Λάθη. Τα κάνουμε όλοι. Είναι αναπόφευκτα και δυστυχώς επώδυνα. Μέχρι να καταλάβει κάποιος ότι είναι και απολύτως απαραίτητα.  Σκαλοπάτια για την προσωπική ανέλιξη και εξέλιξη όλων μας. Και όμως , τα φοβόμαστε. Τουλάχιστον όσο δεν γνωρίζουμε την ανατομία τους.
Πολλές φορές το λάθος γίνεται χωρίς να έχουμε την  αίσθηση του. Άλλες πάλι φορές πέφτουμε σε αυτό με τα μούτρα έχοντας πλήρη επίγνωση, αλλά μην έχοντας τη δύναμη να του αντισταθούμε. Σαν να μην θέλουμε να το αποφύγουμε, ενώ μπορούμε. Σαν να πρέπει να το κάνουμε για να νιώσουμε καλύτερα.
Γιατί πολλές φορές η σχέση που έχουμε με τα λάθη μας είναι εξαρτητική. Με όλα τα συμπτώματα μίας τέτοιας συμπεριφοράς. Το θέλεις, το ψάχνεις, το βρίσκεις, το κάνεις. Και όσο κάνεις μάλιστα το ίδιο λάθος κάθε φορά, τόσο αυτό γίνεται πάθος. Μέχρι να αναγνωρίσεις τι κρύβεται πίσω ή μέσα σε αυτό, που τόσο χρειάζεσαι να πάρεις, ώστε να το αποκωδικοποιήσεις  και να σταματήσεις να το κάνεις.
Μέχρι να καταλάβει κανείς πως λειτουργεί ένα λάθος, αυτό φαντάζει εμπόδιο. Είναι κάτι κακό, ικανό να μας αποπροσανατολίσει από το δρόμο της ευτυχίας και να μας ταράξει. Τη στιγμή όμως που θα μάθεις πως να χειρίζεσαι προς όφελος σου ένα λάθος, θα έχεις καταφέρει να το κάνεις από φίλο εχθρό και από ανεπιθύμητο απαραίτητο.
Το πιο δύσκολο κομμάτι στη σχέση μου με ένα λάθος είναι να το αναγνωρίσω. Στα λάθη συνήθως πέφτουμε επειδή δεν τα βλέπουμε. Είναι σαν το κομοδίνο μέσα στο σκοτάδι που ενώ ξέρεις ότι κάπου εκεί γύρω βρίσκεται, το πας στο περίπου και τελικά πέφτεις πάνω του.
Όταν δε είσαι μέσα σε αυτό, βαθιά χωμένος, ακόμα και αν οι γύρω σου, σου εφιστούν την προσοχή και σου υπογραμμίζουν το λάθος, δεν πρόκειται να το δεις αν δεν είσαι εσύ ο ίδιος έτοιμος. Και είσαι έτοιμος όταν είσαι σε θέση να το αναγνωρίσεις. Το  αναγνωρίζεις όταν πάψεις να το φοβάσαι.
Όταν νιώθεις ότι αυτό που έχεις κάνει, έχει αλλάξει τις ισορροπίες μέσα σου όσον αφορά στη στάση σου απέναντι στην κατάσταση που έχει φέρει το λάθος.
Για να περάσεις στο επόμενο στάδιο, αυτό της αποδοχής, επιβάλλεται πρώτα να είσαι ψύχραιμος. Το λάθος συχνά προκαλεί θυμό. Αν ανήκεις στην κατηγορία του ευθυνόφοβου με παντελή έλλειψη αυτογνωσίας, συνήθως ο θυμός αυτός προβάλλεται στο πρόσωπο κάποιου άλλου που σπεύδουμε να θεωρήσουμε υπαίτιο γι ‘αυτό που έχει συμβεί. Αν πάλι είσαι σε θέση να αναλάβεις τις ευθύνες σου, τουλάχιστον μέχρι τον βαθμό που τις φέρεις, τότε ο θυμός στρέφεται εναντίον σου. Και στις δύο περιπτώσεις, έχω παρατηρήσει πως ο θυμός πάει χέρι χέρι με τον πανικό.
Στην αναστάτωση που σου προκαλεί η συνειδητοποίηση ενός λάθους, αναζητάς να το διορθώσεις. Και συνήθως αυτό θα γίνει μέσα από ένα ακόμα λάθος πάνω στο λάθος. Εδώ είναι που χρειάζεται η ψυχραιμία. Και όταν λέω ψυχραιμία, εννοώ τη σιωπή του μυαλού που θα αδρανήσει την πράξη. Θέλει λίγο χρόνο το λάθος για να το επεξεργαστείς χωρίς να δράσεις “εν θερμώ”. Θέλει λίγο χρόνο για να το μελετήσεις να το κατανοήσεις και στο τέλος να το αποδεχθείς.
Λίγο πριν την αποδοχή του, θα επιστρατεύσεις άμυνες προκειμένου να αποφύγεις να το παραδεχτείς. Όσο όμως το πνίγεις μέσα από αυτές τις άμυνες που εμφανίζονται με επιτηδευμένη προσπάθεια του να κρατήσεις ψηλά το ηθικό σου και την ενέργεια σου, τόσο αυτό θα επιστρέφει για να σε βασανίζει.
Το λάθος θα αποδυναμωθεί και θα κοπάσει μόνο και αν εφόσον το αποδεχτείς.  Με φυσικότητα και σεβασμό στην ανθρώπινη φύση σου, που έχει αδυναμίες και είναι επιρρεπής και ευάλωτη. Έκανες λάθος. Και πολύ καλά έκανες. Η τελειότητα δεν επιδέχεται τίποτα περισσότερο άρα έχει ολοκληρώσει. Και κάτι τέτοιο δεν το  θες.

Η αποδοχή φέρνει πάντα μαζί και τη λύτρωση, ενώ αποκαλύπτει και το μάθημα. Το μάθημα που καλείσαι να πάρεις κάθε φορά που κάνεις ένα λάθος. Πρέπει να το μάθεις καλά , γιατί μόνο αν μάθεις κάτι καλά δεν θα χρειαστεί να το κάνεις επανάληψη. Και στη ζωή τα μαθήματα τα παίρνουμε βιώνοντας.
Όσο κυλάει η ζωή, και εξοικειώνεσαι με τον εαυτό σου, τα γεγονότα και καταλήγεις στην οπτική από την οποία θες να ερμηνεύεις το κάθε τι που σου συμβαίνει, τόσο πιο εύκολο θα γίνεται το στάδιο του να διδάσκεσαι και να μαθαίνεις από τα λάθη σου. Μετά το στάδιο της συνειδητοποίησης, αυτό  που για  μένα είναι το αμέσως πιο δύσκολο, είναι το να ξεχάσεις το λάθος.
Το “αυτομαστίγωμα” είναι εθιστικό. Και σίγουρα έχει μέσα του έντονες δόσεις σαδομαζοχισμού. Όσο δυσκολεύεσαι να ξεχάσεις ένα λάθος τόσο αυτό θα σε στοιχειώνει. Θα σου ρουφάει την ενέργεια όπως η βδέλλα το αίμα. Αργά και σταθερά μέχρι να σε στεγνώσει. Δεν έχει νόημα το “αυτομαστίγωμα”. Απλά σε κρατάει δέσμιο σε κάτι που πρέπει να αφήσεις πίσω, και κάτι που μόνο αν προχωρήσεις μπροστά θα μπορείς να αλλάξεις.


Συνήθως το  πρωί όταν ξυπνάω, θέλω να φάω κάτι γρήγορο, κάτι που να με χορτάσει αλλά να με κρατήσει κιόλας σε περίπτωση που έχω επιλέξει να κάνω την άσκηση μου τις πρωινές ώρες. Ειδικά τώρα που ο καιρός είναι κρύος, προτιμώ κάτι ζεστό που να ταιριάζει με τη διάθεση που  έχω για “χουχούλιασμα” ακόμα και στο πρωινό. Να λοιπόν τι επιλέγω Οι νιφάδες βρώμης είναι κάτι που αγαπώ πολύ και οι συνταγές που υπάρχουν προκειμένου να τις απολαύσεις είναι πολλές. Τη συγκεκριμένη είναι πολύ εύκολο να την εκτελέσεις! Υλικά Νιφάφες βρώμης γάλα της αρεσκείας σας ( μπορεί να βγεί ακόμα πιο νόστιμο με φυτικό γάλα, όπως το γάλα καρύδας, το αμυγδαλόγαλα ή το γάλα φουντουκιού) ξηρούς καρπούς ή αποξηραμένα / φρέσκα φρούτα  Εκτέλεση Σε ένα μπρίκι βάζουμε μαζί τη βρώμη και το γάλα , σε ποσότητα τέτοια το γάλα έτσι ώστε να μην βγαίνει “νερουλό” το μείγμα. Αυτό που θέλουμε είναι να δίνεται η αίσθηση της κρέμας. Τα βράζουμε μαζί, άλλοτε προσθέτοντας λίγη ακόμα βρώμη, είτε λίγο γάλα, αναλόγως με το τι χρειάζεται ώστε να έχουμε την υφή κρέμας. Ανακατεύουμε συνεχώς για να μην κολλήσει το μείγμα στο μπρίκι. Μόλις το γάλα ζεσταθεί και η βρώμη μαλακώσει το βγάζουμε από τη φωτιά. Σερβίρουμε σε ένα μπολ και μετά αφήνουμε τη φαντασία μας να καλπάσει. Μπορείτε να βάλετε ό,τι σας αρέσει μέσα σε αυτή την υπέροχη κρέμα. Από το αγαπημένο σας φρούτο, μέχρι τους ξηρούς καρπούς της αρεσεκίας σας, κακάο, μέλι, ταχνίνι ή ό,τι άλλο τραβάει η όρξεη σας. Συνήθως προσθέτω μπανάνα, για κάλλιο και μαγνήσιο, ξηρούς καρπούς, είτε αμύγδαλο ψημένο ανάλατο χωρίς φλούδα, είτε καρύδι που ταιριάζει πολύ, λίγο μέλι, και μπόλικη κανέλα. Αν δεν έχω μπανάνα, βάζω βασιλικούς χουρμάδες που είναι ό,τι πιο νόστιμο έχεις δοκιμάσει ποτέ. Η συνταγή αυτή θα σου δώσει ενέργεια, υδατάνθρακες που είναι το καύσιμο του οργανισμού μας και είναι απαραίτητοι στο ξεκίνημα της ημέρας, τα απαραίτητα λιπαρά, και βέβαια γεύση, που όλοι θέλουμε σε κάθε γεύμα!

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE