Αυτό είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτογνωσία. Την πρόταση αυτή, μου την είπε πριν από ένα περίπου χρόνο, η ψυχοθεραπεύτρια μου. Και αν είχα ακούσει τα λόγια αυτά νωρίτερα, νομίζω πως θα είχα πολύ λιγότερες ανασφάλειες για την εξέλιξη της ζωής μου.
Πριν λίγε μέρες, σχεδόν αμέσως με το που βγήκε το blog μου στον αέρα, δέχτηκα ανάμεσα σε πολλά mail και ένα από μία φίλη αναγνώστρια που  θέλησε μέσα σε λίγες γραμμές να μου συστηθεί. Έκανε μία πολύ όμορφη παρουσίαση του εαυτού της, από την οποία κατάλαβα πως έχει πολλά ενδιαφέροντα, βλέψεις αλλά και όνειρα για τη ζωή της. Ανάμεσα ωστόσο στις γραμμές, διαφάνηκε και μία μικρή γλυκιά αόριστη αγωνία, που ίσως εκείνη να μη τη βιώνει έτσι, αλλά να την αισθάνεται ως ένα μικρό μπέρδεμα του τι της αρέσει περισσότερο και τι θα ήταν εκείνο που θα προτιμούσε να κάνει. Το σύντομο βιογραφικό της, το ολοκλήρωσε λέγοντας μου πως εκείνο που της αρέσει πιο πολύ σε μένα, είναι το γεγονός πως κάνω πάντα αυτό που θέλω. Μου ζήτησε να τη συμβουλεύσω πως θα πετύχει και εκείνη, ακριβώς αυτό.
Το ερώτημα ωστόσο είναι, «κάνω πάντα αυτό που θέλω»; Ή ακόμα πιο σωστά : «έκανα πάντα αυτό που ήθελα;»
Πλέον έχω καταλάβει και εγώ, για μένα την ίδια πως η εικόνα που δίνω προς τα έξω, είναι αυτή μίας γυναίκας που ξέρει πολύ καλά τι θέλει, και το διεκδικεί. Και ισχύει. Έτσι είναι τα πράγματα.
Όχι όμως από την αρχή.
Για να κάνεις αυτό που θέλεις, πρέπει να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις. Και για να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις, πρέπει να γνωρίζεις γιατί το θέλεις. Και όλο αυτό που μόλις σου περιέγραψα , είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο κάθε άνθρωπος στην πορεία της ζωής του.
Δεδομένου ότι όλοι μεγαλώνουμε σε ένα περιβάλλον που διακρίνεται από κάποιες αρχές , οι οποίες διέπονται από έναν ηθικό κώδικα, που με τη σειρά του διαμορφώνεται από τις συνήθειες τις απόψεις και τα βιώματα μίας ολόκληρης κοινωνίας που και αυτή είναι ένας κρίκος ανάμεσα σε πολλούς άλλους μίας τεράστιας αλυσίδας που λέγεται ανθρωπότητα , η γενετήσια ατομική αυθεντικότητα δέχεται απανωτά χτυπήματα και επιρροές με αποτέλεσμα να χάνεται κάπου στο δρόμο. Και είναι μετά από πολλά χιλιόμετρα νοθευμένης διαδρομής, που κάτι αρχίζει να μας φταίει, κάτι δεν μας γεμίζει, κάτι άλλο ονειρευόμαστε από αυτό που είμαστε, κάτι άλλο θέλουμε από αυτό που κάνουμε, κάτι άλλο είμαστε από αυτό που δείχνουμε.
Αυτό που μπερδεύει όμως τους περισσότερους, δεν είναι εκείνο το άλλο, αλλά όλο αυτό που ίσχυε μέχρι τώρα. Εκείνο το άλλο, τις περισσότερες φορές, είναι και αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει από την αρχή, γιατί απλά είναι εκεί από πάντα, απλά θάφτηκε, ή σιώπησε, στο βωμό της αέναης προσπάθειας που κάνει ο καθένας μας για να είναι αποδεκτός. Αυτή είναι η σημαντικότερη διαμορφωμένη ανάγκη για τον κάθε ένα μας. Το να είναι αποδεκτός. Και για να το πετύχει αυτό, θα χρειαστεί να παραμερίσει τις ανάγκες του, να βάλει στην άκρη τα όνειρα του, να διαπραγματευτεί την ευτυχία του, να συμβιβαστεί, ή να προδώσει τα θέλω του, ανάλογα πάντα με το τι απαιτεί ο τρόπος που επιλέγει κάποιος για να νιώσει αποδεκτός.
Δεν έκανα πάντα αυτό που ήθελα. Όχι, έκανα πάντα αυτό που πίστευα πως αν κατακτήσω θα με κάνει να νιώσω αποδεκτή.
Μάλιστα, κοιτώντας πίσω τη ζωή μου, σήμερα, θα σου έλεγα πως αν είχα την ευκαιρία να ξαναζήσω , δεν θα είχα κάνει τα περισσότερα από όλα όσα επέλεξα να κάνω.
Δεν θα είχα σπουδάσει πέντε γλώσσες. Θα είχα ακολουθήσει το δρόμο του αθλητισμού. Δεν θα είχα σπουδάσει στην Ελλάδα. Θα είχα φύγει να γνωρίσω τον κόσμο από τα 18. Δεν θα είχα γίνει δημοσιογράφος. Θα είχα γίνει κτηνίατρος. Δεν θα είχα πει ναι στον Πρωινό Καφέ. Θα είχα παραμείνει στα δελτία. Η ζωή μου δεν θα ήταν αυτή που είναι τώρα, εγώ θα ήμουν μία άλλη, λογικά αντί να γράφω αυτές τις γραμμές, θα έκανα εμβόλια σε σκυλάκια.
Όλα όμως είναι επιλογές. Μικρές ή μεγάλες επιλογές, αποφάσεις της στιγμής, η πιο σοβαρές, που θα μας οδηγήσουν σε άλλες επιλογές και σε περαιτέρω αποφάσεις.
Το παν λοιπόν στη ζωή, είναι το να μπορείς να κάνεις τις σωστές επιλογές. Η αν κάνεις τις λάθος, να μπορείς να τις στηρίξεις μέχρι να τις αντιστρέψεις. Γιατί δεν είμαστε φτιαγμένοι για να κάνουμε πάντα το σωστό, και πολλές φορές οι λάθος επιλογές είναι αυτές που μας οδηγούν εκεί που πρέπει.
Είμαστε όμως φτιαγμένοι για να μπορούμε να κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε, αρκεί να ξέρουμε τι είναι αυτό.
Ένα βρέφος, ένα μωρό, δεν κάνει ποτέ λάθος επιλογή. Ζει , διεκδικεί και κατακτά, μέσα από το ένστικτο. Αυτό το ένστικτο είναι που χάνουμε ως ενήλικες. Αν και αυτό δεν φεύγει ποτέ από μέσα μας γιατί είναι το κέντρο μας.
Όσο είμαστε συντονισμένοι με το κέντρο μας, θα παραμένουμε εστιασμένοι στις ανάγκες μας, και αυτές θα διαμορφώνουν τα θέλω μας, που αυτομάτως, αποτελούν και τον σκοπό της ζωής μας.
Αν δεν έχουμε σκοπό, ή αν δεν βλέπουμε σκοπό, σημαίνει πως δεν έχουμε επιλέξει αυτό που πραγματικά θέλουμε. Σημαίνει πως δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που θέλουμε. Και εκεί ο άνθρωπος κατά την άποψη μου, χαραμίζει το δώρο που λέγεται ζωή.
Μία απλή ερώτηση , μου είχε πει η ψυχολόγος, και η απάντηση της, είναι όλη η ζωή.

Τι θέλω να είμαι; Τι θέλω να κάνω;
Κάνε αυτή την ερώτηση, όπως προτιμάς και όπως σε βολεύει, και απάντησε την με ειλικρίνεια στον εαυτό σου. Και όταν λέω με ειλικρίνεια, εννοώ με αλήθεια ως προς το τι χρειάζεσαι εσύ για σένα, και όχι με βάση το τι θα αρέσει στους γονείς σου, τι θα εγκρίνει το περιβάλλον σου, τι θα αποδεχτεί η κοινωνία.
Γιατί ναι , είναι ωραίο να έχεις αποδοχή, αλλά πίστεψε με, ακόμα και η αποδοχή απ όλο τον κόσμο, δεν μπορεί να καλύψει το κενό που δημιουργεί η απόρριψη από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Όταν η ζωή σου, είναι ένα μόσχευμα μη συμβατό με την αλήθεια σου, τότε αυτή θα σε ξεράσει…
Ο μόνος τρόπος για να έχεις έναν σκοπό, είναι απλά να τον βρεις. Και το να βρεις τον σκοπό της ζωής σου, είναι εν τέλει, τόσο εύκολο όσο το να παραγγείλεις μια πίτσα.
Ακούς απλά την όρεξη σου. Καθαρή και ατόφια χωρίς ξένα γούστα,  δίχως απαιτήσεις τρίτων,  μακριά από τα όνειρα άλλων.
Είμαι 37 χρονών, και ναι, πλέον κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει. Γιατί έχω έναν δικό μου σκοπό και μένω σε αυτόν.

 


ΔΙΑΤΡΟΦΗ : 12 Nov 2017

Κάντο όπως οι Ιάπωνες

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί δεν υπάρχει υπέρβαρος Ιάπωνας; Γιατί οι Γιαπωνέζες είναι αδύνατες και γιατί στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ο καρκίνος και οι καρδιοπάθειες είναι σπάνιες ασθένειες με το προσδόκιμο ζωής να αγγίζει τα 90 χρόνια; Γιατί το φαγητό για τους Ιάπωνες είναι ιεροτελεστία και  στην ουσία του δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εμείς γνωρίζουμε ως Γιαπωνέζικο φαγητό στη Δύση. Τίποτα δεν τρώγεται τυχαία Η γιαπωνέζικη διατροφή είναι ισορροπημένη και πλούσια. Δεν αγαπάει τα λιπαρά, και βασίζεται κυρίως στην εποχικότητα. Προτιμούν δηλαδή να τρώνε τα προϊόντα , κατά την εποχή τους. Τα γεύματα τους είναι πλούσια σε λαχανικά, χυμούς, σύνθετο, καθαρό υδατάνθρακα, όπως το ρύζι , πράσινο  τσάι, σούπερ ( κρύες και ζεστές ) φρούτα, και κυρίως ψάρι . Πέρα του ότι οι βασικές τους ύλες είναι εξαιρετικά υγιεινές, κάνουν και τους απαραίτητους συνδυασμούς ώστε να έχουν γεύση και οφέλη για την υγεία, μαζί. Δεν θέλει κόπο , θέλει τρόπο! Ο τρόπος που οι Ιάπωνες μαγειρεύουν τα φαγητά τους, επίσης δεν είναι τυχαίος. Κόβουν σε μικρά ή λεπτά κομμάτια τις τροφές για να μαγειρεύονται εύκολα και γρήγορα, ώστε να μην χάνουν τα θρεπτικά τους συστατικά κατά το μαγείρεμα. Χρησιμοποιούν ελάχιστο λάδι, σε ειδικά σκεύη ώστε το τηγάνισμα να μην θεωρείται βαρύ, αν και αγαπούν πολύ τον ατμό και τον βρασμό. Η κουλτούρα φαίνεται και στο τραπέζι Για τους Ιάπωνες το φαγητό είναι ιεροτελεστία. Συνήθως κάθονται σε στρογγυλά τραπέζια ώστε να νιώθουν οι συνδαιτυμόνες κοντά ο ένας στον άλλον. Όταν τρώνε, δεν μιλάνε. Τρώνε αργά, έχουν ξεχωριστό πιατάκι για το κάθε είδος τροφής, και οι μερίδες τους είναι εξαιρετικά μικρές. Επειδή αγαπούν το φαγητό στην απλή τους μορφή, σπάνια θα \"ντεκοράρουν\" τα πιάτα τους, ή θα τους εξαφανίσουν τη γεύση, μέσα από την πολυπλοκότητα των υλικών και των συνδυασμών τους. Λένε το ψωμί ψωμάκι Αυτό όμως δεν τους ενδιαφέρει καθόλου καθώς θεωρούν το ψωμί κακή τροφή. Το αντικαθιστούν με το ρύζι, που είναι η καλύτερη μορφή υδατάνθρακα. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται Για τους Ιάπωνες το βασικό γεύμα είναι το πρωινό. Γι αυτό και φροντίζουν να είναι πλούσιο, με ψάρι, αυγά και miso σούπα. Γλυκό; Όχι ευχαριστώ Πέραν του ότι οι Ιάπωνες δεν αγαπούν τα γλυκά, όταν έρχεται η ώρα για το επιδόρπιο, μην περιμένετε τα υπερφορτωμένα γλυκά της δύσης, να σκάσουν μύτη στο τραπέζι. Τα περισσότερα γλυκά βασίζονται στο τσάι, τα φρούτα και το ρύζι, ενώ είναι εξαιρετικά χαμηλά σε λιπαρά και θερμίδες.

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE