Αυτό δείχνει μία τελευταία έρευνα που έκανε το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση με τίτλο “Living Planet”, σύμφωνα με την οποία μέσα σε μόλις 40 χρόνια έχει καταστραφεί το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού άγριων ζώων.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Θηλαστικά, πτηνά, ερπετά, αμφίβια, και ψάρια έχουν μειωθεί παραπάνω από το μισό από το 1970 έως το 2014.

Τη χειρότερη κατάσταση παρουσιάζει η Καραϊβική και η Λατινική Αμερική με το 63% του πληθυσμού των άγριων ζώων να έχει αφανιστεί. Την καλύτερη εικόνα παρουσιάζει η Β. Αμερική και η Γροιλανδία, ενώ η Ευρώπη μετράει απώλειες της τάξεως του 31%.

Οι κυριότεροι λόγοι για την παγκόσμια αυτή πληγή είναι η απώλεια και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, η γεωργία, η αστικοποίηση, και η αλιεία.

Η WVF υπογραμμίζει την άμεση ανάγκη για την δημιουργία και υλοποίηση μία παγκόσμιας συμφωνίας κατά τα πρότυπα της συμφωνίας του Παρισίου για το κλίμα, και δηλώνει πως η γενιά μας είναι η πρώτη που κατέστρεψε το κλίμα αλλά και η τελευταία που μπορεί να κάνει κάτι για να ανατρέψει τα δεδομένα.


Δύο λέξεις που πάνε πακέτο. Όσο και αν προσπαθείς, όσο παρούσα και να είσαι. Πριν γεννήσω πέρσι, κάπου εκεί στον Μάρτιο είχα δώσει τα χέρια με τον Alpha, για καθημερινή εκπομπή. Μπήκα στο μαιευτήριο με τα επαγγελματικά της επόμενης σεζόν «τακτοποιημένα». Ερχόμουν όμως από μία χρονιά που τηλεοπτικά δεν ήμουν ενεργή με την έννοια που συνήθιζα να είμαι παρούσα όλα αυτά τα χρόνια. Τόσο λόγω εγκυμοσύνης αλλά κυρίως και εξαιτίας μίας ατυχούς συνεργασίας με ... «κάποιο» σταθμό, είχα μείνει χωρίς εκπομπή. Η μόνη μου επαφή, αν και απολαυστική στο έπακρο, ήταν μέσω της θέσης κριτή στο Dancing With the stars. Μου είχε λείψει η δουλειά μου, και ο τρόπος ζωής που είχα μέχρι τότε, δουλεύοντας 15 ώρες τη μέρα! Οι άνθρωποι που αγαπώ ήξεραν πως η “απραγία” μου μέσα στη μέρα με σκότωνε! Πόσα πράγματα άλλωστε να κάνεις έγκυος γυναίκα. Με έβλεπαν να μαραζώνω. Κάθε Παρασκευή, που ερχόμουν σε επαφή με το επάγγελμα μου γινόμουν άλλος άνθρωπος. Περίμενα πως και πως να έρθει ο Σεπτέμβριος για να γίνω και πάλι μία δυναμική ενεργή επαγγελματίας. Τη μέρα που γέννησα , λοιπόν, αφού είχα μείνει μόνη στο δωμάτιο, μέσα σε αυτή τη μοναδική αναστάτωση που βίωνε η αναγεννημένη ψυχή μου μετά τον ερχομό της κόρης μου, και ενώ αργόσβηνα παρακολουθώντας Dancing, ελπίζοντας ο ενθουσιασμός να με αφήσει να κοιμηθώ καθώς ήμουν ξάγρυπνη σχεδόν 29 ώρες, σκέφτηκα: «Πως θα δουλέψω; Πως θα λείπω από το παιδί μου τόσες ώρες; Τι θα κάνω;» Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα ποτέ, μα ποτέ να πως εγώ κάτι τέτοιο! Δεν περίμενα ποτέ να κάνω μία τέτοια ανομολόγητη σκέψη, έστω κρυφά, μέσα στο μυαλό μου. Αγαπούσα τόσο τη δουλειά μου... Αλλά πλέον δεν ήμουν η ίδια. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, που ήμουν μαζί με το παιδί μου αλλά και χώρια του, αναρωτιόμουν : «πως θα δουλέψω», γνωρίζοντας τις ανάγκες μίας καθημερινής εκπομπής. Έως ότου έμαθα πως στον Alpha αναζητούν να κάνουν late night show. Αμέσως σκέφτηκα πως «να η ευκαιρία!» Θα έχω τη δουλειά μου, χωρίς όμως τις απαιτήσεις μία καθημερινής παρουσίας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα χρειάζεται να δουλεύω, από τη στιγμή που είμαι πέρα από ερωτευμένη με τη δουλειά μου και control freak! Σίγουρα όμως όταν κάνεις μία μαγνητοσκοπημένη εκπομπή έχεις πολύ περισσότερα περιθώρια ευελιξίας και σίγουρα καθημερινά περισσότερο χρόνο για την οικογένεια. Από την άλλη αναρωτήθηκα πως στο καλό θα επικοινωνήσω το ενδιαφέρον μου για τη late night ζώνη, από τη στιγμή που μετά από επαφές χρόνων, είχαμε δώσει επιτέλους τα χέρια με το σταθμό για κάτι που συζητούσαμε σχεδόν μία τριετία! Ευτυχώς, το έκαναν άλλοι για μένα! Το ενδιαφέρον μου βρήκε ανταπόκριση και να μαστε να αλλάζουμε συμβόλαιο και υπογραφές για αυτό που σήμερα βλέπετε ως «Μετά τα μεσάνυχτα». Και εκεί που νόμιζα πως οι τύψεις θα τελειώσουν εκεί είναι που κορυφώθηκαν. Ένιωθα τόσο βασανιστικά όλο το καλοκαίρι στη σκέψη πως θα πρέπει να «αφήσω» το παιδί μου όταν θα ξεκινήσω να δουλεύω. «Τι θα σκέφτεται η Αλεξάνδρα; Θα νιώθει εγκατάλειψη; Οι γιαγιάδες θα καταφέρουν να την κρατήσουν; Μήπως το να δουλεύω με κάνει λιγότερο καλή μητέρα;» Αυτές και άλλες πολλές ήταν οι ερωτήσεις που με βασάνιζαν κάθε μέρα. Οι δικοί μου άνθρωποι, βλέποντας πως σχεδόν αγκιστρώνομαι στο παιδί, προσπαθούν να μου εξηγήσουν πως στις μέρες μας σχεδόν όλες οι μανούλες επιβάλλεται να δουλεύουν , όχι από άποψη, αλλά για λόγους επιβίωσης και πως το παιδί δεν θα πάθει τίποτα, αν είμαστε για λίγες ώρες χώρια. Απευθύνθηκα σε ειδικό. Ήθελα να ακούσω και μία άποψη της επιστήμης. Εκείνη μου εξήγησε πως τα γεγονότα έχουν δείξει πως όταν η μητέρα έχει ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό της μέσα στη μέρα, κάνει καλό τόσο στην ίδια όσο και στη σχέση της με το παιδί. Άργησα να το αποδεχτώ αλλά το είδα. Πολλές φορές , έχοντας περάσει όλη μέρα με το μωρό μου, ντρέπομαι που το λέω, αλλά πιστεύω έχει συμβεί σε όλες τις μανούλες, έχω νιώσει την απέραντη ανάγκη, στο πλαίσιο σχεδόν της κατάρρευσης, να την αφήσω για λίγο σε κάποιο τρίτο πρόσωπο, για να μπορέσω να κάνω ένα μπάνιο, να απαντήσω σε δύο mail να φάω με ησυχία με τον άντρα μου, να πάω έστω τουαλέτα χωρίς να την έχω αγκαλιά. Άλλες φορές πάλι με έχουν πιάσει τα κλάματα όταν , βλέποντας το είδωλο μου στον καθρέφτη, έβλεπα μία εικόνα με την οποία δεν ήμουν εξοικειωμένη. Μία Ελεονώρα αφημένη, απεριποίητη, με κάποια περιττά κιλά, ενώ η σκέψη πως πολλές φορές έπεφτα στο κρεβάτι χωρίς να έχω προλάβει να κάνω έστω αυτή την ολιγόλεπτη ρουτίνα περιποίησης του εαυτού μου, με βύθιζε σε πρόσκαιρα σκοτάδια. Χρειαζόμουν χρόνο για τον εαυτό μου. Λίγο, αλλά ποιοτικό. Εξάλλου όλα πλέον γίνονται σε fast forward. Κάπως έτσι, άρχισα σιγά σιγά να παλεύω τις τύψεις μου κάθε φορά που «έπρεπε» να φύγω για το γραφείο. Όχι ότι οι τύψεις δεν καραδοκούσαν. Απλά δεν τις άφηνα να με κυριεύσουν. Έπρεπε να τις πολεμήσω. Είδα σιγά σιγά στην πράξη, πως τις ώρες στο γραφείο ένιωθα δημιουργική, δούλευα αφοσιωμένη αλλά αποφασιστικά, γέμιζα μέσα μου από την αγάπη προς το αντικείμενο μου. Μέσα στις ώρες που μπορούσα να είμαι στο γραφείο, έκανα όλα όσα είχα στο πρόγραμμα, και φεύγοντας ένιωθα τόσο μα τόσο γεμάτη, αλλά και ενθουσιασμένη που θα έβλεπα το μωρό μου. Με το που έμπαινα στο σπίτι η δουλειά έπαυε να υφίσταται, και αν χρειαζόταν λίγο ακόμα χρόνο από το χρόνο μου, έκλεβα από τον ύπνο μου. Όχι από το παιδί μου! Με το που θα πατούσα το πόδι μου σπίτι, θα υπήρχε μόνο η οικογένεια μου για μένα. Και οι μέρες περνούσαν, οι ισορροπίες βρίσκονταν και φτάνουμε στο σήμερα να πιστεύω και γω πως για να είναι καλά μία μητέρα, πρέπει να είναι καλά με τον εαυτό της, ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό. Κατάφερα με τον καιρό και έβαλα και δυο ώρες γυμναστικής μέσα στην εβδομάδα, που τόσο μου είχε λείψει. Κατάφερα να φτιάξω και τα νύχια μου, που είχα απεριποίητα σχεδόν από το καλοκαίρι. Και όλα αυτά χωρίς τύψεις. Ή μάλλον με λιγότερες τύψεις. Ξέρω πως το παιδί μου σύντομα θα αυτονομηθεί και πως θα αρχίσει από μόνο του να φεύγει μακριά μου, να μπορεί να είναι μακριά μου. Ξέρω πως όταν λείπω το φροντίζουν τα καλύτερα χέρια, αυτά των γιαγιάδων. Και ξέρω πως όταν είμαι μαζί της είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Έχουμε ανάγκη να έχουμε και τον δικό μας χρόνο. Λίγο μεν αλλά ποιοτικό. Όχι από δικαίωμα, αλλά από ανάγκη. Ανάγκη να είμαστε σε όλα πιο αποδοτικές.

MORE FROM THEΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

MORE To BELIEVE