Κάνοντας μία αναδρομή στην εποχή που ήμουν παιδί, δεν θυμάμαι τη γυμναστική να είναι της μόδας. Δεν υπήρχαν γυμναστήρια με τη μορφή που τα γνωρίζουμε σήμερα ( υπήρχαν μόνο χώροι για body building κυρίως για άνδρες) και η άσκηση για τα παιδιά περιοριζόταν σε δύο φορές την εβομάδα, στο πλαίσιο του σχολείου. Εκτός και αν κάποιο παιδάκι έκανε κάποιο άθλημα κυρίως μπαλέτο για τα κορίτσια , κολύμπι ή μπάσκετ για τα αγόρια.
Και παρ’ όλα αυτά, η γενιά μου, ως ενήλικες κατέληξαν να είναι ιδιαίτερα δραστήριοι αθλητικά, μετά το πέρας του σχολείου. Σήμερα ωστόσο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το fitness είναι φιλοσοφία και τρόπος ζωής και  όπως όλες οι συνήθειες εδραιώνονται από νωρίς, έτσι πρέπει να γίνει και με την αγάπη για τη γυμναστική.
Πως όμως θα κάνετε το παιδί σας να αγαπήσει την άθληση;

Κάντε το μαζί
Η άσκηση πρέπει και μπορεί να αρχίσει από πολύ νωρίς. Σχεδόν με την κατάκτηση της κινητικής ικανότητα του παιδιού σας. Προτιμήστε τα παιχνίδια που έχουν δράση και ευνοούν την κίνηση. Από το «περνά περνά η μέλισσα» μέχρι το κρυφτό. Όσο μεγαλώνει το παιδί σας, αντικαταστήστε τα παιχνίδια με ωραίες βόλτες με  το ποδήλατο, ή περιπάτους. Ακόμα και στην καθημερινότητα σας, εκμεταλλευτείτε καθημερινές στιγμές κίνησης και προσκαλέστε το παιδί σας να σας συνοδεύσει στη βόλτα του σκύλου, οι κάντε τις κοντινές υποχρεωτικές αποστάσεις με τα πόδια. Ένα παιδί πρέπει να κινείται για τουλάχιστον μία ώρα κάθε μέρα. Αυτά τα 60 λεπτά μπορείτε να τα μοιράσετε εσείς σε όποιες δραστηριότητες ξέρετε πως θα αρέσουν στο παιδί σας.

Αγοράστε τα κατάλληλα παιχνίδια
Πέρα από τα κλασικά βιντεοπαιχνίδια που είναι της μόδας, ή τις καθιερωμένες κούκλες ομορφιάς κλπ υπάρχουν και τα λεγόμενα έξυπνα παιχνίδια που θα σηκώσουν από τον καναπέ το παιδί σας. Δεν κοστίζουν και έχουν πολλή πλάκα. Μία μπάλα, μία ρακέτα, το διαχρονικά σχοινάκι , ή το «λάστιχο» της γενιάς μας, είναι ο προθάλαμος για να αγαπήσει το παιδί σας την κίνηση.

Δώστε του ερεθίσματα
Αν πραγματικά θέλετε το παιδί σας να είναι fit, θα πρέπει να το βοηθήσετε. Δημιουργήστε το σκηνικό και δώστε του ερεθίσματα. Προτιμήστε στον ελεύθερο χρόνο σας υπαίθριες δραστηριότητες. Παίξτε paint ball, αγοράστε ένα κανό και τις όμορφες μέρες κάντε κουπί στη θάλασσα, περπατήστε σε όμορφα μονοπάτια, συνοδεύστε το στις παραδοσιακές παιδικές χαρές. Η κίνηση είναι στα γονίδια μας, το μόνο που χρειάζεται είναι η αφορμή.

Ανακαλύψτε τι του αρέσει
Όταν θα είναι στην κατάλληλη ηλικία, ανακαλύψτε μαζί τι του αρέσει. Όλα τα παιδάκια έχουν κάποια προτίμηση σε σπορ. Προσοχή όμως! Μην επιλέξετε το άθλημα που είναι δικό σας απωθημένο ή μην το σπρώξετε προς τα ευρέως διαδεδομένα αθλήματα μόνο και μόνο για να κάνει κάποια δραστηριότητα. Υπάρχουν αμέτρητες επιλογές. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να φέρετε σε επαφή το παιδί σας με κάποια αθλήματα και να το αφήσετε να αποφασίσει. Πολλοί σύλλογοι αθλητικοί, κάνουν δωρεάν και δοκιμαστικά μαθήματα γνωριμίας ώστε το παιδί να έχει μία ολοκληρωμένη εικόνα με το τι θα ασχοληθεί. Όποια και αν είναι η επιλογή του εσείς ενθαρρύνετε την! Και αν μετά αλλάξει γνώμη, δώστε το χώρο στο παιδί σας, να κάνει άλλη επιλογή.

 Βρείτε και σεις το δικό σας πάθος
Τα παιδιά μιμούνται και υιοθετούν συμπεριφορές από τους γονείς. Αν είστε άνθρωποι που αγαπάτε τον αθλητισμό και την άσκηση, και παρέχετε εικόνες στο παιδί σας με εσάς, να επιδίδεστε σε αυτό που αγαπάτε με πειθαρχεία και προσήλωση , το πιθανότερο είναι και εκείνο να θέλει να κάνει τον ίδιο τρόπο ζωής.  Επομένως και στο fitness  όπως και σε κάθε τι άλλωστε, το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει.

Και να θυμάστε: Η αγάπη για τον αθλητισμό είναι γονίδιο. Το παιδί σας είτε θα το έχει είτε όχι. Εσείς το μόνο που θα πρέπει να κάνετε είναι να το βοηθήσετε να το εκδηλώσει. Και αν τελικά δεν το έχει, τότε θα πρέπει να του επισημάνετε τη σημασία της καλής υγείας, ώστε να επιδιώξει να την διεκδικήσει μέσα από άλλες εναλλακτικές.

 


Μου στέλνει που λέτε ένα mail, εχθές, ένας φίλος. Ήταν ένα άρθρο άποψη, ή μάλλον « άποψη» για μένα, ενός τύπου, του οποίου το όνομα κάτι μου θύμιζε αλλά δεν ήμουν σίγουρη. Ήταν «μακρινάρι», και δεν μπήκα στον κόπο να το διαβάσω, όχι γιατί ήταν μεγάλο , αλλά γιατί δεν βρήκα κανέναν λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να με ενδιαφέρει η άποψη που έχει κάποιος για μένα, ειδικά από τη στιγμή που δεν θυμάμαι το όνομα του, ενώ είμαι στον χώρο 15 ολόκληρα χρόνια. Άφησα το κείμενο αδιάβαστο, και απλά διάβασα το μήνυμα του φίλου αποστολέα στο οποίο με ρωτούσε γιατί δεν γράφω και εγώ την άποψη μου για διάφορα τηλεοπτικά και όχι μόνο πρόσωπα στη στήλη  μου. Ένα ερώτημα που μου έχουν κάνει κατά καιρούς και άλλοι, ενώ υπάρχουν και πολλές «παραγγελιές» αν θέλετε, να καταθέσω το τι πιστεύω για ανθρώπους από το τηλεοπτικό και καλλιτεχνικό στερέωμα. Ποτέ όμως. Έχουμε γεμίσει από απόψεις. Απόψεις ειδικών, απόψεις ασχέτων, απόψεις επί παντός επιστητού. Νομίζω πως μία ακόμα δεν θα είχε να προσφέρει τίποτα. Άνθρωποι καταξιωμένοι με πείρα και γνώση στο χώρο, καταθέτουν άποψη και κριτική, γιατί αυτή είναι δουλειά τους, την ξέρουν και την κάνουν καλά, πληρώνονται γι αυτό όπως πληρώνομαι και εγώ για την εκπομπή που κάνω, μ αρέσει δεν μ αρέσει. Δίπλα σε αυτούς, πιτσιρίκια χωρίς γνώση πείρα αλλά και άποψη, μπαίνουν στο τυπάκι της λογικής πως καταθέτοντας την κριτική τους για όλους εκείνους που αποτελούν αντικείμενο των άρθρων τους , θα ξεχωρίσουν και θα νιώσουν σημαντικοί, αγνοώντας πως η σημασία που υποτίθεται θα αποσπάσουν δεν αφορά τόσο σε αυτό που θα γράψουν οι ίδιοι και στο τι αντίκτυπο θα έχει στην κοινή γνώμη, αλλά στο ότι το εν λόγω κείμενο θα αναφέρεται σε πρόσωπο που όντως προκαλεί ενδιαφέρον στο κοινό, γι αυτό και θα τσιμπήσει ο αναγνώστης να πατήσει το κλίκ. Να λοιπόν και για ποιό λόγο ο κόσμος της σόου μπιζ γυρίζει γύρω από τα ίδια πέντε δέκα άτομα , ξανά και ξανά. Κανέναν δεν αφορά η άποψη ενός ξεχασμένου πανελίστα που δυστυχώς αναγκάστηκε να γίνει «κακούλης» για να επιβιώσει. Ενδιαφέρει  όμως σίγουρα κάποιους το με ποιό τρόπο θα «κραχτεί» και πάλι ένα άτομο που «πουλάει» και για το οποίο ο κόσμος γουστάρει να μαθαίνει. Εδώ πάλι εντοπίζεται ακόμα μία κοινωνική τάση. Αυτή που θέλει το κοινό να εθίζεται περισσότερο σε μία αρνητική άποψη- κριτική και λιγότερο σε έναν εκθειαστικό διθύραμβο που φαντάζει ένα ατέρμον γλειφτικό μπλα  μπλα. Εξ ου και το ότι καλό λόγο θα διαβάσεις σπάνια, και αυτός θα έχει σκοπιμότητα. Να βγω λοιπόν εγώ, να πω τι; Σε ποιόν αφορά τι γνώμη έχω εγώ για τον τάδε ή τον δείνα συνάδελφο και γιατί να μπω και εγώ στη διαδικασία να κρίνω κάποιον από τη στιγμή που η άποψη μου και η κριτική μου δεν θα είναι ποτέ εκατό τοις εακτό αντικειμενική. Η κριτική είναι ταλέντο. Και έχει αρχή μέση και τέλος, σε αυτό το τέλος, η κριτική πρέπει να είναι και εποικοδομητική, δίνοντας προτάσεις , λύσεις, δείχνοντας έναν νέο δρόμο και μία νέα οπτική, ενθαρρύνοντας αυτόν που μόλις έχει κριθεί και βοηθώντας τον να διορθωθεί και να γίνει καλύτερος. Έτσι ορίζεται η κριτική  στα βιβλία κοινωνιολογίας και ψυχολογίας. Δυστυχώς ,  στην εποχή μας και στην κοινωνία μας, η κριτική είναι μπάσταδρη. Νοθεύεται από προσωπικά απωθημένα, καμουφλάρεται πίσω από προσωπικές ελλείψεις, καλύπτει ενδόμυχες προσωπικές ανασφάλειες, εκφράζει έμμεσα δικές μας προσωπικές αδυναμίες, στοχεύει στην ικανοποίηση προσωπικών ανησυχιών και σίγουρα απελευθερώνει προσωπικά καταπιεσμένα συναισθήματα του καθενός μας. Θα μου ήταν εύκολο, ίσως και σε κάποιες περιπτώσεις  που το χρειάζονται, ευχάριστο να τοποθετηθώ δημόσια για πρόσωπα. Ειδικά όταν αυτά , δεν μου χαρίστηκαν ποτέ στο παρελθόν και ξεκίνησαν εκείνα πρώτα ένα χορό επιθετικών κριτικών για το πρόσωπο και τη δουλειά μου. Το  θεωρώ όμως βαρετό, και δεν νιώθω ότι θα μου προσφέρει την ίδια ευχαρίστηση το να ανταποδώσω από το να προσπεράσω. Όχι γιατί είμαι κότα, αλλά γιατί είμαι ασφαλής. Γνωρίζω εμένα, δεν με αφορά να είμαι αρεστή σε όλους, και έχω ήδη έναν εδραιωμένο αόρατο δεσμό, με μία μερίδα ανθρώπων , μικρή ή μεγάλη, οι οποίοι βρίσκουν στην αλήθεια μου κομμάτια δικά τους. Σε αυτούς απευθύνομαι. Κάνω τηλεόραση από το 2001 , από το 2008 μέχρι και σήμερα, υπηρετώ καλώς ή κακώς,  τις αποκαλούμενες «κουτσομπολίστικες» εκπομπές, είτε πρωί είτε μεσημέρι, και αναφέρομαι καθημερινά για 3 ώρες, σε πληθώρα προσώπων. Ούτε μία φορά, μία παραμικρή φορά, δεν έχω εκφέρει άποψη, ή προσωπική γνώμη για την προσωπικότητα κάποιου από όλους όσοι φιλοξενούνται με όποιον τρόπο στην εκπομπή. Τον καλό λόγο θα τον πω. Ειδικά αν γνωρίζω τον άλλον προσωπικά. Την αλήθεια θα την επισημάνω. Την προσωπική μου άποψη, ειδικά αν δεν είναι η καλύτερη, για κάποιον, δεν θα την αποκαλύψω ποτέ. Και αυτό το θεωρώ δική μου προσωπική κατάκτηση. Εκφράζοντας λοιπόν , όλα τα παραπάνω, κάποιος θα μπορούσε να καταλάβει για ποιό λόγο , μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη, δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να ασχοληθώ με τον χώρο που καταπιάνομαι τηλεοπτικά και τα πρόσωπα του. Εκτός του ότι μέσα από τη στήλη  μου, βρίσκω την ευκαιρία να ασχοληθώ με θέματα και διαστάσεις άλλες, που η τηλεόραση ακόμα δεν μου έχει δώσει την ευκαιρία να αποδώσω  τηλεοπτικά, δεν νιώθω καθόλου την ανάγκη να νιώσω σημαντική και να ανυψώσω τον εαυτό μου κρίνοντας άλλα πρόσωπα. Στη δική μου κοσμοθεωρία, στο σύμπαν μας υπάρχει χώρος για όλους να δράσουν και να νιώσουν όπως ξέρουν και μπορούν.  Αυτό δεν θα έπρεπε να εμποδίζει ή να προσδιορίζει κανέναν μας. Εξάλλου έχουμε γεμίσει από ξερόλες και απόψεις , ας υπάρχουν και κάποιοι που την κρατούν για τον εαυτό τους και προτιμούν να σκέφτονται φωναχτά μέσα από τα όσα γράφουν, για θέματα που δεν έχουν να κάνουν και πάλι με εφήμερα πρόσωπα και καταστάσεις.  

MORE FROM THEFitness & Sports

MORE To BELIEVE