φιλοξενούσε μόνο για ύπνο, δεν ζήλευα καθόλου την ταλαιπωρία που ζούσαν όλοι όσοι έβγαιναν και απορούσα με τον εαυτό μου πως είναι δυνατόν τόσα χρόνια να ζούσα σε τέτοιους ξέφρενους ρυθμούς. Απλά ωρίμασα, μεγάλωσα, άλλαξαν οι προτεραιότητες μου. Αποφάνθηκα και συμφιλιώθηκα με τη νέα μου πραγματικότητα. Τελικά αυτή η πραγματικότητα δεν είναι μόνο δική μου. Όλοι ερχόμαστε κάποια στιγμή αντιμέτωπη με αυτή. Οι ειδικοί που εισάγουν σιγά σιγά τον όρο της κοινωνικής εμμηνόπαυσης στον χώρο της ψυχολογίας, αναφέρουν πως η κοινωνική εμμηνόπαυση εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας των 20 αρχές δεκαετίας των 30. Με αποκλίσεις σαφώς. Αν εμφανιστεί νωρίτερα τότε μιλάμε για πρόωρη  κοινωνική εμμηνόπαυση, αν φανεί αργότερα τότε μιλάμε για καθυστερημένη κοινωνική εμμηνόπαυση.  Κανείς δεν γλιτώνει από αυτή, ενώ οι γυναίκες την αντιμετωπίζουν νωρίτερα απ ότι οι άνδρες. Τα συμπτώματα της είναι ακριβώς ό,τι σας περιέγραψα παραπάνω, και παρά το γεγονός ότι ο όρος αυτός ακόμα δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα από την επιστημονική κοινότητα, αφορά κοινώς σε αυτό που όλοι μας μέχρι σήμερα περιγράφαμε ως «ωρίμανση». Και στα δικά σας!

Από τις αγαπημένες μου συνήθειες όταν κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό, είναι να αγοράζω βιβλία. Έχω άπειρα βιβλία.Υπέροχη συλλογή, από κομμάτια που είτε έχω αποκτήσει συνειδητά, γιατί τα αναζήτησα για κάποιο λόγο και ήθελα να τα αποκτήσω, είτε γιατί απλά  με τράβηξαν να τα αγοράσω. (more…)


Όλοι έχουμε στη ζωή μας, αχάριστους ανθρώπους. Και δεν λέω πως όλοι έχουμε γνωρίσει αχάριστους ανθρώπους. Αλλά πως όλοι ΕΧΟΥΜΕ αχάριστους ανθρώπους δίπλα μας. Είναι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που πολλές φορές ξέρουν πως θα βρουν σε εσένα τη λύση στα προβλήματα που δημιουργούν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που εσύ αποφασίζεις για τους δικούς σου λόγους, να βοηθήσεις όταν νομίζεις πως το χρειάζονται και οι ίδιοι που ενώ θα δεχτούν τη βοήθεια σου ( για να μη σου πω ότι την έχουν απαιτήσει κιόλας) όχι μόνο δεν θα την αναγνωρίσουν ποτέ, αλλά θα θυμούνται πάντα εκείνη τη μία φορά που δεν εισέπραξαν αυτό που προσδοκούσαν από σένα, είτε εσύ είχες γνώση είτε όχι αυτής της προσδοκίας. Και αυτή η περιγραφή, δυστυχώς δεν είναι αρκετή για να περιγράψεις πλήρως έναν αχάριστο άνθρωπο. Γιατί απλά ο αχάριστος άνθρωπος :  Εξαρτάται έμμεσα ή άμεσα από τους άλλους Γιατί πάντα του λείπει κάτι. Δεν είναι ποτέ και με τίποτα ευχαριστημένος γιατί όπως δεν αναγνωρίζει το καλό που εσύ ενδεχομένως του έχεις κάνει, δεν αναγνωρίζει γενικά τίποτα στη ζωή σου. Ο αχάριστος άνθρωπος πάντα βασίζεται στους άλλους. Ή μάλλον και στους άλλους. Με τρόπο όμως νοσηρό, απαιτητικό, σαν να είναι υποχρέωση των άλλων να του δίνουν πάντα λύσεις και βοήθεια. Προσδοκά από τους άλλους, περιμένει από τους άλλους, απαιτεί από τους άλλους, παίρνει από τους  άλλους. Και βέβαια δεν ευχαριστεί ποτέ τους άλλους αλλά και τους «κακιώνει» όταν δεν πάρει αυτό που θέλει από τους άλλους.   Σε θυμάται πάντα και μόνο  όταν  σε χρειάζεται Είναι αυτό που λέμε άνθρωπος με κρυφή ατζέντα. Προκειμένου να πετύχει αυτό που θέλει, θα θυμηθεί σχέσεις ξεχασμένες και επαφές θαμμένες στο παρελθόν που με περίσσιο  όμως θράσος και με διθυραμβική οικειότητα « θα ξεθάψει» για να πάρει αυτό που  θέλει. Αν έχεις την ατυχία να τον συναναστρέφεσαι , τότε ή θα σου ζητήσει βοήθεια ακολουθώντας στρατηγική πχ θα αρχίσει να εντείνει το ενδιαφέρον του για σένα όπως και την επικοινωνία του μαζί σου λίγες μέρες πριν σου σκάσει το ρουσφέτι, αλλιώς θα φτάσει έμμεσα στο στόχο του. Θα αρχίσει απλά να γκρινιάζει, να δημιουργεί ένα κλίμα οίκτου και λύπησης γύρω από τον εαυτό και τη ζωή του  και κάπως έτσι θα χτίσει μέσα σου ενοχές για να σε υποχρεώσει να τον βοηθήσεις. Θεωρεί πως όλος ο κόσμος είναι γύρω από αυτούς Δεν βλέπουν παρά μόνο αυτό που θέλουν να δουν. Δεν θυμούνται παρά μόνο αυτό που δεν τους έδωσες. Μόνο εκείνοι έχουν προβλήματα, μόνο αυτοί έχουν δυσκολίες. Μέσα από αυτό γεννιέται και ένας μικρός ( έως μεγάλος ) φθόνος για κάθε πιο ανεξάρτητο , αυτόνομο, πετυχημένο, ικανό... Θεωρούν υποχρέωση σου να τους βοηθήσεις, και περιμένουν να γνωρίζεις από μόνος σου τι ανάγκες μπορεί να έχουν. Αν εσύ για κάποιο λόγο αποτύχεις σε αυτό, απλά θα μπεις απέναντί τους. Κοιτάνε μόνο την πάρτη τους, δεν μπορούν αν φανταστούν πως και εσύ έχεις τα δικά σου προβλήματα, αλλά και αν ακόμα τους τα αποκαλύψεις, δεν υπάρχει περίπτωση  να είναι εκεί για σένα  με τον οποιοδήποτε τρόπο. Θα σου δαγκώσει το χέρι Περιμένεις εσύ αθώο κουτό πλάσμα να σου πει «ευχαριστώ» ο αχάριστος άνθρωπος; Ο αχάριστος άνθρωπος θα είναι εκείνος ο οποίος θα σου δαγκώσει το χέρι. Αυτό που θα σε κακολογήσει πίσω από την πλάτη σου. Εκείνος που θα πει στους άλλους πως ποτέ δεν τον βοήθησες. Ο ίδιος που θα ισχυριστεί πως εσύ είσαι αχάριστος και θα προσπαθήσει να κερδίσει τη συμπάθεια  και τη βοήθεια των τρίτων σπιλώνοντας εσένα.  Καλύτερα να μην κουβεντιάσεις ποτέ με έναν αχάριστο άνθρωπο  για το πως σε βλέπε πως  σε χαρακτηρίζει  και πως σε σκέφτεται μέσα του. Θα θυμάται πάντα εκείνη  τη μια φορά που δεν έκανες αυτό που περίμενε Δεν έχει σημασία αν δεν μπορούσες να βοηθήσεις, αν αυτό που ζητούσε ήταν παράλογο ή αν εσύ αδυνατούσες να εκπληρώσεις τις προσδοκίες του. Δεν έχει σημασία αν είχες κάνει άλλα πολλά καλά για εκείνον στο παρελθόν, δεν μετράει αν του είχες δείξει αλλεπάλληλες φορές πως μπορεί να βασίζεται πάνω σου ή πως είσαι πάντα δίπλα του σε ό,τι χρειαστεί. Ο αχάριστος άνθρωπος θα θυμάται πάντα εκείνη τη μία φορά που δεν τα κατάφερες και θα στο «χτυπάει» κιόλας γεμίζοντας σε με τύψεις και ενοχές.
GO SOCIAL

Crafted by white-space.gr