Αλήθεια είσαι από εκείνους που ζηλεύουν όσοι έχουν άπλετο ελεύθερο χρόνο, δεν δουλεύουν πολύ και γενικώς έχουν ένα άνετο πρόγραμμα;

Μην τους ζηλεύετε. Δεν είναι τόσο ευτυχισμένοι όσο εσείς και το λέει και η έρευνα που έκανε το πανεπιστήμιο του Σικάγο.

Οι ερευνητές ήθελαν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος δουλεύει τόσο πολύ και του αρέσει να είναι μονίμως απασχολημένος. Και τελικά βρήκε την απάντηση.

Μία ομάδα εθελοντών κλήθηκε να συμπληρώσει ένα ερωτηματολόγιο και μόλις ολοκληρώσει την έρευνα να παραδώσει ο καθένας τις απαντήσεις του και να περιμένει 20 λεπτά, μέχρι να περάσει στη δεύτερη φάση της δοκιμασίας.

Αυτά τα 20 λεπτά είχαν την δυνατότητα είτε να κάτσουν στην αίθουσα αναμονής χωρίς να κάνουν τίποτα, είτε να πάνε σε μία πιο μακρινή τοποθεσία προκειμένου να παραδώσουν τις απαντήσεις τους, κάτι που θα τους κόστιζε 15 λεπτά από το χρόνο τους.

Με μεγάλη έκπληξη οι ερευνητές είδαν πως οι περισσότεροι από τους εθελοντές, προτίμησαν να περπατήσουν 15 λεπτά από το να περιμένουν άπραγοι 20 λεπτά της ώρας.

Σε μία επόμενη ομάδα εθελοντών, άλλαξαν τα δεδομένα και προσέφεραν με την παράδοση των απαντήσεων και από ένα γλυκό σε κάθε εθελοντή. Το γλυκό θα ήταν ίδιο είτε στην αίθουσα αναμονής, είτε στον προορισμό που απείχε 15 λεπτά περπάτημα από το κέντρο έρευνας. Σε αυτή την περίπτωση οι περισσότεροι επέλεξαν να παραμείνουν στην αίθουσα αναμονής καθώς θεώρησαν πως με την κατανάλωση του γλυκού θα παρέμεναν έστω και για λίγο απασχολημένοι.

Οι ερευνητές άλλαξαν για 3η φορά τα δεδομένα, και αυτή τη φορά, έκαναν το εξής. Προσέφεραν και πάλι στους εθελοντές ένα γλυκό, μόνο που όσοι επέλεγαν να μείνουν στην αίθουσα αναμονής, θα γνώριζαν τι γλυκό θα κατανάλωναν, ενώ όσοι επέλεγαν να περπατήσουν ως το άλλο κέντρο έρευνας προκειμένου να παραδώσουν τις απαντήσεις τους, δεν θα ήξεραν τι γλυκό τους περιμένει.

Αυτό από μόνο του ήταν ένα κίνητρο ώστε να επιλέξουν οι περισσότεροι από τους ερευνητές να περπατήσουν 15 λεπτά αναζητώντας ένα άγνωστο έδεσμα.

Από την έρευνα λοιπόν προκύπτει πως ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει απλά να είναι απασχολημένος γιατί νιώθει πιο γεμάτος και πιο ευτυχισμένος. Δεν είναι μόνο το κίνητρο της χρηματικής απολαβής που τον κάνει να θέλει να δουλεύει, καθώς αν ήταν έτσι όλοι θα προτιμούσαν να παραμείνουν στην αίθουσα αναμονής και να φάνε το γλυκό τους, όποιο και αν ήταν αυτό, αλλά εκείνο που λειτουργεί περισσότερο ως κίνητρο είναι η διάθεση και η πρόθεση της δράσης, σε όποιο επίπεδο.

Έτσι λοιπόν γίνεται σαφές, πως οι απασχολημένοι είναι και πιο ευτυχισμένοι… Και όποιος συνηθισμένος στην σκληρή δουλειά, βρεθεί να κάθεται, συνήθως πλήττει και θέλει να επιστρέψει στους συνήθεις ρυθμούς του όσο το δυνατόν συντομότερα.


Κανείς δεν θα φανταζόταν πως ένα τόσο χαρμόσυνο γεγονός όπως ο ερχομός ενός παιδιού, θα μπορούσε να συνοδεύεται με τόσο αντιφατικά συναισθήματα και αίσθηση θλίψης. Και όμως γίνεται, στο πλαίσιο της επιλόχειας κατάθλιψης. Μία στις 10 γυναίκες, θα παρουσιάσει επιλόχειο κατάθλιψη, ή συμπτώματα αυτής, από τις πρώτες 24 ώρες μέχρι τους πρώτους 6 μήνες μετά τη γέννα του παιδιού της. Αιτίες: Οι ορμονικές αλλαγές μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα κατάθλιψης καθώς οιστρογόνα και προγεστερόνη ενώ αυξάνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης από τη στιγμή της σύλληψης και μόνο, αμέσως μετά τη γέννα πέφτουν κατακόρυφα. Τα επίπεδα ορμονών του θυροειδή αδένα επίσης μπορούν να οδηγήσουν σε συμπτώματα θλίψης, όπως και η αναπλήρωση της σεροτονίνης, που είναι η ορμόνη της χαράς, και οι γυναίκες θέλουν χρόνο για να  την αποκτήσουν και πάλι εξαιτίας της εξάντλησης και στης συναισθηματικοσωματικής κόπωσης. Την ίδια ώρα, η έλλειψη ύπνου, το αίσθημα πίεσης στις αλλαγές, η αίσθηση ότι η γυναίκα παύει να είναι πλεόν ελκυστική και χωρίς ταυτότητα, η απουσία ελεύθερου χρόνου, αλλά και γενικότερα η συναισθηματική κατάσταση της μητέρας είναι κάποιο από τους λόγους που μπορεί να πυροδοτήσουν την επιλόχειο κατάθλιψη. Το περιβάλλον της μητέρας επίσης παίζει καταλυτικό ρόλο. Ένα ενδεχόμενο πένθος, μία κακή σχέση με τον σύντροφο, το νεαρό της ηλικίας της, τα οικονομικά προβλήματα, ή η κακή σχέση με τη δική της μητέρα στα παιδικά της χρόνια, έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης στο αν θα εμφανιστεί ή όχι η νόσος. Ακόμα ένας παράγοντας είναι και το ιστορικό της μητέρας σε σχέση με πιθανά επεισόδια κατάθλιψης πριν την εγκυμοσύνη, όπως επίσης και η γενικότερη πνευματική της κατάσταση. Οι παραπάνω παράγοντες ναι μεν ενοχοποιούνται δεν συνεπάγονται όμως απαραίτητα και τους αποκλειστικούς ή αναγκαίους λόγους για την εμφάνιση της επιλόχειου κατάθλιψης . Επίσης γυναίκες που δεν πληρούν κάποια από τις παραπάνω προϋποθέσεις, είναι πιθανό να πέσουν θύματα της νόσου, χωρίς ξεκάθαρη αιτία. Συμπτώματα: Η επιλόχειος κατάθλιψη συνήθως εμφανίζεται με κακή διάθεση και έντονη θλίψη, με την απουσία ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που κάποτε χάριζαν χαρά αλλά και με ανηδονία, με προβλήματα στον ύπνο, συνεχή κόπωση, κλάμα, ξεσπάσματα, έντονα νεύρα, διατροφικές διαταραχές με αποτέλεσμα την απώλεια ή την αύξηση βάρους, έντονο στρες, ανησυχία και άγχος, αισθήματα ενοχής και ανικανότητας, μειωμένη όρεξη για σεξ, άρνηση φροντίδας προς τον εαυτό ή το βρέφος, αρνητικές σκέψεις για τη ζωή, το μωρό και το μέλλον τους, διαταραχή στις προσωπικές σχέσεις της μητέρας με τον σύντροφο και το περιβάλλον της, ιδεοληπτικές σκέψεις, οξυθυμία, εκνευρισμός. Κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά εμφανίζονται ούτως ή άλλως σε όλες τις μητέρες, όπως η κούραση, η εξάντληση η ευσυγκινησία, το άγχος , χωρίς να σημαίνει πως κάποια νέα μητέρα πάσχει από επιλόχειο. Για να μπορέσει να μιλάει κανείς για επιλόχειο κατάθλιψη, θα πρέπει η πληθώρα των συμπτωμάτων, να εμφανίζονται για περισσότερο από 3 μήνες, χωρίς καμία βελτίωση ή αλλαγή στη διάθεση της μητέρας. Αντιμετώπιση: Η νεαρή μητέρα θα πρέπει να μιλήσει για την κατάσταση της και να τη μοιραστεί με το περιβάλλον της ή με κάποιο πρόσωπο εμπιστοσύνης. Αν κριθεί απαραίτητο θα πρέπει να απευθυνθεί σε ειδικό ώστε να την κατευθύνει πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά προς τη σωστή κατεύθυνση. Το περιβάλλον της μητέρας όσο και η ίδια θα πρέπει να γνωρίζουν πως η επιλόχειος κατάθλιψη είναι κάτι σύνηθες που συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι όμως κάτι μόνιμο και μπορεί να αντιμετωπιστεί. Αρκεί να μπορέσει να διακρίνει είτε η ίδια είτε οι οικείοι της , από νωρίς πως κάτι δεν πάει καλά. Το περιβάλλον και κυρίως ο σύντροφος οφείλει να είναι ιδιαίτερο συμπονετικός, συγκαταβατικός, υποστηρικτικός και πρόθυμος και να μην θυμώσει ή απελπιστεί που η γυναίκα του δυσκολεύεται σε αυτή τη μεταβατική περίοδο. Συνήθως η επιλόχειος κατάθλιψη αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας, σε κάποιες περιπτώσεις ωστόσο ίσως να κριθεί από τους ειδικούς απαραίτητη η φαρμακευτική αγωγή με τη δράση αντικαταθλιπτικών, που ωστόσο δεν θα ξεπεράσει τους έξι μήνες σε διάρκεια.

MORE FROM THEPsychology

MORE To BELIEVE