Δύο λέξεις που πάνε πακέτο.

Όσο και αν προσπαθείς, όσο παρούσα και να είσαι.

Πριν γεννήσω πέρσι, κάπου εκεί στον Μάρτιο είχα δώσει τα χέρια με τον Alpha, για καθημερινή εκπομπή.

Μπήκα στο μαιευτήριο με τα επαγγελματικά της επόμενης σεζόν «τακτοποιημένα».

Ερχόμουν όμως από μία χρονιά που τηλεοπτικά δεν ήμουν ενεργή με την έννοια που συνήθιζα να είμαι παρούσα όλα αυτά τα χρόνια. Τόσο λόγω εγκυμοσύνης αλλά κυρίως και εξαιτίας μίας ατυχούς συνεργασίας με … «κάποιο» σταθμό, είχα μείνει χωρίς εκπομπή. Η μόνη μου επαφή, αν και απολαυστική στο έπακρο, ήταν μέσω της θέσης κριτή στο Dancing With the stars. Μου είχε λείψει η δουλειά μου, και ο τρόπος ζωής που είχα μέχρι τότε, δουλεύοντας 15 ώρες τη μέρα! Οι άνθρωποι που αγαπώ ήξεραν πως η “απραγία” μου μέσα στη μέρα με σκότωνε! Πόσα πράγματα άλλωστε να κάνεις έγκυος γυναίκα. Με έβλεπαν να μαραζώνω. Κάθε Παρασκευή, που ερχόμουν σε επαφή με το επάγγελμα μου γινόμουν άλλος άνθρωπος. Περίμενα πως και πως να έρθει ο Σεπτέμβριος για να γίνω και πάλι μία δυναμική ενεργή επαγγελματίας.

Τη μέρα που γέννησα , λοιπόν, αφού είχα μείνει μόνη στο δωμάτιο, μέσα σε αυτή τη μοναδική αναστάτωση που βίωνε η αναγεννημένη ψυχή μου μετά τον ερχομό της κόρης μου, και ενώ αργόσβηνα παρακολουθώντας Dancing, ελπίζοντας ο ενθουσιασμός να με αφήσει να κοιμηθώ καθώς ήμουν ξάγρυπνη σχεδόν 29 ώρες, σκέφτηκα:

«Πως θα δουλέψω; Πως θα λείπω από το παιδί μου τόσες ώρες; Τι θα κάνω;»

Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα ποτέ, μα ποτέ να πως εγώ κάτι τέτοιο! Δεν περίμενα ποτέ να κάνω μία τέτοια ανομολόγητη σκέψη, έστω κρυφά, μέσα στο μυαλό μου. Αγαπούσα τόσο τη δουλειά μου…

Αλλά πλέον δεν ήμουν η ίδια.

Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, που ήμουν μαζί με το παιδί μου αλλά και χώρια του, αναρωτιόμουν : «πως θα δουλέψω», γνωρίζοντας τις ανάγκες μίας καθημερινής εκπομπής.

Έως ότου έμαθα πως στον Alpha αναζητούν να κάνουν late night show.

Αμέσως σκέφτηκα πως «να η ευκαιρία!»

Θα έχω τη δουλειά μου, χωρίς όμως τις απαιτήσεις μία καθημερινής παρουσίας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα χρειάζεται να δουλεύω, από τη στιγμή που είμαι πέρα από ερωτευμένη με τη δουλειά μου και control freak! Σίγουρα όμως όταν κάνεις μία μαγνητοσκοπημένη εκπομπή έχεις πολύ περισσότερα περιθώρια ευελιξίας και σίγουρα καθημερινά περισσότερο χρόνο για την οικογένεια.

Από την άλλη αναρωτήθηκα πως στο καλό θα επικοινωνήσω το ενδιαφέρον μου για τη late night ζώνη, από τη στιγμή που μετά από επαφές χρόνων, είχαμε δώσει επιτέλους τα χέρια με το σταθμό για κάτι που συζητούσαμε σχεδόν μία τριετία!

Ευτυχώς, το έκαναν άλλοι για μένα! Το ενδιαφέρον μου βρήκε ανταπόκριση και να μαστε να αλλάζουμε συμβόλαιο και υπογραφές για αυτό που σήμερα βλέπετε ως «Μετά τα μεσάνυχτα».

Και εκεί που νόμιζα πως οι τύψεις θα τελειώσουν εκεί είναι που κορυφώθηκαν.

Ένιωθα τόσο βασανιστικά όλο το καλοκαίρι στη σκέψη πως θα πρέπει να «αφήσω» το παιδί μου όταν θα ξεκινήσω να δουλεύω.

«Τι θα σκέφτεται η Αλεξάνδρα; Θα νιώθει εγκατάλειψη; Οι γιαγιάδες θα καταφέρουν να την κρατήσουν; Μήπως το να δουλεύω με κάνει λιγότερο καλή μητέρα;» Αυτές και άλλες πολλές ήταν οι ερωτήσεις που με βασάνιζαν κάθε μέρα.

Οι δικοί μου άνθρωποι, βλέποντας πως σχεδόν αγκιστρώνομαι στο παιδί, προσπαθούν να μου εξηγήσουν πως στις μέρες μας σχεδόν όλες οι μανούλες επιβάλλεται να δουλεύουν , όχι από άποψη, αλλά για λόγους επιβίωσης και πως το παιδί δεν θα πάθει τίποτα, αν είμαστε για λίγες ώρες χώρια.

Απευθύνθηκα σε ειδικό. Ήθελα να ακούσω και μία άποψη της επιστήμης.

Εκείνη μου εξήγησε πως τα γεγονότα έχουν δείξει πως όταν η μητέρα έχει ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό της μέσα στη μέρα, κάνει καλό τόσο στην ίδια όσο και στη σχέση της με το παιδί.

Άργησα να το αποδεχτώ αλλά το είδα.

Πολλές φορές , έχοντας περάσει όλη μέρα με το μωρό μου, ντρέπομαι που το λέω, αλλά πιστεύω έχει συμβεί σε όλες τις μανούλες, έχω νιώσει την απέραντη ανάγκη, στο πλαίσιο σχεδόν της κατάρρευσης, να την αφήσω για λίγο σε κάποιο τρίτο πρόσωπο, για να μπορέσω να κάνω ένα μπάνιο, να απαντήσω σε δύο mail να φάω με ησυχία με τον άντρα μου, να πάω έστω τουαλέτα χωρίς να την έχω αγκαλιά.

Άλλες φορές πάλι με έχουν πιάσει τα κλάματα όταν , βλέποντας το είδωλο μου στον καθρέφτη, έβλεπα μία εικόνα με την οποία δεν ήμουν εξοικειωμένη. Μία Ελεονώρα αφημένη, απεριποίητη, με κάποια περιττά κιλά, ενώ η σκέψη πως πολλές φορές έπεφτα στο κρεβάτι χωρίς να έχω προλάβει να κάνω έστω αυτή την ολιγόλεπτη ρουτίνα περιποίησης του εαυτού μου, με βύθιζε σε πρόσκαιρα σκοτάδια.

Χρειαζόμουν χρόνο για τον εαυτό μου. Λίγο, αλλά ποιοτικό. Εξάλλου όλα πλέον γίνονται σε fast forward.

Κάπως έτσι, άρχισα σιγά σιγά να παλεύω τις τύψεις μου κάθε φορά που «έπρεπε» να φύγω για το γραφείο.

Όχι ότι οι τύψεις δεν καραδοκούσαν. Απλά δεν τις άφηνα να με κυριεύσουν. Έπρεπε να τις πολεμήσω.

Είδα σιγά σιγά στην πράξη, πως τις ώρες στο γραφείο ένιωθα δημιουργική, δούλευα αφοσιωμένη αλλά αποφασιστικά, γέμιζα μέσα μου από την αγάπη προς το αντικείμενο μου. Μέσα στις ώρες που μπορούσα να είμαι στο γραφείο, έκανα όλα όσα είχα στο πρόγραμμα, και φεύγοντας ένιωθα τόσο μα τόσο γεμάτη, αλλά και ενθουσιασμένη που θα έβλεπα το μωρό μου. Με το που έμπαινα στο σπίτι η δουλειά έπαυε να υφίσταται, και αν χρειαζόταν λίγο ακόμα χρόνο από το χρόνο μου, έκλεβα από τον ύπνο μου. Όχι από το παιδί μου! Με το που θα πατούσα το πόδι μου σπίτι, θα υπήρχε μόνο η οικογένεια μου για μένα.

Και οι μέρες περνούσαν, οι ισορροπίες βρίσκονταν και φτάνουμε στο σήμερα να πιστεύω και γω πως για να είναι καλά μία μητέρα, πρέπει να είναι καλά με τον εαυτό της, ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό.

Κατάφερα με τον καιρό και έβαλα και δυο ώρες γυμναστικής μέσα στην εβδομάδα, που τόσο μου είχε λείψει.

Κατάφερα να φτιάξω και τα νύχια μου, που είχα απεριποίητα σχεδόν από το καλοκαίρι.

Και όλα αυτά χωρίς τύψεις.

Ή μάλλον με λιγότερες τύψεις.

Ξέρω πως το παιδί μου σύντομα θα αυτονομηθεί και πως θα αρχίσει από μόνο του να φεύγει μακριά μου, να μπορεί να είναι μακριά μου.

Ξέρω πως όταν λείπω το φροντίζουν τα καλύτερα χέρια, αυτά των γιαγιάδων.

Και ξέρω πως όταν είμαι μαζί της είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Έχουμε ανάγκη να έχουμε και τον δικό μας χρόνο. Λίγο μεν αλλά ποιοτικό. Όχι από δικαίωμα, αλλά από ανάγκη. Ανάγκη να είμαστε σε όλα πιο αποδοτικές.


  Αν και ο καιρός δεν βοηθάει καθώς είναι ακόμα καλοκαιρινός, η συνταγή που ακολουθεί μπορεί εύκολα να σε βάλει σε χριστουγεννιάτικο κλίμα. Αγαπημένη του συζύγου μου, ανακάλυψα την καλύτερη, εφόσον όμως δοκίμασα αρκετές. Cinnamon Rolls , λοιπόν και απολαύστε τα με καφέ, τσάι, ή και σκέτα, όλες τις ώρες της ημέρας. Υλικά για τη ζύμη: 2 ¾ κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις 3 κουταλιές της σούπας κρυσταλλική ζάχαρη 1 πακέτο στιγμιαία μαγιά ½ κούπα νερό ¼ κούπα γάλα 2 κουταλιές της σούπας βούτυρο χωρίς αλάτι 1 μεγάλο αυγό   Για τη γέμιση :   ¼ κούπας ανάλατο βούτυρο, το αφήνουμε να πάρει τη θερμοκρασία δωματίου 2 κουταλιές της σούπας κανέλα ¼ κούπα μαύρη ζάχαρη   Για το γλάσο:   1 κούπα ζάχαρη άχνη 1 κουταλιά του γλυκού βανίλια 2-3 κουταλιές της σούπας γάλα ή καφέ Εκτέλεση: Για τη ζύμη: Σε ένα μεγάλο μπολ , ανακατεύετε το αλεύρι, τη ζάχαρη, το αλάτι, τη μαγιά μέχρι να γίνουν ένα όμορφο, μείγμα. Το βάζετε στην άκρη. Σε ένα μικρό μπολ, ζεσταίνετε μέσα στο φούρνο μικροκυμάτων, το νερό το γάλα και το βούτυρο, έως ότου αυτό λιώσει, γύρω στα 30-34 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια βάζετε αυτό το μείγμα μέσα στη ζύμη που έχετε φτιάξει λίγο πριν. Προσθέτετε το αυγό, και ανακατεύετε καλά είτε με το χέρι είτε με μίξερ έως ότου να μην κολλάει άλλο πια η ζύμη. Μετά , τη βάζετε σε ένα ελαφρώς λαδωμένο μπολ και το αφήνετε να «ξεκουραστεί» περίπου για 5 λεπτά. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς, για περίπου 10 λεπτά Για τη γέμιση:  Αφού έχετε αφήσει να ξεκουραστεί η ζύμη για 5 λεπτά, απλώστε τη σε ένα ταψάκι 15x9 ( ορθογώνιο παραλληλόγραμμο). Αλείβετε με το μαλακωμένο βούτυρο, Ανακατεύετε τη κανέλα με τη ζάχαρη και πασπαλίζετε τη ζύμη από πάνω. Στη συνέχεια κάνετε ρολό τη ζύμη και την κόβετε σε 9 μεγάλα κομμάτια. Τοποθετείτε τα κομμάτια σε ένα ταψί 9 ιντσών. Αν θέλετε μικρότερα κομμάτια μπορείτε να τα κόψετε σε 12 μερίδες και να τα βάλετε σε ένα ταψί 9x13. Τα σκεπάζετε με αλουμινόχαρτο ή με πλαστική μεμβράνη. Σβήνετε το φούρνο που είχατε αρχίσει να προθερμαίνετε, και βάζετε μέσα στα rolls για περίπου 20 λεπτά έτσι ώστε να φουσκώσουν λίγο. Μην ξεχάσετε να αφαιρέσετε το αλουμινόχαρτο ή τη μεμβράνη. Μετά από 20 λεπτά ανάβετε και πάλι το φούρνο στους 350 . Ψήνετε τα ρολ για 15-20 λεπτά , μέχρι να ροδίσουν. Μόλις είναι έτοιμα τα βγάζετε από το φούρνο, και να βάλετε το γλάσο! Για το γλάσο, που καλό είναι να το κάνετε εκείνη τη στιγμή, ανακατεύετε την ζάχαρη άχνη , τη βανίλια και τις 2 κουταλιές της σούπας γάλα, έως ότου να μην έχει μέσα καθόλου σβόλους αλλά να είναι ένα όμορφο απαλό μείγμα. Μόλις είναι έτοιμο , το βάζετε πάνω από τα rolls. Είναι έτοιμα για να τα απολαύσετε!

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE