Είναι και εκείνες οι φορές που θες να ενθουσιαστείς, αλλά φοβάσαι μην την πατήσεις. Θες να πας μπροστά αλλά κάτι σε κρατάει πίσω… Εκείνες οι φορές που ο ενήλικας θέλει να μιλήσει αλλά το εσωτερικό παιδί φοβάται. Η καρδούλα να πεταρίσει και το μυαλό βάζει χέρι… Και απλά μένεις άπραγος. Αλλά τουλάχιστον ασφαλής.
Γιατί η μη δράση συνεπάγεται ασφάλεια, σε ό,τι είναι οικείο , ακόμα και αν αυτό δεν είναι εκείνο που χρειάζεσαι για να νιώσεις ελεύθερος. Ελεύθερος από δικά σου δεσμά, από εκείνα που επιβάλεις εσύ και τα οποία αν δεις έξω από το σώμα σου δεν αποτελούν την πραγματικότητα αλλά την ιδιωτική λογική σου.
Και περιμένεις.
Αφήνεις τον χρόνο να περνά…
Τι περιμένεις όμως; Κάτι να αλλάξει; Κάποιον να σε πάρει από το χέρι;
Και αυτός θα έχει τα δικά του. Μην χαίρεσαι.
Και ίσως αυτά τα δικά του  τον φέρνουν στην ίδια θέση με σένα.
Και μένει και εκείνος άπραγος, περιμένοντας κάτι.
Και οι δύο αφήνετε στιγμές που θα μπορούσαν να βιωθούν.
Εκείνο που με σκοτώνει όσο γίνομαι μέρα με τη μέρα ακόμα πιο ενήλικας, είναι η αδυναμία μου να θυμάμαι πως είναι να αισθάνεσαι αυθόρμητα όπως κάνουν τα παιδιά.
Από τη στιγμή που το Εγώ ενεργοποιείται,  η αθωότητα χάνεται και τη θέση του παίρνει η οχύρωση και η άμυνα.
Δηλαδή ζεις για να αμύνεσαι… Συχνά και χωρίς επίθεση.
Ο άνθρωπος είναι θαυμαστό ον, και έχει το θείο δώρο της λογικής, αλλά και την κατάρα της πολυπλοκότητας της.
Νιώθω μερικές φορές, πως  ο Θεός, -ή ό,τι υπάρχει-, παίζει μαζί μας.
Μας έχει κάνει το τελειότερο ον της πλάσης, αλλά και το μόνο που μπορεί να είναι δυστυχισμένο ενώ έχει την επιλογή της ευτυχίας.
Και μας αφήνει να πορευόμαστε, και κάπου αυτός αράζει και γελάει μαζί μας, την ώρα που τα ζώα, ζουν ενστικτωδώς, δεν ξέρω αν ζουν ευτυχισμένα, αλλά σίγουρα δεν ζουν δυστυχισμένα.
Να λοιπόν η παγίδα…
Μπορεί αυτή τη στιγμή να είσαι πιο μίζερος και από μία πολική αρκούδα, ή έναν γρύλο που ζει στους βάλτους. Πιο δυστυχισμένος και από το πιο αντιαισθητικό ιγκουάνα, και πιο κενός,  από έναν γυμνοσάλιαγκα.
Τουλάχιστον έχεις ίντερνετ…


Βουρτσίζετε τα μαλλιά σας. Βουρτσίζετε τα δόντια σας! Βουρτσίζετε ακόμα και τα φρύδια σας! Γιατί όχι και το υπόλοιπο σώμα; Αφιερώστε λίγο χρόνο να μάθετε σε τι ωφελεί το βούρτσισμα του σώματος και βάλτε στο στο πρόγραμμα περιποίησης σας. Γιατί να βουρτσίζω το σώμα μου; Το δέρμα σε όλο το σώμα, συγκεντρώνει τοξίνες, και αυτό φαίνεται από το ότι σε κάποια σημεία η επιδερμίδα είναι είτε σκληρή είτε θαμπή, από την κυτταρίτιδα αλλά και από την κατακράτηση υγρών. Το βούρτσισμα του σώματος θα αυξήσει την κυκλοφορία του αίματος που θα βοηθήσει στην καλύτερη οξυγόνωση του οργανισμού μας αλλά και στην αποβολή των τοξινών από το δέρμα. Παράλληλα θα προετοιμάσει με τον σωστό τρόπο τους πόρους της επιδερμίδας για να δεχτούν την ενυδάτωση που θα ακολουθήσει στη συνέχεια. Παράλληλα θα το βούρτσισμα θα λειτουργήσει και σαν λεμφικό μασάζ κάτι που βελτιώνει κατά πολύ το πρόβλημα της κυτταρίτιδας. Ταυτόχρονα κάνει το δέρμα μας απαλό και λαμπερό καθώς το βούρτσισμα απολεπίζει. Τι βούρτσα χρειάζομαι; Υπάρχουν ειδικές  βούρτσες για το σώμα, από ποικίλα τριχώματα και διαφορετικής κλίμακας σκληρότητα, ανάλογα με το τι προτιμάτε να νιώθετε πάνω σας. Καλό θα ήταν να επιλέξετε μία βούρτσα με μακρύ «χέρι» για να μπορείτε να καλύψετε και τις ανάγκες σε περιοχές όπως η πλάτη. Πως βουρτσίζω; Κάνετε ότι ακριβώς θα κάνατε και με τα μαλλιά σας. Ακολουθείτε τη φορά του σώματος σας, σαν να είχατε μαλλιά παντού. Με τη διαφορά πως ξεκινάτε πάντα από κάτω με φορά προς τα πάνω και ποτέ το αντίθετο. Πως θα καταλάβω αν το βούρτσισμα με βοηθάει; Αν το εντάξετε στο πρόγραμμα περιποίησης του εαυτού σας δύο με τρις φορές την εβδομάδα και ολοκληρώνεται το βούρτσισμα με καλή ενυδάτωση, τότε θα αισθάνεστε την επιδερμίδας σας πολύ πιο ελαστική απαλή και καθαρή.

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE