Αν με ρώταγες ποια είναι η σχέση μου με τους ανθρώπους θα σου έλεγα: φοβική. Είναι μάταιο να μπω στη διαδικασία να εξηγήσω για ποιό λόγο  νιώθω κάτι τέτοιο,εκείνο όμως που μπορώ να πω είναι πως η αίσθηση αυτή προκλήθηκε αποκλειστικά και μόνο μέσα από την τριβή και την αλληλεπίδραση με ανθρώπους που θεωρούσα δικούς μου.  Ποτέ από ξένους. Εκείνοι που εμπιστεύτηκα και αγάπησα περισσότερο, ήταν και εκείνοι που πάτησαν πιο άτσαλα πάνω μου για να τακτοποιήσουν τα δικά τους θέματα. Ψυχολογικά θέματα; Κοινωνικά; Οικονομικά; Λίγο απ όλα…
Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ωστόσο φεύγοντας από τη ζωή μου, ή παραμένοντας σε απόσταση ασφαλείας συνειδητά από τη πλευρά μου, γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, ήταν και εκείνοι που με δίδαξαν μέσα σε όλα τα άλλα τι δεν πρέπει να περιμένω  ποτέ από τους άλλους.
Έχοντας μία ζωή κοινωνικά πολύ περιορισμένη και ασφαλή, με αλλεπάλληλα δίχτυα ασφαλείας ώστε οι πτώσεις μου στο εξής να είναι ανώδυνες, και με σαφείς τις ενδείξεις μου προς τους άλλους ότι δεν δίνομαι πλέον εύκολα, δεν εκδηλώνομαι, δεν δεσμεύομαι, δεν πλησιάζω , δεν πλησιάζομαι και δεν δίνω και λογαριασμό για όλα τα παραπάνω, να που έχω καταλήξει…

-Mην περιμένεις   από κανέναν να φερθεί  όπως εσύ
Έχεις πέσει ποτέ στο κρεβάτι με την ερώτηση να παλεύει μέσα σου : “γιατί μου το έκανε αυτό;”  Έχεις αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν να έχεις εισπράξει συμπεριφορές τις οποίες δεν διανοείσαι πως θα υιοθετούσες ποτέ; Έχεις απορήσει με το πόσο τελικά δεν γνώριζες κάποιον και έχεις σοκαριστεί με το αληθινό του πρόσωπο όταν έπεσε η μάσκα στη δύσκολη στιγμή;
Καλέ μου φίλε, δεν έχουμε μεγαλώσει όλοι με τον ίδιο τρόπο, τα ίδια ιδανικά, τις ίδιες αρχές. Δεν είμαι όλοι πρεσβευτές των ίδιων αξιών, των ίδιων οραμάτων και της ίδιας ηθικής φιλοσοφίας.  Ποτέ μην περιμένεις από τους άλλους να σου φερθούν όπως θα φερόσουν εσύ. Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν τρώμε σκύλους, οι Κινέζοι όμως τους έχουν για μεζέ και τρατάρουν καλεσμένους.

-Μην περιμένεις να ανταποκριθούν σε αυτό που εσύ έχεις για εκείνους στο μυαλό σου.
Το κάνουμε όλοι. Όλοι μας προβάλουμε στους άλλους ποιότητες και χαρακτηριστικά που δεν έχουν αλλά θα θέλαμε να έχουμε. Και ξαφνικά απογοητευόμαστε όταν βλέπουμε την αλήθεια. Όλοι μας έχουμε υπερεκτιμήσει κάποιους γιατί ίσως ήταν δική μας ανάγκη να τους δώσουμε περισσότερη αξία, και όχι δική τους η ικανότητα να κερδίσουν περισσότερο θαυμασμό από εμάς.  Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε εσύ, ούτε οι άλλοι. Γι’ αυτό όταν εκθειάζεις μέσα σου κάποιον και τον υπερθεματίζεις, παρατήρησε λίγο τον εαυτό σου και αναρωτήσου γιατί το κάνεις αυτό; Σίγουρα όχι επειδή έχεις δίπλα σου ή μπροστά του το αισθηματικό, συγγενικό, συναδελφικό , φιλικό κελεπούρι. Όχι. Βάλε τους ανθρώπους σε μία θέση απέναντι σου   και δώσε τους  το περιθώριο να σου αποδείξουν αν τελικά αξίζουν  θεωρείο ή σκαμνάκι.

-Μην περιμένεις να σε σηκώσουν όταν πέσεις
Υπάρχουν και εκείνοι που είναι πάντα δίπλα μας και ξέρουμε πως ό,τι και αν γίνει ό,τι και αν συμβεί θα είναι πάντα κοντά μας να μας δείξουν το ενδιαφέρον τους και να μας προστατεύσουν. Να μας πουν μία καλή κουβέντα και να μας ανακουφίσουν με την παρουσία τους. Δεν είναι όλοι έτσι όμως. Μην περιμένεις να είναι όλοι εκεί να σε σηκώσουν στο στραβοπάτημα . Κάποιοι από αυτούς που έχεις δίπλα σου μπορεί να σε σπρώξουν για να πέσεις κιόλας. Κάποιοι άλλοι μπορεί να γελάσουν με τη πτώση σου, κάποιοι να σου προσφέρουν χείρα βοηθείας και από μέσα τους να νιώθουν τεράστια ικανοποίηση για την αδυναμία σου. Κράτα γύρω σου εκείνους που είναι δοκιμασμένοι. Εξάλλου και αυτοί έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται “δοκιμασμένοι” μέσα από εμπειρίες που δικαίωσαν και εκείνους και εσένα.

-Μην περιμένεις να σε καταλαβαίνουν όλοι
Το ξέρω πως είναι όμορφο να ξέρεις πως ο άλλος σε καταλαβαίνει, αλλά όταν δεν σε καταλαβαίνει δύο είναι τα σενάρια. Ή εσύ δεν έχεις γίνει σαφής και τότε ο άλλος δεν είναι υποχρεωμένος να μυρίσει τα νύχια του, ή απλά δεν τον ενδιαφέρει να καταλάβει. Στην πρώτη περίπτωση η ευθύνη δική σου, στη δεύτερη και πάλι δική σου η ευθύνη. Που επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιμένει  να τον καταλάβει κάποιος που δεν τον αφορά να σε κατανοήσει.

-Μην περιμένεις να σε αγαπήσει κανείς αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου.
Έχω βαρεθεί να διαβάζω αυτή την κατά τα άλλα τόσο γεμάτη ουσία πρόταση , σε status στα κοινωνικά δίκτυα, σε άρθρα που γράφουν και καλά αυτοαποκαλούμενες διανοούμενες, ψαγμένες κουλτουριάρες, σε quotes  του instagram και διαφημίσεις.

Είναι όμως αλήθεια και το αφήνω για το τέλος.

Δεν σημαίνει πως αν αγαπάς τον εαυτό σου ή λες πως τον αγαπάς, τότε θα εμφανιστούν ως διά μαγείας και όλοι εκείνοι που θα σε λούσουν με αγάπη και ενδιαφέρον όπως αυτό που θα λούζεις και καλά εσύ τον εαυτό σου. Όχι, κάτι τέτοιο θα καταλάβαινε μόνο μία όπως αυτές που προανέφερα ως “αυτοαποκαλούμενη διανοούμενη ψαγμένη κουλτουριάρα.”
Απλά όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου, όχι γιατί είναι όμορφος ή πετυχημένος, αλλά γιατί έχει τα ελαττώματα του, τα σκοτάδια του, τα ζόρια του, τις δυσκολίες του, τα βιώματα του, τις ανασφάλειες του, τα πάθη και τα λάθη του, όταν τον αποδεχτείς γι’ αυτό ακριβώς που είναι, χωρίς επικρίσεις και τιμωρίες, χωρίς όρους και περιορισμούς, τότε απλά εσύ από μόνος σου δεν θα θέλεις δίπλα σου κανέναν που δεν θα σε αγαπάει πραγματικά γι’αυτό που είσαι.
Την επιφανειακή αγάπη και τα ρηχά αισθήματα θα τα μυρίζεις από μακριά όπως μυρίζει ένα ψοφίμι. Θα σε φέρνουν σε μία περίεργη αμηχανία με την πηγή τους που θα σε κάνει να νιώθεις άβολα και αφύσικα. Μόνο τότε θα θέλεις να βρίσκεσαι με ανθρώπους που είναι συντονισμένοι στην ίδια με σένα συχνότητα, αγαπούν και οι ίδιοι τον εαυτό τους και μπορούν να αντιληφθούν τι πραγματικά είναι η αληθινή αγάπη.
Μέχρι τότε, ας αφήσουμε κάποιους να τη διατυμπανίζουν και να την προσφέρουν απλόχερα με ένα παγωμένο άψυχο χαμόγελο κρυάδας σε όοοοοολο τον κόσμο, που στην ουσία έχουν κυριολεκτικά χεσμένο.


Υπάρχουν άνθρωποι που πετυχαίνουν. Και άλλοι που δεν. Όχι ότι αποτυγχάνουν. Απλά δεν πετυχαίνουν. Γιατί απλά δεν προσπάθησαν. Αν είχαν προσπαθήσει ίσως τα είχαν καταφέρει, ίσως πάλι και όχι.Όπως και να έχει θα είχαν δοκιμάσει και όταν κάποιος τολμά να δοκιμάσει, τότε δεν αποτυγχάνει ποτέ. Απλά ίσως δεν  καταφέρνει πάντα να φέρει το αποτέλεσμα που εκείνος είχε οραματιστεί. Τί και πόσα θα τολμούσαμε αν ξέραμε ότι δεν θα αποτύχουμε;  Τί και πόσα θα τολμούσαμε αν κάποιος είχε τη δυνατότητα να μας εγγυηθεί πως αυτό που θέλουμε μπορούμε να το καταφέρουμε ακριβώς όπως το έχουμε φανταστεί; Μία εγγύηση. Μία εγγύηση επιτυχίας θα ήταν το μυστικό σε όλα εκείνα που μας κρατάνε πίσω. Στον φόβο, στην αίσθηση ανεπάρκειας που ενδεχομένως μας διακρίνει, στην αμφιβολία του αν αξίζουμε την επιτυχία. Είναι ωραίο να δρα κανείς εκ του ασφαλούς. Η ηρεμία  της βεβαιότητας  γεννά αυτοπεποίθηση. Πλαστή μεν, καθώς αυτή τρέφεται από τη σιγουριά του καλού, αρκετή όμως για να νιώσεις ικανός, όχι απαραίτητα για επιτυχία, αλλά σίγουρα για μη αποτυχία. Δεν θα έπρεπε όμως να είναι προτιμότερο από το να δρα κανείς χωρίς να ξέρει το αποτέλεσμα. Το άγνωστο μπορεί να αποτελέσει και απειλή. Και η απειλή, ο κίνδυνος, συνήθως θέτει σε λειτουργία όλα εκείνα τα βασικά αμυντικά συναισθήματα του ανθρώπου, που στόχο έχουν να τον κάνει να νιώσει ασφαλής. Aσφαλής όμως, όχι αδρανής. Εκεί είναι η διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που πετυχαίνει το στόχο του και σε εκείνον που κάνει πίσω. Ο πρώτος πιστεύει στις ικανότητες του, γνωρίζει πως μπορεί να δοκιμάσει και ξέρει πως ακόμα και αν δεν φτάσει στο τελικό αποτέλεσμα που έχει οραματιστεί, θα βγει και πάλι κερδισμένος, γιατί θα αναγνωρίσει τα λάθη του, θα διορθώσει τις ελλείψεις του και θα κατανοήσει τη ροή των πραγμάτων. Είναι ασφαλής σε κάθε ενδεχόμενο, θετικό ή αρνητικό , προβλεπόμενο ή απρόβλεπτο. Δεν χρειάζεται να ξέρει το αποτέλεσμα για να προχωρήσει. Ο δεύτερος, καθηλώνεται. Πληρώνει με τον φόβο, προκαταβολικά  το τίμημα , για κάτι που ίσως και να μην συμβεί ποτέ. Αλλά είναι τόσο κυριευμένος από την ανασφάλεια και εξαρτημένος από την ασφάλεια που δεν μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα δύο περπατώντας στο τεντωμένο σχοινί της προσπάθειας. Κάτσε και σκέψου πόσα όνειρα θα κυνηγούσες, αν ήξερες πως δεν θα αποτύχεις, και δες έτσι απλά μέσα από αυτή τη λίστα, πρώτον τις επιθυμίες σου και δεύτερον το μέγεθος των φόβων που σε κρατούν μακριά από αυτές. Και μετά προσπάθησε. Προσπάθησε είτε να δοκιμάσεις, είτε να αποδεχτείς πως δεν θα μάθεις ποτέ πως είναι να διεκδικείς.  

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE