Τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι σχετικά. Η αλήθεια είναι πως κυκλοφορούν πολλοί μύθοι και λίγη πραγματικότητα γύρω από το αν μία έγκυος μπορεί να τρέχει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Κάποιοι λένε πως αν η έγκυος είχε τη συνήθεια να τρέχει και πριν κυοφορήσει, δεν έχει κανένα λόγο να σταματήσει το τρέξιμο. Είναι όμως επικίνδυνο αν δεν το έχεις ξανακάνει ποτέ πριν, να μπεις σε ένα τέτοιο πρόγραμμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Λάθος.

Μόνο ο γιατρός που παρακολουθεί την πορεία της κύησης μπορεί να είναι σε θέση να επιτρέψει ή να απαγορεύσει μία δραστηριότητα στην έγκυο.
Υπάρχει περίπτωση μία κακή εγκυμοσύνη σε μία ανέκαθεν αθλητική γυναίκα, να βάλει περιορισμούς και ένας από αυτούς να είναι και στο τρέξιμο.

Υπάρχει όμως περίπτωση μία γυναίκα που δεν είχε ποτέ επαφή με τη γυμναστική πριν, να πρέπει να ξεκινήσει κάποια δραστηριότητα ενώ είναι έγκυος, για να αντιμετωπίσει με αυτό τον τρόπο τόσο το περιττό βάρος, όσο και την υψηλή αρτηριακή πίεση ή την εμφάνιση διαβήτη. Σαφώς σε αυτή την περίπτωση,  οι απαιτήσεις δεν θα είναι μεγάλες και θα ορίζονται από την φυσική κατάσταση της ίδιας αλλά τις συμβουλές των ειδικών.

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που υποστηρίζουν πως το τρέξιμο μπορεί να προκαλέσει αποβολή, διακοπή της εγκυμοσύνης, πρόωρο τοκετό, ή περιγεννητική θνησιμότητα. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει καμία απολύτως έρευνα, ένδειξη ή απόδειξη πως το τρέξιμο συνδέεται με κάτι από τα παραπάνω. Είναι όμως βέβαιο και ιατρικά αποδεδειγμένο πως το μωρό στο εσωτερικό της μήτρας προστατεύεται και από τους κραδασμούς χάρη  στο αμνιακό υγρό.

Την ίδια ώρα το σώμα ξέρει από μόνο του πως θα περιορίσει την ένταση, τον ρυθμό αλλά και την ικανότητα να διατηρείς την ένταση για ώρα, επομένως το μόνο που χρειάζεται, πέρα από την έγκριση του γιατρού, είναι το να ακούς το σώμα σου!

Η εγκυμοσύνη είναι σίγουρα μία περίοδος όπου η γυναίκα καλείται να αναπροσαρμόσει τις συνήθειες της, δεν είναι όμως αρρώστια, κάτι που σημαίνει πως δεν χρειάζονται ακρότητες και υπερβολές σε κανένα επίπεδο.
Μία καλή επαφή με τον γιατρό, μία καλή διάθεση και μία βατή εγκυμοσύνη, μπορεί να επιφέρει ελάχιστες αλλαγές στις συνήθεις μίας μέλλουσας μαμάς


Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί πάντα με γυρίζουν τότε. Τότε που ήμουν παιδί. Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί μου  θυμίζουν εκείνες τις τελευταίες παρασκευές του σχολείου, που σχολούσαμε νωρίς αλλά ο παππούς και εγώ επιστρέφαμε πάλι εκεί, με το πρώτο σκοτάδι για να πάρουμε τον αδελφό μου που είχε παραμείνει για εξωσχολικές δραστηριότητες. Ο παππούς μου οδηγούσε τον μικρό λευκό του σκαραβαίο, άκουγε κλασική μουσική, και όταν έμπαινε το κομμάτι «Μπολερό» δυνάμωνε τη φωνή και έκανε τον μαέστρο. Από εκείνον αγάπησα την κλασική μου μουσική και τον Μιχαήλ  Μπαρίσνικοφ. Και αφού παίρναμε με τον αδελφό μου από το σχολείο πηγαίναμε στο εργαστήρι του κυρ Θόδωρου για να παραγγείλει ο παππούς μου νέα φουρνιά μελομακάρονα και ακόμα περισσότερους κουραμπιέδες για το ζαχαροπλαστείο του στην οδό Μπουμπουλίνας. Και πάντα ο κυρ Θόδωρος μου έδινε στα κλεφτά ένα μελομακάρονο. Και εκείνα τα σοκολατάκια με το κόκκινο περιτύλιγμα... Επιστρέφοντας στο σπίτι, ο παππούς έβαζε πάλι κλασική μουσική και λίγο ουίσκι... Σε εκείνο το φοβερό σκαλιστό ποτήρι... Το έπινε σκέτο, με λίγο πάγο. Και τον ρωτούσα: Παππού να πιω μία γουλιά; Και εκείνος, έξυπνος καθώς ήταν, με άφηνε να ακουμπήσω το ποτήρι στις άκρες των χειλιών μου για να καούν από το αλκοόλ και να μισήσω το ουίσκι. Εμένα όμως μου άρεσε, μου άρεσε η μυρωδιά του, μου άρεσε το κάψιμο του, μου άρεσε να βλέπω τον παππού, αρχοντάνθρωπο, ντυμένο σαν φιγουρίνι, να απολαμβάνει κάθε μικρή γουλιά, και να μου λέει: Άκου, άκου πόσο μαγεία έχει η κλασική μουσική. Σήμερα, μεγάλη πλέον, στον δικό μου χώρο, αντιγράφω τον παππού μου και ταυτίζομαι μαζί του, πίνοντας και γω, το δικό μου ουίσκι με τη δική του πάντα κλασική μουσική  και θυμάμαι το πρώτο Σάββατο των χριστουγεννιάτικων διακοπών με  πόση χαρά ξυπνούσα και ρωτούσα τη μαμά: « σε πόσες μέρες θα πάμε πάλι σχολείο;» « Σε 15» μου έλεγε, και ένιωθα σαν να ξεκινούσε μία νέα ζωή. Αγαπώ τα Χριστούγεννα, γιατί μία μέρα γύριζα σπίτι και η μαμά είχε στολίσει υπέροχα το δέντρο μας. Και όταν σκοτείνιαζε το άναβε και ήταν το πιο όμορφο στον Πειραιά. Κοιτούσε τη θάλασσα και οι περαστικοί μπορούσαν να το βλέπουν απ έξω! Τις παραμονές, αν οι γονείς μου δεν είχαν καλεσμένους, κοιμόμασταν με τον αδελφό μου, στο σαλόνι, με το δέντρο ανοιχτό, να μας νανουρίζει ενώ τα λαμπάκια αναβόσβηναν ρυθμικά. Και από κάτω, τα δώρα. Με τον αδελφό μου και εμένα να προσπαθούμε να δούμε τι διαγράφει μέσα από το χαρτί περιτυλίγματος και να κάνουμε σαν τρελοί. Οι γονείς μου είχαν πάντα μία μαγική ικανότητα, που μερικές φορές με έκαναν να πιστεύω πως ο άγιος Βασίλης δεν υπάρχει σαν σώμα, αλλά σαν πνεύμα και μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις μας. Πως αλλιώς, μπορούσαν να καταλάβουν τι στο καλό θα ήθελα για δώρο. Ποτέ μα ποτέ δεν έλεγα, ούτε καν  όταν με ρωτούσαν. Κανείς δεν ήξερε αν θέλω ή τι θέλω. Προτιμούσα να διαλέγουν οι άλλοι τι θα μου φέρουν και να αγαπώ αυτό που εκείνοι είχαν διαλέξει. Αλλά οι γονείς μου ήταν σούπερ ήρωες και μπορούσαν να μαντέψουν. Έτσι είχε γίνει όταν μου είχαν πάρει τη «Μαγική κολοκύθα» (κάτι σαν playmobile) που αναπαριστούσε ένα ολόκληρο βασίλειο. Το βασίλειο της κολοκύθας. Το ίδιο έγινε και με το «Στούντιο ομορφιάς» (ήταν της μόδας τότε, όλα τα κορίτσια είχαμε πάρει δώρο τα Χριστούγεννα από ένα στούντιο  ομορφιάς), έτσι είχε γίνει και με το ηλεκτρονικό αρμόνιο (ποτέ δεν κατάφερα να μάθω) αλλά και με το στούντιο ηχογράφησης.  κανονικό στούντιο ηχογράφησης) και τότε ανακάλυψα κάνοντας και καλά ραδιόφωνο πως μπορώ να μιλάω ατελείωτες ώρες μπροστά από ένα μικρόφωνο. Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί γέμιζε το σπίτι κόσμο, δώρα, φαγητό και μυρωδιές... και γιατί τότε, εκείνη την εποχή, είχαν μία αθωότητα που στο δρόμο χάθηκε, κάπου ανάμεσα στα ψηλά τακούνια, τα περίτεχνα χτενίσματα και τα έντονα βαψίματα, τις παραμονές στα μοδάτα κλαμπ, και τη βοή των πιο in μπουζουκιών. Και έκαναν και αυτά τα Χριστούγεννα τον κύκλο τους, για να πάω και πάλι σε ρίζες πιο ζεστές και πιο ουσιαστικές. Με καλέσματα σε σπίτια, με ανθρώπους που ξέρεις και επιζητάς δίπλα σου, χαλαρά, με ποτό, κουβέντα, χαρτί, και φαΐ ! Πολύ φαΐ, χωρίς τύψεις, που θα συνεχιστεί και την επόμενη μέρα, στο οικογενειακό τραπέζι, με τον αδελφό μου πλέον να έχει παιδιά και γω να βλέπω στα μάτια τους την ίδια αθωότητα που ένιωθα και εγώ τότε, και την ίδια χαρά... Την ίδια τρελή χαρά και υπερένταση που έκαναν τα Χριστούγεννα τόσο ξεχωριστά και μοναδικά. Να γιατί αγαπώ τα Χριστούγεννα...      

MORE FROM THEFitness & Sports

MORE To BELIEVE