Μία μέρα, ένα όμορφο πρωινό, είχα ξυπνήσει και είχα αποφασίσει να πάω να περιποιηθώ τα μαλλιά μου… Σηκώθηκα από το κρεβάτι, πλύθηκα, ντύθηκα, και πήγα στο κομμωτήριο του καλού μου φίλου και κουμπάρου Πάνου Καλλίτση. Εκεί, μου αρέσει πάντα να χαλαρώνω, ενώ βρίσκω και το χρόνο να ασχοληθώ με τα  λατρεμένα μου social media.
Ο χρόνος στο κομμωτήριο είναι αυτό που ονομάζω εγώ “κενός χρόνος”. Μπορείς να μην κάνεις τίποτα χωρίς να νιώθεις τύψεις και ενοχές γιατί απλά δεν μπορείς να κάνεις και κάτι  άλλο.  Το κινητό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ό,τι πρέπει.
Μπαίνω λοιπόν στο twitter και αρχίζω να μιλάω με όλον αυτόν τον κόσμο που δεν γνωρίζω μεν, αλλά η ανταλλαγή ενέργειας μαζί τους μου “δίνει”… Και ξαφνικά , ενώ παιδιαρίζουμε με διάφορους, αρχίζουν να σκάνε στην οθόνη μου εκατοντάδες μηνύματα που μου “τσατσεύουν” την τηλεοπτική πραγματικότητα που εκτυλίσσεται στους δέκτες τους.
“Ελεονώρα μου, κάτι οχιές σε έχουν βάλει κάτω και σε πατάνε”
“Κορίτσι μου, καλό θα ήταν να δει ένας δικηγόρος αυτό που γίνεται και να δράσει κατάλληλα”
“Μην τους αφήνεις να σε πιάνουν στο στόμα τους βρε γλυκιά μου, κάνε κάτι”
“ Απορώ με την υπομονή σου Νονόρα να κάθεσαι και να ακούς την κάθε τυχάρπαστη να μιλάει για σένα”
Κάποια άλλα μηνύματα, πιο επιθετικά έβριζαν τους επικριτές και τη “συντονίστρια” με τόσο χυδαίο τρόπο για εκείνο που γινόταν στον αέρα που και εγώ όταν τα διάβασα, ένιωσα λίγο “άουτς” γι αυτούς. Είχα πάρει το μήνυμα. Και ήξερα και γιατί γίνεται όλο αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη ζωή, από τα να είναι προβλέψιμα κάποια γεγονότα. Τόσο βαρετό, τόσο πληκτικό. Όσο και οι προβλέψιμοι άνθρωποι.
Άφησα για λίγο το κινητό μου, γιατί έκανα εκτός από ρίζα και νύχι.
Εξάλλου όπως είχε πει και ο Σαίξπηρ, ευτυχισμένοι είναι αυτοί που την ώρα που κριτικάρονται, μπορούν να διαλογίζονται. Και γω σε αυτό είμαι μανούλα. Επικεντρώθηκα λοιπόν στο σωστό κόψιμο της παρανυχίδας, και προβληματίστηκα για το τι χρώμα θα βάψω τα νύχια μου. Τελικά δεν τα έβαψα τίποτα , γιατί λίγο αργότερα θα πήγαινα για σερφ.
Εξάλλου, κάθε ηλίθιος μπορεί να κριτικάρει , να κατηγορήσει , να παραπονεθεί.  Οι περισσότεροι ηλίθιοι το κάνουν. Ειδικά στην Ελλάδα που η κριτική έχει γίνει επάγγελμα.
Και δυστυχώς, το επιλέγουν πολύ σε μία ύστατη προσπάθεια να γίνουν κάτι.
Όλοι οι άνθρωποι στη σύγχρονη κοινωνία θέλουν να είναι “κάτι” και όταν θέλεις να είσαι “κάτι” πέρα του ότι δεν αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου ως “κάποιον” σε υποχρεώνει να υιοθετείς κουστούμια και νόρμες “οδηγούς” προς αυτό το “κάτι”.
Όταν όμως όλοι εκείνοι που επιδιώκουν να είναι “κάτι”, βρεθούν μόνοι με τον εαυτό τους , εκείνη την ιερή στιγμή πριν κλείσουν τα μάτια τους για να πουν “καληνύχτα” έρχονται αντιμέτωποι  με την ποιότητα της αξιοπρέπειας τους. Της αξιοπρέπειας που τους έχει ορίσει  το μέγεθος της επιθυμίας τους να είναι “κάτι”.
Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη απόλαυση από το να μην προσπαθείς να είσαι “κάτι”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από τα να είσαι τίποτα. Μηδέν. Αδρανής από κάθε σάλεμα που θα σε μεταμόρφωνε σε κάτι. Γιατί ούτως ή άλλως έχεις γεννηθεί για να  “ εσύ”. Και αυτό από μόνο του είναι “κάποιος”. Όταν είσαι “εσύ” δεν σε αγγίζει κανείς και τίποτα. Όταν είσαι “εσύ” δεν έχεις άλλη επιλογή από το να σέβεσαι τον εαυτό σου, με τα καλά και τα κακά του. Όταν σέβεσαι τον εαυτό σου, δεν του κάνεις κριτική. Απλά τον αγκαλιάζεις. Όταν δεν κάνεις κριτική στον εαυτό σου, σου είναι αδύνατο να κάνεις κριτική στους άλλους. Και όταν λέω κριτική καθ’ όλο το κείμενο , δεν εννοώ την κριτική που προκύπτει από την παρατήρηση και έχει ως στόχο τη δημιουργία και τη διόρθωση, αλλά την κριτική εκείνη που γίνεται με προσωπικές προβολές των επικριτών, κατευθύνσεις των ηθικών αυτουργών , με συγκεκριμένο σκοπό, και πάντα με δόλο. Στην προκειμένη βέβαια δεν έχεις να κάνεις με κριτές ή επικριτές , αλλά με ορκισμένα σκυλιά, πιστά πειθήνια όργανα. Όταν λοιπόν είσαι “εσύ” κατανοείς τους άλλους και τους δικαιολογείς. Πάντα βλέπεις πίσω από τις λέξεις και τις πράξεις τους και κατανοείς. Κατανοείς περισσότερα γι΄ αυτούς, γιατί ο τρόπος που κρίνει κάποιος μαρτυρά περισσότερα για εκείνον που κρίνει παρά γι΄ αυτόν που κρίνεται. Όταν είσαι “εσύ” είσαι αληθινός. Αυτή η αλήθεια δεν θα αρέσει σε πολλούς. Και δυστυχώς ζούμε σε μία κοινωνία που η αλήθεια τρομάζει, η αλήθεια δεν προτιμάται από το ψέμα, η αλήθεια φοβίζει, η αλήθεια πονάει. Όταν είσαι “εσύ” αυτό  που σου περιέγραψα στην προηγούμενη παράγραφο, εσένα δεν σε αφορά. Εσύ θέλεις την αλήθεια, και θα την λες πάντα με κάθε ευκαιρία και με κάθε κόστος, ειδικά όταν αυτή διαστρεβλώνεται, φιμώνεται , ή ό,τι άλλο. Όταν είσαι “εσύ” έχεις υπομονή. Όχι επιτηδευμένη. Έχεις υπομονή που πηγάζει από την εμπιστοσύνη στη ροή των πραγμάτων. Και αυτό πηγάζει μόνο από την αλήθεια. Κάθεσαι λοιπόν και περιμένεις. Αφήνεις τους πάντες να μιλήσουν, να πουν, να δώσουν και να ηρεμήσουν. Και συ περιμένεις. Περιμένεις να έρθει εκείνη η κατάλληλη στιγμή που θα πεις και πάλι την αλήθεια. Δεν θα το κάνεις αμέσως, γιατί η ηχώ των “κάτι” θα κάνει θόρυβο για λίγο, όπως κάνουν και οι μύγες όταν κοζάρουν το σκατό. Θα περιμένεις λίγο, όπως περιμένεις και το κύμα στη θάλασσα. Από το σετ που έρχεται , το πρώτο είναι καλό, αλλά το δεύτερο είναι καλύτερο, αλλά τα πιο δυνατά έρχονται μετά… Όταν είσαι “εσύ” δεν φοβάσαι τίποτα. Δεν φοβάσαι κανέναν. Γιατί όλο αυτό το διάστημα της πορείας σου ως “εσύ”, δεν έχεις άπλυτα, δεν έχεις λερωμένα, δεν έχεις τίποτα που να σε κυνηγά, τίποτα που να φοβάσαι μη σε εκθέσει, τίποτα που να σε εξαναγκάζει να υποκύπτεις σε εκβιασμούς, τίποτα που να σε κάνει να νιώθεις την παραμικρή αμφιβολία ότι κάποιος μπορεί να σε βλάψει. Εξάλλου σε μία φυλή με πολλά “κάτι” πόσο εύκολα μπορεί να βρεθεί “κάποιος”. eφήμερο.


Αν με ρώταγες ποια είναι η σχέση μου με τους ανθρώπους θα σου έλεγα: φοβική. Είναι μάταιο να μπω στη διαδικασία να εξηγήσω για ποιό λόγο  νιώθω κάτι τέτοιο,εκείνο όμως που μπορώ να πω είναι πως η αίσθηση αυτή προκλήθηκε αποκλειστικά και μόνο μέσα από την τριβή και την αλληλεπίδραση με ανθρώπους που θεωρούσα δικούς μου.  Ποτέ από ξένους. Εκείνοι που εμπιστεύτηκα και αγάπησα περισσότερο, ήταν και εκείνοι που πάτησαν πιο άτσαλα πάνω μου για να τακτοποιήσουν τα δικά τους θέματα. Ψυχολογικά θέματα; Κοινωνικά; Οικονομικά; Λίγο απ όλα… Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ωστόσο φεύγοντας από τη ζωή μου, ή παραμένοντας σε απόσταση ασφαλείας συνειδητά από τη πλευρά μου, γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, ήταν και εκείνοι που με δίδαξαν μέσα σε όλα τα άλλα τι δεν πρέπει να περιμένω  ποτέ από τους άλλους. Έχοντας μία ζωή κοινωνικά πολύ περιορισμένη και ασφαλή, με αλλεπάλληλα δίχτυα ασφαλείας ώστε οι πτώσεις μου στο εξής να είναι ανώδυνες, και με σαφείς τις ενδείξεις μου προς τους άλλους ότι δεν δίνομαι πλέον εύκολα, δεν εκδηλώνομαι, δεν δεσμεύομαι, δεν πλησιάζω , δεν πλησιάζομαι και δεν δίνω και λογαριασμό για όλα τα παραπάνω, να που έχω καταλήξει... -Mην περιμένεις   από κανέναν να φερθεί  όπως εσύ Έχεις πέσει ποτέ στο κρεβάτι με την ερώτηση να παλεύει μέσα σου : “γιατί μου το έκανε αυτό;”  Έχεις αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν να έχεις εισπράξει συμπεριφορές τις οποίες δεν διανοείσαι πως θα υιοθετούσες ποτέ; Έχεις απορήσει με το πόσο τελικά δεν γνώριζες κάποιον και έχεις σοκαριστεί με το αληθινό του πρόσωπο όταν έπεσε η μάσκα στη δύσκολη στιγμή; Καλέ μου φίλε, δεν έχουμε μεγαλώσει όλοι με τον ίδιο τρόπο, τα ίδια ιδανικά, τις ίδιες αρχές. Δεν είμαι όλοι πρεσβευτές των ίδιων αξιών, των ίδιων οραμάτων και της ίδιας ηθικής φιλοσοφίας.  Ποτέ μην περιμένεις από τους άλλους να σου φερθούν όπως θα φερόσουν εσύ. Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν τρώμε σκύλους, οι Κινέζοι όμως τους έχουν για μεζέ και τρατάρουν καλεσμένους. -Μην περιμένεις να ανταποκριθούν σε αυτό που εσύ έχεις για εκείνους στο μυαλό σου. Το κάνουμε όλοι. Όλοι μας προβάλουμε στους άλλους ποιότητες και χαρακτηριστικά που δεν έχουν αλλά θα θέλαμε να έχουμε. Και ξαφνικά απογοητευόμαστε όταν βλέπουμε την αλήθεια. Όλοι μας έχουμε υπερεκτιμήσει κάποιους γιατί ίσως ήταν δική μας ανάγκη να τους δώσουμε περισσότερη αξία, και όχι δική τους η ικανότητα να κερδίσουν περισσότερο θαυμασμό από εμάς.  Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε εσύ, ούτε οι άλλοι. Γι\' αυτό όταν εκθειάζεις μέσα σου κάποιον και τον υπερθεματίζεις, παρατήρησε λίγο τον εαυτό σου και αναρωτήσου γιατί το κάνεις αυτό; Σίγουρα όχι επειδή έχεις δίπλα σου ή μπροστά του το αισθηματικό, συγγενικό, συναδελφικό , φιλικό κελεπούρι. Όχι. Βάλε τους ανθρώπους σε μία θέση απέναντι σου   και δώσε τους  το περιθώριο να σου αποδείξουν αν τελικά αξίζουν  θεωρείο ή σκαμνάκι. -Μην περιμένεις να σε σηκώσουν όταν πέσεις Υπάρχουν και εκείνοι που είναι πάντα δίπλα μας και ξέρουμε πως ό,τι και αν γίνει ό,τι και αν συμβεί θα είναι πάντα κοντά μας να μας δείξουν το ενδιαφέρον τους και να μας προστατεύσουν. Να μας πουν μία καλή κουβέντα και να μας ανακουφίσουν με την παρουσία τους. Δεν είναι όλοι έτσι όμως. Μην περιμένεις να είναι όλοι εκεί να σε σηκώσουν στο στραβοπάτημα . Κάποιοι από αυτούς που έχεις δίπλα σου μπορεί να σε σπρώξουν για να πέσεις κιόλας. Κάποιοι άλλοι μπορεί να γελάσουν με τη πτώση σου, κάποιοι να σου προσφέρουν χείρα βοηθείας και από μέσα τους να νιώθουν τεράστια ικανοποίηση για την αδυναμία σου. Κράτα γύρω σου εκείνους που είναι δοκιμασμένοι. Εξάλλου και αυτοί έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται “δοκιμασμένοι” μέσα από εμπειρίες που δικαίωσαν και εκείνους και εσένα. -Μην περιμένεις να σε καταλαβαίνουν όλοι Το ξέρω πως είναι όμορφο να ξέρεις πως ο άλλος σε καταλαβαίνει, αλλά όταν δεν σε καταλαβαίνει δύο είναι τα σενάρια. Ή εσύ δεν έχεις γίνει σαφής και τότε ο άλλος δεν είναι υποχρεωμένος να μυρίσει τα νύχια του, ή απλά δεν τον ενδιαφέρει να καταλάβει. Στην πρώτη περίπτωση η ευθύνη δική σου, στη δεύτερη και πάλι δική σου η ευθύνη. Που επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιμένει  να τον καταλάβει κάποιος που δεν τον αφορά να σε κατανοήσει. -Μην περιμένεις να σε αγαπήσει κανείς αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου. Έχω βαρεθεί να διαβάζω αυτή την κατά τα άλλα τόσο γεμάτη ουσία πρόταση , σε status στα κοινωνικά δίκτυα, σε άρθρα που γράφουν και καλά αυτοαποκαλούμενες διανοούμενες, ψαγμένες κουλτουριάρες, σε quotes  του instagram και διαφημίσεις. Είναι όμως αλήθεια και το αφήνω για το τέλος. Δεν σημαίνει πως αν αγαπάς τον εαυτό σου ή λες πως τον αγαπάς, τότε θα εμφανιστούν ως διά μαγείας και όλοι εκείνοι που θα σε λούσουν με αγάπη και ενδιαφέρον όπως αυτό που θα λούζεις και καλά εσύ τον εαυτό σου. Όχι, κάτι τέτοιο θα καταλάβαινε μόνο μία όπως αυτές που προανέφερα ως “αυτοαποκαλούμενη διανοούμενη ψαγμένη κουλτουριάρα.” Απλά όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου, όχι γιατί είναι όμορφος ή πετυχημένος, αλλά γιατί έχει τα ελαττώματα του, τα σκοτάδια του, τα ζόρια του, τις δυσκολίες του, τα βιώματα του, τις ανασφάλειες του, τα πάθη και τα λάθη του, όταν τον αποδεχτείς γι\' αυτό ακριβώς που είναι, χωρίς επικρίσεις και τιμωρίες, χωρίς όρους και περιορισμούς, τότε απλά εσύ από μόνος σου δεν θα θέλεις δίπλα σου κανέναν που δεν θα σε αγαπάει πραγματικά γι\'αυτό που είσαι. Την επιφανειακή αγάπη και τα ρηχά αισθήματα θα τα μυρίζεις από μακριά όπως μυρίζει ένα ψοφίμι. Θα σε φέρνουν σε μία περίεργη αμηχανία με την πηγή τους που θα σε κάνει να νιώθεις άβολα και αφύσικα. Μόνο τότε θα θέλεις να βρίσκεσαι με ανθρώπους που είναι συντονισμένοι στην ίδια με σένα συχνότητα, αγαπούν και οι ίδιοι τον εαυτό τους και μπορούν να αντιληφθούν τι πραγματικά είναι η αληθινή αγάπη. Μέχρι τότε, ας αφήσουμε κάποιους να τη διατυμπανίζουν και να την προσφέρουν απλόχερα με ένα παγωμένο άψυχο χαμόγελο κρυάδας σε όοοοοολο τον κόσμο, που στην ουσία έχουν κυριολεκτικά χεσμένο.

MORE FROM THEI BELIEVE

MORE To BELIEVE