Όλοι έχουμε στη ζωή μας, αχάριστους ανθρώπους. Και δεν λέω πως όλοι έχουμε γνωρίσει αχάριστους ανθρώπους. Αλλά πως όλοι ΕΧΟΥΜΕ αχάριστους ανθρώπους δίπλα μας. Είναι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που πολλές φορές ξέρουν πως θα βρουν σε εσένα τη λύση στα προβλήματα που δημιουργούν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που εσύ αποφασίζεις για τους δικούς σου λόγους, να βοηθήσεις όταν νομίζεις πως το χρειάζονται και οι ίδιοι που ενώ θα δεχτούν τη βοήθεια σου ( για να μη σου πω ότι την έχουν απαιτήσει κιόλας) όχι μόνο δεν θα την αναγνωρίσουν ποτέ, αλλά θα θυμούνται πάντα εκείνη τη μία φορά που δεν εισέπραξαν αυτό που προσδοκούσαν από σένα, είτε εσύ είχες γνώση είτε όχι αυτής της προσδοκίας. Και αυτή η περιγραφή, δυστυχώς δεν είναι αρκετή για να περιγράψεις πλήρως έναν αχάριστο άνθρωπο.

Γιατί απλά ο αχάριστος άνθρωπος :

 Εξαρτάται έμμεσα ή άμεσα από τους άλλους
Γιατί πάντα του λείπει κάτι. Δεν είναι ποτέ και με τίποτα ευχαριστημένος γιατί όπως δεν αναγνωρίζει το καλό που εσύ ενδεχομένως του έχεις κάνει, δεν αναγνωρίζει γενικά τίποτα στη ζωή σου. Ο αχάριστος άνθρωπος πάντα βασίζεται στους άλλους. Ή μάλλον και στους άλλους. Με τρόπο όμως νοσηρό, απαιτητικό, σαν να είναι υποχρέωση των άλλων να του δίνουν πάντα λύσεις και βοήθεια. Προσδοκά από τους άλλους, περιμένει από τους άλλους, απαιτεί από τους άλλους, παίρνει από τους  άλλους. Και βέβαια δεν ευχαριστεί ποτέ τους άλλους αλλά και τους «κακιώνει» όταν δεν πάρει αυτό που θέλει από τους άλλους.

 

Σε θυμάται πάντα και μόνο  όταν  σε χρειάζεται
Είναι αυτό που λέμε άνθρωπος με κρυφή ατζέντα. Προκειμένου να πετύχει αυτό που θέλει, θα θυμηθεί σχέσεις ξεχασμένες και επαφές θαμμένες στο παρελθόν που με περίσσιο  όμως θράσος και με διθυραμβική οικειότητα « θα ξεθάψει» για να πάρει αυτό που  θέλει. Αν έχεις την ατυχία να τον συναναστρέφεσαι , τότε ή θα σου ζητήσει βοήθεια ακολουθώντας στρατηγική πχ θα αρχίσει να εντείνει το ενδιαφέρον του για σένα όπως και την επικοινωνία του μαζί σου λίγες μέρες πριν σου σκάσει το ρουσφέτι, αλλιώς θα φτάσει έμμεσα στο στόχο του. Θα αρχίσει απλά να γκρινιάζει, να δημιουργεί ένα κλίμα οίκτου και λύπησης γύρω από τον εαυτό και τη ζωή του  και κάπως έτσι θα χτίσει μέσα σου ενοχές για να σε υποχρεώσει να τον βοηθήσεις.

Θεωρεί πως όλος ο κόσμος είναι γύρω από αυτούς
Δεν βλέπουν παρά μόνο αυτό που θέλουν να δουν. Δεν θυμούνται παρά μόνο αυτό που δεν τους έδωσες. Μόνο εκείνοι έχουν προβλήματα, μόνο αυτοί έχουν δυσκολίες. Μέσα από αυτό γεννιέται και ένας μικρός ( έως μεγάλος ) φθόνος για κάθε πιο ανεξάρτητο , αυτόνομο, πετυχημένο, ικανό… Θεωρούν υποχρέωση σου να τους βοηθήσεις, και περιμένουν να γνωρίζεις από μόνος σου τι ανάγκες μπορεί να έχουν. Αν εσύ για κάποιο λόγο αποτύχεις σε αυτό, απλά θα μπεις απέναντί τους. Κοιτάνε μόνο την πάρτη τους, δεν μπορούν αν φανταστούν πως και εσύ έχεις τα δικά σου προβλήματα, αλλά και αν ακόμα τους τα αποκαλύψεις, δεν υπάρχει περίπτωση  να είναι εκεί για σένα  με τον οποιοδήποτε τρόπο.

Θα σου δαγκώσει το χέρι
Περιμένεις εσύ αθώο κουτό πλάσμα να σου πει «ευχαριστώ» ο αχάριστος άνθρωπος; Ο αχάριστος άνθρωπος θα είναι εκείνος ο οποίος θα σου δαγκώσει το χέρι. Αυτό που θα σε κακολογήσει πίσω από την πλάτη σου. Εκείνος που θα πει στους άλλους πως ποτέ δεν τον βοήθησες. Ο ίδιος που θα ισχυριστεί πως εσύ είσαι αχάριστος και θα προσπαθήσει να κερδίσει τη συμπάθεια  και τη βοήθεια των τρίτων σπιλώνοντας εσένα.  Καλύτερα να μην κουβεντιάσεις ποτέ με έναν αχάριστο άνθρωπο  για το πως σε βλέπε πως  σε χαρακτηρίζει  και πως σε σκέφτεται μέσα του.

Θα θυμάται πάντα εκείνη  τη μια φορά που δεν έκανες αυτό που περίμενε
Δεν έχει σημασία αν δεν μπορούσες να βοηθήσεις, αν αυτό που ζητούσε ήταν παράλογο ή αν εσύ αδυνατούσες να εκπληρώσεις τις προσδοκίες του. Δεν έχει σημασία αν είχες κάνει άλλα πολλά καλά για εκείνον στο παρελθόν, δεν μετράει αν του είχες δείξει αλλεπάλληλες φορές πως μπορεί να βασίζεται πάνω σου ή πως είσαι πάντα δίπλα του σε ό,τι χρειαστεί. Ο αχάριστος άνθρωπος θα θυμάται πάντα εκείνη τη μία φορά που δεν τα κατάφερες και θα στο «χτυπάει» κιόλας γεμίζοντας σε με τύψεις και ενοχές.


Ένας νέος ψυχολογικός όρος έχει αρχίσει να κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση του και δεν είναι άλλος από τον όρο “κοινωνική εμμηνόπαυση”. Όταν τον διάβασα σερφάροντας στο αμερικανικό site www.manrepeller.com, μου φάνηκε ενδιαφέρον και αποφάσισα να εντρυφήσω. Ρούφηξα στην κυριολεξία το εν λόγω άρθρο και τελικά συνειδητοποίησα πως δεν είμαι αντικοινωνική, δεν είμαι καταθλιπτική, δεν είμαι παράξενη, δεν είμαι σνομπ. Έχω απλά πρόωρη κοινωνική εμμηνόπαυση. Εκεί γύρω στα τέλη της δεκαετίας των 20 ξαφνικά άλλαξα. Από εκεί που διασκέδαζα κάθε βράδυ έξω, παίρνοντας σβάρνα όλα τα μπαρ και τα κέντρα της Αθήνας, μην σας πως και αυτά της Εθνικής οδού Αθηνών Λαμίας, από εκεί που σε κάθε στέκι είχα και μία διαφορετική παρέα για να μπορώ να αλλάζω παραστάσεις και σκηνικό μέσα στο ίδιο βράδυ, από εκεί που δεν έχανα τριήμερο για τριήμερο σε Μύκονο και λοιπές νήσους, από εκεί που το βράδυ μου ξεκινούσε λίγο πριν τα μεσάνυχτα και τελείωνε με τα πρώτο πρωινό φως, από εκεί που ο πατέρας μου φώναζε πως έχω κάνει το σπίτι ξενοδοχείο ενώ διαμαρτυρόταν που έδινα μαθήματα στο πανεπιστήμιο σερί από ξενύχτι, βρέθηκα να μην απολαμβάνω τίποτε από όλα όσα μου έδιναν κάποτε χαρά. Ό,τι χαρακτήριζε την χαρά, την ευτυχία μου, την διασκέδαση και την καλοπέραση μου, έμοιαζε να με κουράζει. Βαριόμουν να βγαίνω, έπληττα με τα ίδια και τα ίδια, με κούραζαν οι πολλοί άνθρωποι γύρω μου, δεν ήθελα νέα πρόσωπα στον κύκλο μου, δεν μου έλεγαν τίποτα τα πιο χλιδάτα και μοδάτα στέκια. Άρχισα να απολαμβάνω μέρη άγνωστα στο ευρύ κοινό, να επιζητώ περισσότερο την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή και όχι τη φασαρία και τη βοή, ήθελα να βγαίνω νωρίς και να γυρίζω νωρίς, δεν έβρισκα λόγο στο ξενύχτι. Από την άλλη ήθελα και περίμενα και από τους φίλους μου να με ακολουθούν. Εκείνοι πάλι όχι. Με έλεγαν ξενέρωτη, και με ρωτούσαν τι έχω. Δεν σου κρύβω ότι και εγώ αναρωτήθηκα μήπως περνάω κάποια φάση, μήπως έχω κάποιο σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα που να εξηγεί αυτή την απότομη αλλαγή ενώ όταν έμενα με την επιλογή μου να μην ακολουθήσω την παρέα, ζήλευα που οι άλλοι ήταν έξω, μέσα μου ήθελα όλοι να είναι από νωρίς στα κρεβάτια τους , και είχα την αίσθηση πως χάνω τη ζωή που εξελίσσεται στην πόλη. Με τον καιρό, μου πέρασαν όλα τα παραπάνω και όχι μόνο απολάμβανα τη νέα μου ζωή, αλλά ανακάλυψα και πόσο όμορφο είναι το σπίτι μου που μέχρι τότε με φιλοξενούσε μόνο για ύπνο, δεν ζήλευα καθόλου την ταλαιπωρία που ζούσαν όλοι όσοι έβγαιναν και απορούσα με τον εαυτό μου πως είναι δυνατόν τόσα χρόνια να ζούσα σε τέτοιους ξέφρενους ρυθμούς. Απλά ωρίμασα, μεγάλωσα, άλλαξαν οι προτεραιότητες μου. Αποφάνθηκα και συμφιλιώθηκα με τη νέα μου πραγματικότητα. Τελικά αυτή η πραγματικότητα δεν είναι μόνο δική μου. Όλοι ερχόμαστε κάποια στιγμή αντιμέτωπη με αυτή. Οι ειδικοί που εισάγουν σιγά σιγά τον όρο της κοινωνικής εμμηνόπαυσης στον χώρο της ψυχολογίας, αναφέρουν πως η κοινωνική εμμηνόπαυση εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας των 20 αρχές δεκαετίας των 30. Με αποκλίσεις σαφώς. Αν εμφανιστεί νωρίτερα τότε μιλάμε για πρόωρη  κοινωνική εμμηνόπαυση, αν φανεί αργότερα τότε μιλάμε για καθυστερημένη κοινωνική εμμηνόπαυση.  Κανείς δεν γλιτώνει από αυτή, ενώ οι γυναίκες την αντιμετωπίζουν νωρίτερα απ ότι οι άνδρες. Τα συμπτώματα της είναι ακριβώς ό,τι σας περιέγραψα παραπάνω, και παρά το γεγονός ότι ο όρος αυτός ακόμα δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα από την επιστημονική κοινότητα, αφορά κοινώς σε αυτό που όλοι μας μέχρι σήμερα περιγράφαμε ως «ωρίμανση». Και στα δικά σας!

MORE FROM THEPsychology

MORE To BELIEVE