Η Κυριακή του Πάσχα, είναι αποδεδειγμένα η μέρα όπου οι Έλληνες τρώνε περισσότερο από κάθε άλλη μέρα, με τη γιορτινή κραιπάλη των Χριστουγέννων, να έρχεται δεύτερη στη λίστα με τις μέρες “εφιάλτης για τον οργανισμό”.
Έχοντας νηστέψει, (ή και όχι), και μόνο που περιμένεις να πάει 00:00 , να γίνει ανάσταση, να πάρεις το φως και να καθίσεις επιτέλους στο τραπέζι να φας, είναι αρκετό για να λειτουργήσει σαν μία καλή δικαιολογία που θα σε χαλαρώσει και θα σε απαλλάξει από τύψεις και θα σε οδηγήσει σε κυριολεκτική κτηνωδία!
Και δεν θα προλάβεις να σηκωθείς από το μενού της μαγειρίτσας , θα κάτσεις  λίγες ώρες μετά για να συνεχίσεις με το μενού της Κυριακής.
Άκου, δεν θέλω να στο «χαλάσω» με αριθμούς, ενημερώνοντας σε πόσο χτυπάει η χοληστερίνη αυτές τις μέρες από αυγά, κρέατα και λιπαρά.
Ούτε να στο παίξω ότι εγώ δεν κάνω τέτοιου είδους «εξορμήσεις» στο φαγητό.
Να τις προάλλες,  έφτιαξα το τζις κεικ χωρίς ψήσιμο και το έφαγα ολόκληρο μέσα σε μία μέρα.  Είχε πανσέληνο. Είχα σεληνιαστεί. Αλλά το ευχαριστήθηκα. Εγώ είμαι εδώ για να σου δώσω κάποιες  πληροφορίες που θα σε κάνουν να ανακουφιστείς λίγο, από τις Ερινύες που σε κατατρώνε. Θα σε αρχίσω από τα ευχάριστα. Ό,τι τρώμε θέλει περί τις 48 ώρες για να αποθηκευτεί στο σώμα μας ως λίπος. Και θα περάσω στα «δύσκολα». Για να το «σώσεις» όσο μπορείς πρέπει να δείξεις πειθαρχία. Αν δεν γνωρίζεις τι θα πεi αυτή η λέξη, τότε ακολούθησε πιστά τις επόμενες οδηγίες.
Δεν τις γράφω τυχαία. Είναι μυστικά που έχουν μοιραστεί μαζί μου άνθρωποι της διαιτολογίας , όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι εντατικά με τη σωστή διατροφή. Τις ακολουθώ πιστά, και απόδειξη ότι λειτουργούν είναι το γεγονός ότι τα τελευταία 5 χρόνια, διατηρώ το ποσοστό λίπους στο σώμα μου, στα ίδια επίπεδα , με απόκλιση το μισό κιλό πάνω, μισό κιλό κάτω.

-Είναι πολύ σημαντικό για τις επόμενες μέρες να μην ανέβεις καθόλου στη ζυγαριά. Για μένα η ζυγαριά είναι άχρηστη καθ όλη τη διάρκεια του έτους και όχι μόνο αυτές τις επίμαχες μέρες, γιατί το βάρος μας αριθμητικά , μεταβάλλεται από διάφορους παράγοντες χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι παχαίνεις με λίπος. Αν ζυγιστείς σίγουρα θα δείξει παραπάνω ο δείκτης και αυτό είναι λογικό. Έχεις φάει περισσότερο απ ότι συνήθως  και σίγουρα έχεις καταναλώσει  και περισσότερο αλάτι, όπως και λιπαρά, που σημαίνει αυτόματα  κατακράτηση υγρών. Δεν υπάρχει λόγος να πανικοβληθείς με ένα ζύγισμα. Αν πέσει η ψυχολογία σου, φοβάμαι ότι γι΄αυτό και μόνο θα φας πάλι!

– Για τις επόμενες δέκα μέρες, ξέχνα, αλκοόλ, γλυκά και περιόρισε το αλάτι. Πίνε νερό σαν να μην υπάρχει αύριο, αν μπορείς πιες και τσουκνίδα ή πράσινο τσάι. Αύξησε το λεμόνι εκεί που μπορείς.

-Ισορρόπησε την πρωτεΐνη με τον υδατάνθρακα. Σε καμία περίπτωση μην κόψεις όμως τους υδατάνθρακες από φόβο μήπως παχύνεις. Απλά απέβαλε για λίγο τους απλούς, όπως ψωμιά, αλεύρια , μπανάνες κλπ. Προτίμησε τον σύνθετο υδατάνθρακα, όπως το ρύζι και την πατάτα. Εννοείται όχι τηγανητή.

– Αύξησε την σωματική δραστηριότητα και αν δεν κάνεις ποτέ τίποτα , ήρθε η ώρα να δράσεις. Πρέπει να αυξήσεις τις καύσεις σου και αυτό σημαίνει να αυξήσεις την κίνηση. Κάνε από έναν ωραίο περίπατο, περίπου 30 με 40 λεπτά τη μέρα, ή αν είσαι πιο αθλητικός, δώσε πόνο στο τρέξιμο.  Προσπάθησε να κρατάς τους σφυγμούς σου από 120 μέχρι 140, επίπεδο όπου ο περισσότερος κόσμος κάνει καύση λίπους. 30 με 40 λεπτά και εδώ, είναι μία χαρά .

-Μείωσε λίγο τις ποσότητες τροφής στα γεύματα σου. Όταν λέμε λίγο εννοούμε, λίγο.

– Σε καμία περίπτωση μην ακολουθήσεις τα πρόγραμμα αποτοξίνωσης που θα δεις να ρέουν  σε διαδίκτυο, περιοδικά κλπ. Ο οργανισμός σου έχει ήδη υποστεί σοκ από τον βομβαρδισμό φαγητού που δέχτηκε τις τελευταίες μέρες. Δεν χρειάζεται άλλο σοκ. Δεν χρειάζεται να τιμωρήσεις τον εαυτό σου επειδή χαλάρωσε και ευχαριστήθηκε το φαγητό. Απλά συνέτισε τον και βάλτον και πάλι σε πρόγραμμα. Συμβουλές όπως να τα φας μόνο φρούτα ή σαλάτες, για δυο  μέρες, ή να κάνεις χημικούς συνδυασμούς και άλλα τέτοιο που πλασάρονται από ανειδίκευτους και σίγουρα όχι επαγγελματίες, είναι ό,τi πιο καταστροφικό.

-Μην νιώθεις τύψεις. Έφαγες. Πάει πέρασε. Να ξέρεις ότι οι τύψεις παχαίνουν. Και το εννοώ.

Όλοι μας αξίζουμε να φάμε χωρίς έλεγχο. Οι γιορτές είναι μία καλή αφορμή. Το ελληνικό τραπέζι δε, έχει τη δυνατότητα να μας φέρει κοντά με φίλους και συγγενείς, και τα φαγητό είναι μία από τις λίγες απολαύσεις που μας έχουν μείνει αυτούς τους δύσκολους καιρούς!

Καλή συνέχεια!

 


Λάθη. Τα κάνουμε όλοι. Είναι αναπόφευκτα και δυστυχώς επώδυνα. Μέχρι να καταλάβει κάποιος ότι είναι και απολύτως απαραίτητα.  Σκαλοπάτια για την προσωπική ανέλιξη και εξέλιξη όλων μας. Και όμως , τα φοβόμαστε. Τουλάχιστον όσο δεν γνωρίζουμε την ανατομία τους. Πολλές φορές το λάθος γίνεται χωρίς να έχουμε την  αίσθηση του. Άλλες πάλι φορές πέφτουμε σε αυτό με τα μούτρα έχοντας πλήρη επίγνωση, αλλά μην έχοντας τη δύναμη να του αντισταθούμε. Σαν να μην θέλουμε να το αποφύγουμε, ενώ μπορούμε. Σαν να πρέπει να το κάνουμε για να νιώσουμε καλύτερα. Γιατί πολλές φορές η σχέση που έχουμε με τα λάθη μας είναι εξαρτητική. Με όλα τα συμπτώματα μίας τέτοιας συμπεριφοράς. Το θέλεις, το ψάχνεις, το βρίσκεις, το κάνεις. Και όσο κάνεις μάλιστα το ίδιο λάθος κάθε φορά, τόσο αυτό γίνεται πάθος. Μέχρι να αναγνωρίσεις τι κρύβεται πίσω ή μέσα σε αυτό, που τόσο χρειάζεσαι να πάρεις, ώστε να το αποκωδικοποιήσεις  και να σταματήσεις να το κάνεις. Μέχρι να καταλάβει κανείς πως λειτουργεί ένα λάθος, αυτό φαντάζει εμπόδιο. Είναι κάτι κακό, ικανό να μας αποπροσανατολίσει από το δρόμο της ευτυχίας και να μας ταράξει. Τη στιγμή όμως που θα μάθεις πως να χειρίζεσαι προς όφελος σου ένα λάθος, θα έχεις καταφέρει να το κάνεις από φίλο εχθρό και από ανεπιθύμητο απαραίτητο. Το πιο δύσκολο κομμάτι στη σχέση μου με ένα λάθος είναι να το αναγνωρίσω. Στα λάθη συνήθως πέφτουμε επειδή δεν τα βλέπουμε. Είναι σαν το κομοδίνο μέσα στο σκοτάδι που ενώ ξέρεις ότι κάπου εκεί γύρω βρίσκεται, το πας στο περίπου και τελικά πέφτεις πάνω του. Όταν δε είσαι μέσα σε αυτό, βαθιά χωμένος, ακόμα και αν οι γύρω σου, σου εφιστούν την προσοχή και σου υπογραμμίζουν το λάθος, δεν πρόκειται να το δεις αν δεν είσαι εσύ ο ίδιος έτοιμος. Και είσαι έτοιμος όταν είσαι σε θέση να το αναγνωρίσεις. Το  αναγνωρίζεις όταν πάψεις να το φοβάσαι. Όταν νιώθεις ότι αυτό που έχεις κάνει, έχει αλλάξει τις ισορροπίες μέσα σου όσον αφορά στη στάση σου απέναντι στην κατάσταση που έχει φέρει το λάθος. Για να περάσεις στο επόμενο στάδιο, αυτό της αποδοχής, επιβάλλεται πρώτα να είσαι ψύχραιμος. Το λάθος συχνά προκαλεί θυμό. Αν ανήκεις στην κατηγορία του ευθυνόφοβου με παντελή έλλειψη αυτογνωσίας, συνήθως ο θυμός αυτός προβάλλεται στο πρόσωπο κάποιου άλλου που σπεύδουμε να θεωρήσουμε υπαίτιο γι \'αυτό που έχει συμβεί. Αν πάλι είσαι σε θέση να αναλάβεις τις ευθύνες σου, τουλάχιστον μέχρι τον βαθμό που τις φέρεις, τότε ο θυμός στρέφεται εναντίον σου. Και στις δύο περιπτώσεις, έχω παρατηρήσει πως ο θυμός πάει χέρι χέρι με τον πανικό. Στην αναστάτωση που σου προκαλεί η συνειδητοποίηση ενός λάθους, αναζητάς να το διορθώσεις. Και συνήθως αυτό θα γίνει μέσα από ένα ακόμα λάθος πάνω στο λάθος. Εδώ είναι που χρειάζεται η ψυχραιμία. Και όταν λέω ψυχραιμία, εννοώ τη σιωπή του μυαλού που θα αδρανήσει την πράξη. Θέλει λίγο χρόνο το λάθος για να το επεξεργαστείς χωρίς να δράσεις \"εν θερμώ\". Θέλει λίγο χρόνο για να το μελετήσεις να το κατανοήσεις και στο τέλος να το αποδεχθείς. Λίγο πριν την αποδοχή του, θα επιστρατεύσεις άμυνες προκειμένου να αποφύγεις να το παραδεχτείς. Όσο όμως το πνίγεις μέσα από αυτές τις άμυνες που εμφανίζονται με επιτηδευμένη προσπάθεια του να κρατήσεις ψηλά το ηθικό σου και την ενέργεια σου, τόσο αυτό θα επιστρέφει για να σε βασανίζει. Το λάθος θα αποδυναμωθεί και θα κοπάσει μόνο και αν εφόσον το αποδεχτείς.  Με φυσικότητα και σεβασμό στην ανθρώπινη φύση σου, που έχει αδυναμίες και είναι επιρρεπής και ευάλωτη. Έκανες λάθος. Και πολύ καλά έκανες. Η τελειότητα δεν επιδέχεται τίποτα περισσότερο άρα έχει ολοκληρώσει. Και κάτι τέτοιο δεν το  θες. Η αποδοχή φέρνει πάντα μαζί και τη λύτρωση, ενώ αποκαλύπτει και το μάθημα. Το μάθημα που καλείσαι να πάρεις κάθε φορά που κάνεις ένα λάθος. Πρέπει να το μάθεις καλά , γιατί μόνο αν μάθεις κάτι καλά δεν θα χρειαστεί να το κάνεις επανάληψη. Και στη ζωή τα μαθήματα τα παίρνουμε βιώνοντας. Όσο κυλάει η ζωή, και εξοικειώνεσαι με τον εαυτό σου, τα γεγονότα και καταλήγεις στην οπτική από την οποία θες να ερμηνεύεις το κάθε τι που σου συμβαίνει, τόσο πιο εύκολο θα γίνεται το στάδιο του να διδάσκεσαι και να μαθαίνεις από τα λάθη σου. Μετά το στάδιο της συνειδητοποίησης, αυτό  που για  μένα είναι το αμέσως πιο δύσκολο, είναι το να ξεχάσεις το λάθος. Το \"αυτομαστίγωμα\" είναι εθιστικό. Και σίγουρα έχει μέσα του έντονες δόσεις σαδομαζοχισμού. Όσο δυσκολεύεσαι να ξεχάσεις ένα λάθος τόσο αυτό θα σε στοιχειώνει. Θα σου ρουφάει την ενέργεια όπως η βδέλλα το αίμα. Αργά και σταθερά μέχρι να σε στεγνώσει. Δεν έχει νόημα το \"αυτομαστίγωμα\". Απλά σε κρατάει δέσμιο σε κάτι που πρέπει να αφήσεις πίσω, και κάτι που μόνο αν προχωρήσεις μπροστά θα μπορείς να αλλάξεις.

MORE FROM THEΔΙΑΤΡΟΦΗ

MORE To BELIEVE