Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί πάντα με γυρίζουν τότε. Τότε που ήμουν παιδί.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί μου  θυμίζουν εκείνες τις τελευταίες παρασκευές του σχολείου, που σχολούσαμε νωρίς αλλά ο παππούς και εγώ επιστρέφαμε πάλι εκεί, με το πρώτο σκοτάδι για να πάρουμε τον αδελφό μου που είχε παραμείνει για εξωσχολικές δραστηριότητες. Ο παππούς μου οδηγούσε τον μικρό λευκό του σκαραβαίο, άκουγε κλασική μουσική, και όταν έμπαινε το κομμάτι «Μπολερό» δυνάμωνε τη φωνή και έκανε τον μαέστρο. Από εκείνον αγάπησα την κλασική μου μουσική και τον Μιχαήλ  Μπαρίσνικοφ. Και αφού παίρναμε με τον αδελφό μου από το σχολείο πηγαίναμε στο εργαστήρι του κυρ Θόδωρου για να παραγγείλει ο παππούς μου νέα φουρνιά μελομακάρονα και ακόμα περισσότερους κουραμπιέδες για το ζαχαροπλαστείο του στην οδό Μπουμπουλίνας. Και πάντα ο κυρ Θόδωρος μου έδινε στα κλεφτά ένα μελομακάρονο. Και εκείνα τα σοκολατάκια με το κόκκινο περιτύλιγμα…

Επιστρέφοντας στο σπίτι, ο παππούς έβαζε πάλι κλασική μουσική και λίγο ουίσκι… Σε εκείνο το φοβερό σκαλιστό ποτήρι… Το έπινε σκέτο, με λίγο πάγο. Και τον ρωτούσα: Παππού να πιω μία γουλιά; Και εκείνος, έξυπνος καθώς ήταν, με άφηνε να ακουμπήσω το ποτήρι στις άκρες των χειλιών μου για να καούν από το αλκοόλ και να μισήσω το ουίσκι. Εμένα όμως μου άρεσε, μου άρεσε η μυρωδιά του, μου άρεσε το κάψιμο του, μου άρεσε να βλέπω τον παππού, αρχοντάνθρωπο, ντυμένο σαν φιγουρίνι, να απολαμβάνει κάθε μικρή γουλιά, και να μου λέει: Άκου, άκου πόσο μαγεία έχει η κλασική μουσική. Σήμερα, μεγάλη πλέον, στον δικό μου χώρο, αντιγράφω τον παππού μου και ταυτίζομαι μαζί του, πίνοντας και γω, το δικό μου ουίσκι με τη δική του πάντα κλασική μουσική  και θυμάμαι το πρώτο Σάββατο των χριστουγεννιάτικων διακοπών με  πόση χαρά ξυπνούσα και ρωτούσα τη μαμά: « σε πόσες μέρες θα πάμε πάλι σχολείο;» « Σε 15» μου έλεγε, και ένιωθα σαν να ξεκινούσε μία νέα ζωή.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα, γιατί μία μέρα γύριζα σπίτι και η μαμά είχε στολίσει υπέροχα το δέντρο μας. Και όταν σκοτείνιαζε το άναβε και ήταν το πιο όμορφο στον Πειραιά. Κοιτούσε τη θάλασσα και οι περαστικοί μπορούσαν να το βλέπουν απ έξω! Τις παραμονές, αν οι γονείς μου δεν είχαν καλεσμένους, κοιμόμασταν με τον αδελφό μου, στο σαλόνι, με το δέντρο ανοιχτό, να μας νανουρίζει ενώ τα λαμπάκια αναβόσβηναν ρυθμικά. Και από κάτω, τα δώρα.

Με τον αδελφό μου και εμένα να προσπαθούμε να δούμε τι διαγράφει μέσα από το χαρτί περιτυλίγματος και να κάνουμε σαν τρελοί. Οι γονείς μου είχαν πάντα μία μαγική ικανότητα, που μερικές φορές με έκαναν να πιστεύω πως ο άγιος Βασίλης δεν υπάρχει σαν σώμα, αλλά σαν πνεύμα και μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις μας.

Πως αλλιώς, μπορούσαν να καταλάβουν τι στο καλό θα ήθελα για δώρο. Ποτέ μα ποτέ δεν έλεγα, ούτε καν  όταν με ρωτούσαν. Κανείς δεν ήξερε αν θέλω ή τι θέλω. Προτιμούσα να διαλέγουν οι άλλοι τι θα μου φέρουν και να αγαπώ αυτό που εκείνοι είχαν διαλέξει. Αλλά οι γονείς μου ήταν σούπερ ήρωες και μπορούσαν να μαντέψουν.

Έτσι είχε γίνει όταν μου είχαν πάρει τη «Μαγική κολοκύθα» (κάτι σαν playmobile) που αναπαριστούσε ένα ολόκληρο βασίλειο. Το βασίλειο της κολοκύθας. Το ίδιο έγινε και με το «Στούντιο ομορφιάς» (ήταν της μόδας τότε, όλα τα κορίτσια είχαμε πάρει δώρο τα Χριστούγεννα από ένα στούντιο  ομορφιάς), έτσι είχε γίνει και με το ηλεκτρονικό αρμόνιο (ποτέ δεν κατάφερα να μάθω) αλλά και με το στούντιο ηχογράφησης.  κανονικό στούντιο ηχογράφησης) και τότε ανακάλυψα κάνοντας και καλά ραδιόφωνο πως μπορώ να μιλάω ατελείωτες ώρες μπροστά από ένα μικρόφωνο.

Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί γέμιζε το σπίτι κόσμο, δώρα, φαγητό και μυρωδιές… και γιατί τότε, εκείνη την εποχή, είχαν μία αθωότητα που στο δρόμο χάθηκε, κάπου ανάμεσα στα ψηλά τακούνια, τα περίτεχνα χτενίσματα και τα έντονα βαψίματα, τις παραμονές στα μοδάτα κλαμπ, και τη βοή των πιο in μπουζουκιών.

Και έκαναν και αυτά τα Χριστούγεννα τον κύκλο τους, για να πάω και πάλι σε ρίζες πιο ζεστές και πιο ουσιαστικές. Με καλέσματα σε σπίτια, με ανθρώπους που ξέρεις και επιζητάς δίπλα σου, χαλαρά, με ποτό, κουβέντα, χαρτί, και φαΐ ! Πολύ φαΐ, χωρίς τύψεις, που θα συνεχιστεί και την επόμενη μέρα, στο οικογενειακό τραπέζι, με τον αδελφό μου πλέον να έχει παιδιά και γω να βλέπω στα μάτια τους την ίδια αθωότητα που ένιωθα και εγώ τότε, και την ίδια χαρά… Την ίδια τρελή χαρά και υπερένταση που έκαναν τα Χριστούγεννα τόσο ξεχωριστά και μοναδικά.
Να γιατί αγαπώ τα Χριστούγεννα…

 

 

 


Μπορεί να είναι άσπρο, μαύρο, σκούρο κόκκινο ή να πρασινίζει... Μπορεί να βγαίνει μόνο από τη μία θηλή ή και από τις δύο. Όπως και να έχει, το να εκκρίνονται υγρά από τις θηλές του στήθους, δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορες. Ειδικά όταν δεν τίθεται θέμα εγκυμοσύνης, γέννας, ή θηλασμού. Σε κάθε άλλη περίπτωση πρέπει να απευθυνθείτε αμέσως στον γιατρό σας. Τι μπορεί να σημαίνει; Οι πιο συνήθεις λόγοι για την έκκριση υγρών από τις θηλές είναι :  Εγκυμοσύνη: Στα πρώτα στάδια παρατηρείται συχνά η αποβολή υγρών μέσω των θηλών, όσο η εγκυμοσύνη προχωρά, το υγρό αποκτά ολοένα και πιο γαλακτερές αποχρώσεις. Θηλασμός: Ακόμα και αν τον έχετε διακόψει για αρκετούς μήνες, είναι πιθανόν οι θηλές σας να εκκρίνουν υγρά ή  υπολείμματα γάλακτος. Ερεθισμός : Συνήθως οι θηλές όταν ερεθίζονται εκκρίνουν υγρά. Και όταν λέμε «ερέθισμα» εννοούμε ένα απλό ζούληγμα ή την τριβή που προκαλεί ο στηθόδεσμός ειδικά κατά τη διάρκεια μία δραστηριότητας όπως το τρέξιμο. Υπό όλες τις άλλες συνθήκες το να εκκρίνονται υγρά από τις θηλές, χωρίς ερέθισμα, αποτελεί δείγμα πως κάτι θα πρέπει να ελεγχθεί. Σε καμία περίπτωση η απρόκλητη έκκριση υγρών δεν είναι φυσιολογική γι΄ αυτό και θα πρέπει να ζητήσετε ιατρική γνωμάτευση. Από την άλλη, το ότι οι θηλές σας μπορεί να εκκρίνουν κάποιο υγρό, δεν πρέπει να σας πανικοβάλει, καθώς δεν είναι απαραίτητα κακό. Μπορεί να πρόκειται για γαλακτόρροια, για φλεγμονή ή να εκδηλώνεται εξαιτίας κάποιας κύστης ή ινοαδενώματος. Όπως και να έχει ο γιατρός σας είναι εκείνος που θα αποφασίσει τόσο για το τι μπορεί να υποδεικνύει η όποια έκκριση , αλλά και για το πως θα κινηθείτε στη συνέχεια για την αντιμετώπιση της.

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE