Πριν λίγο καιρό, μία αναγνώστρια μου ζήτησε να της περιγράψω την καλύτερη και τη χειρότερη στιγμή που έχω ζήσει με την κόρη μου από τότε που γεννήθηκε. Βρήκα το ερώτημα της πολύ ενδιαφέρον και αμέσως μπήκα στη διαδικασία να το απαντήσω στο μυαλό μου.

Όσο όμως και αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω μία μόνο «καλύτερη» στιγμή μου μαζί της. Από τη μέρα που γεννήθηκε όλη μου η ζωή είναι καλύτερη. Και η αλήθεια είναι πως μέχρι που έγινα μητέρα, είχα μία πολύ καλή ζωή, στημένη γύρω από τα θέλω μου και όχι τα πρέπει, και όταν έχεις κάτι τόσο καλό, δύσκολα τολμάς να αναζητήσεις το καλύτερο.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπήρχε καλύτερο μέχρι τις 13 Απριλίου του 2018, που ήταν η πρώτη καλύτερη στιγμή μαζί της. Όταν την είδα για πρώτη φορά, της κράτησα να μικροσκοπικά της δαχτυλάκια και της ψιθύρισα πόσο όμορφη ήταν. Εκείνη η πρώτη μαγική στιγμή που συνειδητοποιείς τι έχει γίνει, που νιώθεις μία απέραντη πληρότητα, μία βαθιά ευτυχία που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να μετριάσει. Που ζεις τα πάντα στον υπερθετικό βαθμό, την αγάπη για τη ζωή, την αγάπη για τον σύντροφο σου, την αγάπη για τους ανθρώπους σου , μέσα από την αυτόματη αγάπη που βιώνεις για το παιδί σου. Σε μένα ναι, αυτή η αγάπη ήταν αυτόματη και ενεργοποιήθηκε με φουλ τις μηχανές, αμέσως μόλις αντίκρισα την Αλεξάνδρα. Από εκεί και έπειτα, ξεκίνησα να καταγράφω σε ένα αρχείο, κάθε μοναδική της στιγμή που θα ήθελα να θυμάμαι για πάντα. Δεν ήθελα να ξεχάσω τίποτα από όλα εκείνα τα «ξεχωριστά» που έκανε. Από το πως μύριζε μέχρι το πως χαμογελούσε κάθε φορά που με έβλεπε, από το πως αποκοιμιέται πάνω μου, μέχρι το πως σταματάει το κλάμα κάθε φορά που με ένιωθε κοντά της, από το πως αναζητούσε στο πάτωμα κάθε λογής ψιχουλάκι για να το μαζέψει με το μικρό μικρό δαχτυλάκι της και να το φάει, μέχρι τον τρόπο που άρχισε να δείχνει πράγματα και πρόσωπα εκφράζοντας δειλά τι θέλει. Από το πως χαίρεται κάθε φορά που βλέπει τη γάτα της τον Κέρμιτ, μέχρι τον τρόπο που τρόμαζε κάθε φορά που έβλεπε τη μεγάλη λευκή λούτρινη αρκούδα στο δωμάτιο της. Από τον τρόπο που πετούσα κάτω με τελετουργική διάθεση κάθε λογής αντικείμενο, μέχρι την εμμονή της να παίρνει αγκαλιά ένα συγκεκριμένο «χελωνάκι» από τα δεκάδες που είχε μέσα στη μπανιέρα της, κάθε φορά που κάνει μπάνιο. Τόσες πολλές στιγμές, αμέτρητες, πολύτιμες, καθημερινές…

Πολλές όμως και οι δυσκολίες, από την αϋπνία, την κούραση, τους 12 μήνες θηλασμού και ό,τι συνεπάγεται αυτό, τα νεύρα που προκαλεί η έλλειψη ύπνου, ο παραγκωνισμός των προσωπικών μου αναγκών και επιθυμιών, η ανισορροπία ανάμεσα στα πόσα μπορώ να κάνω και πόσα τελικά καταφέρνω μόνη.

Μία όμως ήταν η πιο δύσκολη στιγμή μαζί της. Εκείνη η μέρα του Φλεβάρη που ένα επίμονο συνάχι, που κάποιος θα μπορούσε να αποδώσει και σε αλλεργία, ξαφνικά συνοδεύτηκε από υψηλό πυρετό και μία πρώτη επίσκεψη στο νοσοκομείο μετά από την εντολή του γιατρού.

Η Αλεξάνδρα δεν είχε αρρωστήσει ποτέ 11 μήνες. Ποτέ. Μας κακοφάνηκε που η πρώτη μας φορά συνοδεύτηκε και από επίσκεψη στο νοσοκομείο. Όταν την είδε η παιδίατρος, θυμάμαι να μας κάνει άπειρες ερωτήσεις και να μένει στη λεπτομέρεια, προσπαθώντας να συνδυάσει τα συμπτώματα και να παραπέμψει στις απαραίτητες εξετάσεις. Εκείνη τη στιγμή περνάνε από το μυαλό σου τα πάντα, φοβάσαι και τρέμεις για το χειρότερο και νιώθεις αδύνατος και ευάλωτος. Κάποια στιγμή μία νοσηλεύτρια κλήθηκε να πάρει έναν φάκελο και να μας συνοδεύσει σε μία αλλη αίθουσα προκειμένου η Αλεξάνδρα να υποβληθεί σε εξετάσεις.

Η παιδίατρος πριν φύγουμε από το γραφείο της μας ρώτησε: Έχετε κάνει όλα τα εμβόλια που προβλέπονται;

Της είχα απαντήσει ναι.

«Και μηνιγγίτιδας;» Με ρώτησε.

Αν και είχαμε κάνει και το εμβόλιο της μηνιγγίτιδας, όταν ένιωσα από το ερώτημα της παιδιάτρου ότι το παιδί μου θα μπορούσε έστω και μία τοις χιλίοις να φλερτάρει με ένα τέτοιο ενδεχόμενο, κάτι που δεν θα συνέβαινε από τη στιγμή που είχε εμβολιαστεί, με έκανε να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Αν έχεις διαβάσει για τα συμπτώματα της νόσου, που ουσιαστικά είναι απλά συμπτώματα μίας κοινής γρίπης, αν έχεις ενημερωθεί για τις επιπτώσεις της νόσου που μπορεί να προκαλέσουν από μόνιμες αναπηρίες μέχρι ΚΑΙ θάνατο, αν γνώριζες πόσα θύματα σε βρεφική ηλικία μετράμε κάθε χρόνο ( πριν λίγες μέρες έχασε τη ζωή της και μία κοπέλα 18 ετών από μηνιγγίτιδα στη Κύπρο) τότε σίγουρα δεν θα αντιδρούσες διαφορετικά απ΄ότι αντέδρασα εγώ.

Αυτά τα λεπτά , αυτά τα λίγα λεπτά που είχα παραδοθεί στη φόβο και τον τρόμο των ίδιων μου των σκέψεων, νομίζω ότι ήταν η μέχρι τώρα χειρότερη στιγμή μου από τη γέννηση της μικρής μου. Και αν κάποιες φορές τυχαίνει σε forum να διαβάζω αντιγνωμίες για το θέμα του εμβολιασμού, θέλω να μπω και να φωνάξω πως όταν έχεις τη δυνατότητα να προλάβεις το κακό, δεν μπορείς να αμελείς να κάνεις αυτό που οφείλεις.

Αφήνοντας πίσω το κάτι τόσο σοβαρό, όπως πάντα συμβαίνει με τα θέματα υγείας, και θέλοντας να ελαφρύνω λίγο το κλίμα, αν με έβαζες να βρω ακόμα μία «δύσκολη» στιγμή, αυτή θα ήταν η στιγμή της ζυγαριάς.

14 μήνες μετά τη γέννα και ακόμα παλεύω με τα κιλά. Τι κάνω λάθος; Γιατί οι άλλες έχουν επιστρέψει και εγώ όχι; Γιατί το σώμα μου έχει τόσο μα τόσο δραστικά αλλάξει.

«Σούζι τρως, και ψεύδεσαι και τρως, θα μπορούσε να πει κανείς …

Αλλά ούτε τρώω ούτε ψεύδομαι… Παλεύω με μπρόκολα και διατροφές, με κολύμπι, διάδρομο αλλά και διαδρομές, πάνω κάτω κυνηγώντας την Αλεξάνδρα αλλά και το όνειρο του να με δω και πάλι στα παλιά λημέρια των αγαπημένων μου κιλών!

Και τώρα σας αφήνω, πάω να απολαύσω ένα γρήγορο σνακ!

 


MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE