Τελικά αγαπώ τον εαυτό μου;

Τώρα τελευταία με ρωτάνε διάφοροι, (άραγε γιατί) πως είναι δυνατόν να μπορώ να κρατώ ισορροπίες στην καθημερινότητα μου, όταν πρέπει, ίσως και λόγω της φύσης της δουλειάς μου, να έρχομαι αντιμέτωπη με τοξικές καταστάσεις. Η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα δεν είχα κάτσει ποτέ να αναλύσω τι ακριβώς είναι αυτό που κάνω, και καταφέρνω ακόμα και στις μεγαλύτερες προκλήσεις, να διατηρώ μέσα μου ένα κομμάτι ανέπαφο και ακέραιο. Πήρα λοιπόν μολύβι και χαρτί και να που κατέληξα.

Δεν χάνω ποτέ την ουσία του στόχου μου
Πολλές φορές δεν πετυχαίνεις πάντα πράγματα που θέλεις ακολουθώντας το πλάνο που είχες από την αρχή. Υπάρχουν και εκείνοι οι εξωγενείς παράγοντες που δεν μπορείς να προβλέψεις ούτε και να ανατρέψεις όταν εμφανιστούν, που μπορεί να σε βγάλουν εκτός πορείας.

Αναπροσαρμόσου! Όσοι αγαπάμε τη θάλασσα και τον αέρα ξέρουμε πως το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ταξιδεύεις φιλικά με τον άνεμο, ποτέ κόντρα, ποτέ έρμαιο. Εξέτασε τα νέα δεδομένα και φτιάξε νέο πλάνο πορείας, πάντα εστιάζοντας στον τελικό προορισμό. Μείνε πιστός σε αυτόν.

Έχω πίστη τον εαυτό μου
Έχω πίστη στον εαυτό μου δεν σημαίνει είμαι αλαζόνας, όπως είναι της μόδας τελευταία, ούτε με βλέπω σε μεγεθυντικό καθρέφτη. Έχω πίστη στον εαυτό μου σημαίνει, έχω πίστη στις αξίες μου, στις αρχές μου, και στα πιστεύω μου. Τα τιμώ, τα υπερασπίζομαι και ξέρω πως οι απαντήσεις σε ό,τι με απασχολεί, βρίσκονται μόνο μέσα μου. Αν δεν μπορώ να τις διακρίνω ξεκάθαρα, δίνω χρόνο τόσο στον εαυτό  μου, ώστε να καταφέρει να δει αυτό που πρέπει, και αν κάτι τέτοιο αργεί, τότε να ξέρεις πως κάποια στιγμή θα αναλάβει να το κάνει η ζωή για σένα, με έναν μαγικό τρόπο, που θα ξεδιαλύνει τα πάντα γύρω σου.

Είμαι φίλη με τη ζωή
Έχω εμπιστοσύνη στη ροή των πραγμάτων. Δεν φοβάμαι τις αλλαγές, βλέπω ευκαιρίες πίσω από τα απρόοπτα, βλέπω μαθήματα πίσω από τις εμπειρίες, βλέπω εμπειρίες πίσω από τα γεγονότα. Προσπαθώ να μην είμαι καχύποπτη με τη ζωή, αλλά σίγουρα δεν έχω καταφέρει ακόμα να μην είμαι καχύποπτη και με τους ανθρώπους.

Προσέχω τις σκέψεις μου
Γιατί ξέρω καλά πως οι σκέψεις μου γίνονται πράξεις και αυτές καθορίζουν εμένα. Αναγνωρίζω στον εαυτό μου ότι είναι αναπόφευκτο να μην ζει το μυαλό και κάποιες αρνητικές στιγμές, αλλά όπως και να έχει τις δέχομαι, τις παρατηρώ και τις αφήνω να φύγουν, ξέροντας πως θέλω μόνο το καλό για τον εαυτό μου.

 Ψάχνω τη δύναμη που έχω μέσα μου
Και την κινητοποιώ μόνο για καλό. Η ζωή στα φέρνει όλα μπροστά σου. Δεν εκμεταλλεύομαι ποτέ την εσωτερική μου δύναμη και ενέργεια για να βλάψω κανέναν, ή να κάνω κακό. Οπαδός πιστή του karma is a bitch, αφήνω τη ζωή να κάνει το έργο της, δεν επιστρέφω πίσω το κακό, δεν τιμωρώ, δεν εκδικούμαι, απλά ξέρω πως πριν φύγουμε όλοι θα έχουμε πληρώσει αυτά που χρωστάμε.

 Δέχομαι τον εαυτό μου
Δεν το πετυχαίνω πάντα, γιατί έχω και γω τις «κακές» μου μέρες. Αλλά αναγνωρίζω τα καλά μου, αναγνωρίζω τα κακά μου, αποφασίζω τι θέλω να αλλάξω και έχω στο μυαλό μου την εικόνα του εαυτού που θέλω να είμαι. Κάθε μέρα κάνω ένα βήμα και πιο κοντά σε αυτή την εικόνα.

 Δεν παίρνω τα πάντα προσωπικά
Δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλους. Ο καθένας μας έχει τη δική του ιδιωτική λογική. Θα είμαστε κοντά μόνο με αυτούς που ταιριάζουν τα κοινά αυτονόητα. Από εκεί και έπειτα, δεν δίνω τόσο σημασία στο τι λέγεται όσο στο από ποιόν διατυπώνεται, δεν προσπαθώ να αλλάξω τη γνώμη κάποιου για μένα, γιατί αυτή ορίζεται περισσότερο από τις δικές του πεποιθήσεις και προβολές και όχι από τις δικές μου ενέργειες και λόγια. Αν δω ότι κάποιος δεν κατανοεί το δικό μου αυτονόητο, απλά κρατώ αποστάσεις και αν κρίνω πως η αντίληψη του μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στη συναναστροφή μου με κάποιον, κοιτώ να είμαι ξεκάθαρη στον κάποιον και όχι σε αυτόν με την ελλείπουσας αντίληψη.

Αναγνωρίζω ότι η απογοήτευση είναι μέρος του σχεδίου
Το ίδιο και η αποτυχία, αν και δύσκολα θα ονομάσω κάτι αποτυχία και κάποιον αποτυχημένο. Βιώνω αβίαστα όλα τα συναισθήματα, προσπαθώ να κατανοήσω γιατί θυμώνω με κάτι, τι με εξοργίζει σε κάποιον και τι πυροδοτεί το κάθε μου συναίσθημα, σκέψη, πράξη, και μέσα από την παρατήρηση κρατώ σημειώσεις για τον εαυτό μου.

Αγκαλιάζω τους φόβους μου
Πολλοί πιστεύουν πως δεν φοβάμαι τίποτα. Σαφώς και φοβάμαι. Απλά δεν αφήνω τον φόβο αυτό να δράσει κατασταλτικά ή να με αποτρέψει από το να ενεργήσω. Φροντίζω πάντα να μετατρέπω τον φόβο σε πρόκληση και την αμφιβολία ή την αμφισβήτηση σε δημιουργικότητα. Τις μεγαλύτερες συγκινήσεις τις έχω ζήσει, κάνοντας βήματα που από πίσω έκρυβαν φόβο και ρίσκο.

Και τέλος, τσακώνομαι με τον εαυτό μου
Ναι, κάνω διάλογο, και συχνά με ένταση. Είμαι επικριτική, αλλά όχι ακυρωτική, θυμώνω μαζί μου, αλλά παρατηρώ τι είναι αυτό που με κάνει να βγαίνω από τα ρούχα μου και το κρατάω. Και προσπαθώ να μην το επαναφέρω στη ζωή μου, και κάπως έτσι θυμώνω λιγότερο και τσακώνομαι λιγότερο

Δεν είναι εύκολο για κάποιον να αγαπά τον εαυτό του γιατί η κοινωνία μας έχει μάθει πως κάτι τέτοιο είναι εγωκεντρικό, γιατί η θρησκεία μας πιέζει να αγαπάμε πάντα τους άλλους… απλά όταν δεν έχεις διδαχτεί την αγάπη και την φροντίδα προς εσένα, δεν μπορείς να τη βιώσεις και για κάποιον άλλον. Είναι κάτι τόσο απλό.


I BELIEVE : 29 Dec 2017

2017, σ’ ευχαριστώ

Σαν και σήμερα πριν ένα χρόνο βρισκόμουν σε ένα φιλικό σπίτι στην Αράχωβα. Σαν και σήμερα πριν δύο χρόνια ήμουν στη Σρι Λάνκα για σερφ. Σας και σήμερα πριν τρία χρόνια είχα ταξιδέψει στην Αυστρία για σκι... Και φέτος είμαι εδώ, στην Αθήνα, ερωτευμένη, παντρεμένη και 6 μηνών έγκυος. Πολλοί με ρωτάνε αν το περίμενα. Οι περισσότεροι θα υποστηρίζουν πως \"όχι\". Λίγοι όμως και καλοί γνωρίζουν πως όχι μόνο το περίμενα αλλά είχα μία απόλυτη εσωτερική γνώση όλων όσων έγιναν μέσα στο 2017. “Του χρόνου τέτοια εποχή, θα είμαι παντρεμένη.” Έλεγα στους φίλους μου και εκείνοι με κορόιδευαν καθώς δεν όταν ξεστόμιζα αυτά τα λόγια, δεν υπήρχε κανείς που να μπορούσε να με οδηγήσει σε ένα τέτοιο μονοπάτι.  Ούτε καν η προοπτική μίας γνωριμίας. Μέσα μου όμως το ήξερα. Ήξερα πως περνάω κάποιες από τις τελευταίες μέρες της πλήρους και αχαλίνωτης ελευθερίας μου γι αυτό και ρουφούσα κάθε της στιγμή. Όλα ξεκίνησαν από τις αρχές του 2016, όταν συνειδητοποίησα πως η παρουσία ανθρώπων στη ζωή μου, σε φιλικό επίπεδο, περισσότερο με ζημιώνει παρά με ωφελεί. Ήταν τότε που αποφάσισα να διεκδικήσω στον τομέα αυτό, το καλύτερο για τον εαυτό μου, και τόλμησα  να γίνω ρεαλίστρια και σκληρή. Απομάκρυνα από το περιβάλλον μου, ανθρώπους που κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί πως θα ξερίζωνα κυριολεκτικά από δίπλα μου. Μία διαδικασία επώδυνη αλλά απαραίτητη. Η ίδια κάθαρση έπρεπε να γίνει και σε επαγγελματικό επίπεδο. Εκεί και αν δεν είχα γύρω μου ανθρώπους που ζούσαν εις βάρος μου, σε υλικό, ψυχικό, συναισθηματικό, εργασιακό επίπεδο. Ξύπνησα απότομα αλλά τουλάχιστον αυτό έγινε σε μία περίοδο που γνώριζα πως πάντα αποτελούσα αυτόνομη και αυτόφωτη μετοχή στην αγορά εργασίας και δεν είχα ανάγκη από δεκανίκια ούτε \"βαμπίρ\". Το δύσκολο κομμάτι ήταν να συγχωρήσω στον εαυτό μου την συναισθηματική επένδυση που έκανα σε ανθρώπους που θα έπρεπε να αντιμετωπίζω καθαρά και μόνο ως περιστασιακούς συνεργάτες. Την περίοδο όλου αυτού του \"ξεσκαρταρίσματος\" ήταν που είχα κλειστεί πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, στον εαυτό μου. Το μόνο που ήθελα ήταν να ταξιδεύω μακριά με τα σανίδια μου και να περνάω όλη την ημέρα μου στη θάλασσα. Εκεί όπου ένιωθα ελεύθερη, ασφαλής και ευτυχισμένη. Ελάχιστους φίλους είχα κοντά μου, αυτούς που πραγματικά αγαπώ και ξέρω πως δεν χαίρονται μόνο με τη χαρά μου αλλά μοιράζονται και τον πόνο μου. Ήταν εκείνοι οι μήνες που συνειδητοποίησα πως τελικά αυτό που έχει σημασία στη ζωή, είναι οι λίγοι άνθρωποι. Οι ουσιαστικές σχέσεις, η οικογένεια, οι γονείς, τα αδέλφια και ο σύντροφος. Είχα τα πάντα εκτός από σύντροφο. Και δεν είχα σύντροφο από επιλογή. Για μένα η συντροφικότητα ήταν πάντα κάτι που με τρόμαζε. Η δέσμευση με τρόμαζε. Συνειδητοποίησα όμως πως αυτό πρέπει να αλλάξει όταν κατάλαβα πως η μοναξιά όχι μόνο δεν με φοβίζει αλλά είναι πλέον τρόπος ζωής. Η καλύτερη παρέα μου. Και άνθρωπος που μπορεί να ζει μόνος, όσο περνούν τα χρόνια, δεν διαπραγματεύεται τα δεδομένα του. Να η παγίδα της μοναχικότητας. «Για πόσο θα ταξιδεύω μόνη; Για πόσο δεν θα μοιράζομαι τη θάλασσα, τον ήλιο, τα ηλιοβασιλέματα, την εμπειρία και την ευτυχία;» «Και μετά τι;» «Ξέρω πως η δέσμευση με τρομάζει γιατί οι επιλογές μου είναι λάθος. Τι θα γινόταν όμως αν οι επιλογές μου γινόντουσαν σωστές;» Όλες αυτές οι σκέψεις και άλλες πολλές κατέκλυζαν το κεφάλι μου καθημερινά μέχρι που ένα πρωί πήρα αποφάσεις. Άφησα το εργένικο σπίτι μου στο Καβούρι, και γύρισα στο πατρικό μου. «Παιδί μου γιατί γύρισες;» Με ρώτησαν οι γονείς μου; «Γιατί θέλω να περάσω τους τελευταίους μήνες της ελευθερίας μου στο σπίτι μου, έχοντας κοντά τους γονείς μου. Από εδώ θα ξαναβγώ νύφη». Νόμιζαν πως κάτι μου συμβαίνει. Ταυτόχρονα, διέκοψα κάθε επαφή και επικοινωνία με οτιδήποτε δεν είχε νόημα, ουσία και προοπτική. Ήμουν ειλικρινής, ίσως για κάποιους σκληρή, αλλά ήταν το σωστό. Και κάπως έτσι βρέθηκα να υποδέχομαι το 2017 καθαρή, έτοιμη, συνειδητοποιημένη, ανοιχτή, και \"άφοβη\". Φρόντιζα τον εαυτό μου, περνούσα χρόνο στο σπίτι και  είχα δίπλα μου μόνο αληθινούς φίλους. Και μέσα μου κάθε βράδυ που έπεφτα στο κρεβάτι και έκλεινα τα μάτια μου, σκεφτόμουνα πως κάπου, σε αυτή τη γη, υπάρχει ένας άνθρωπος που περιμένει να με γνωρίσει όπως περιμένω και εγώ να συναντήσω εκείνον. Που είναι και αυτός σε μία παρόμοια φάση και πως απλά δεν έχει έρθει ακόμα η κατάλληλη στιγμή για να μπει ο ένας στη ζωή του άλλου. Ήταν μία από τις πιο όμορφες περιόδους της ζωής μου. Απολάμβανα το κάθε τι σε βάθος, και απλά περίμενα χωρίς ωστόσο να αναμένω! Δεν είχα αγωνία, δεν είχα φόβο, είχα γνώση  πως θα συμβεί. Όπως και έγινε. Και όταν γίνεται, το αναγνωρίζεις. Όλα έχουν ροή. Ό,τι σε φόβιζε δεν υπάρχει πια εκεί. Περιμένεις να γίνει το λάθος αλλά γίνονται μόνο τα σωστά. Και όλα αυτά που σου έλειπαν σου δίνονται απλόχερα. Και όλα εκείνα που νόμιζες πως δεν υπάρχουν, τα ζεις. Και εκείνα που δεν άκουγες ειπώνονται. Και κάπως έτσι τα πάντα είναι φυσιολογικά και μέσα σου ξέρεις. Ξέρεις το σωστό. Δεν σκέφτεσαι, δεν πιέζεσαι, δεν αναλύεις, δεν καθυστερείς, δεν βρίσκεις δικαιολογίες, ούτε αφορμές. Απλά βιώνεις. Όλα όσα ζω είναι αποτέλεσμα μίας υπέροχης ζωής γεμάτης από  ανατροπές, ρίσκο, αλλαγές, που με οδήγησαν σε μία κατάσταση πλήρους συνειδητότητας, χάρη στην οποία ήρθαν δίπλα μου οι σωστοί άνθρωποι, επιβεβαιώθηκαν οι διαχρονικοί και εξαφανίστηκαν τα πυροτεχνήματα... 2017 ήσουν μία από τις ομορφότερες, τις πιο γεμάτες και τις πιο ουσιαστικές, καταλυτικές και σπουδαίες χρονιές της ζωής μου μέχρι σήμερα. Ευχαριστώ. Μη φοβάσαι τις αλλαγές. Αυτές σε πάνε παρακάτω, όπως το κύμα και ο αέρας...

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE