Την αγάπη μου για τις γάτες , κάποιος που με παρακολουθεί και με διαβάζει είτε μέσα από το  αυτό το site  είτε μέσα από τα social media, τη γνωρίζει καλά.  Επομένως, πάντα θα υποστηρίζω τις γάτες με όλο μου το σθένος.
Αυτό ακριβώς θα κάνει και αυτό το άρθρο που έχει ως θέμα το τοξόπλασμα.
Για κάποιον κακά πληροφορημένο (και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την ημιμάθεια) το τοξόπλασμα είναι μία ασθένεια που έχουν οι γάτες και γι αυτό δεν πρέπει να τις αγγίζεις γιατί δεν θα μπορείς μετά να κάνεις παιδιά.
Ναι, έχω ακούσει αυτή την ατάκα, από νέο , μορφωμένο άνθρωπο που επισκέφθηκε το σπίτι μου και έφυγε άρων- άρων όταν είδε τη μικρή μου Πίνατ.
Εννοείται δεν ξαναπάτησε στο σπίτι  μου, γιατί απλά δεν τον θέλαμε η γάτα μου και εγώ.
Για την επιστήμη το πρωτόζωο τοξόπλασμα προσβάλει τις γάτες και παραμένει στους ιστούς της, προκαλώντας της ανοσία. Το διάστημα που νοσεί η γάτα, που είναι μικρό, οι ωοκύστεις του τοξοπλάσματος  βγαίνουν μέσω των κοπράνων στο περιβάλλον και γίνονται μολυσματικά μόνο αν και εφόσον παραμείνουν εκεί περισσότερο από 24 ώρες.  Το τοξόπλασμα δεν μπορεί να μεταγγιστεί άμεσα από τη γάτα στον άνθρωπο. Θα πρέπει ο άνθρωπος να φέρει σε επαφή με το στόμα του και το σάλιο του, τα μολυσμένα κόπρανα της άρρωστης γάτας. Ναι τόσο πολύ!
Αντιθέτως , ο άνθρωπος , μπορεί πολύ εύκολα να κολλήσει το πρωτόζωο του τοξοπλάσματος, καταναλώνοντας ωμό κρέας ή ψάρι, καταναλώνοντας μολυσμένο κοτόπουλο ή λαχανικά που δεν έχει πλύνει καλά .  Το τοξόπλασμα είναι επικίνδυνο για τις γυναίκες που κυοφορούν ειδικά αν η εγκυμοσύνη είναι στο πρώτο τρίμηνο, και ο κίνδυνος αφορά περισσότερο στο έμβρυο και όχι στη μητέρα. Ωστόσο έρευνες έχουν δείξει πως όσες γυναίκες  απέβαλαν το μωρό τους από τοξόπλασμα , σε ποσοστό 89 τοις εκατό δεν είχαν έρθει ποτέ στη ζωή τους, σε επαφή με γάτα!
Συνήθως η ασθένεια είναι ασυμπτωματική, ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να εμφανίζεται μυαλγία, ή συμπτώματα κρυολογήματος.
Άπαξ και κάποιος κολλήσει το τοξόπλασμα, παθαίνει ανοσία, άρα δεν ξανά νοσεί ποτέ!
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, το 35 % του παγκόσμιου πληθυσμού έχει νοσήσει , άρα δεν κινδυνεύει πια. Το ποσοστό που αφορά τη μόλυνση σε γάτες που ζουν στο δρόμο, δεν ξεπερνά το 0,9 % ( για τις οικόσιτες γάτες το ποσοστό είναι μηδενικο) την ώρα που στη χώρα μας το 50% του βόειου κρέατος και το 25% αιγοπροβάτων, είναι μολυσμένο.
Μία έγκυος γυναίκα κινδυνεύει 189 φορές περισσότερο να κολλήσει το τοξόπλασμα από μολυσμένο κρέας παρά από μολυσμένη γάτα.
Γι αυτό και οι οδηγίες για τις εγκυμονούσες είναι σαφείς:
Δεν τρώμε ωμό κρέας
Δεν τρώμε ωμό ψάρι
Δεν τρώμε ωμά λαχανικά
Πλένουμε καλά τα χέρια μας , ειδικά αν έχουμε κήπο και κάνουμε δουλειές εκεί
Δεν καταναλώνουμε άβραστο ή μή παστεριωμένο γάλα
Δεν τρώμε ωμά αυγά

Καμία μα καμία οδηγία δεν λέει:
Πετάμε τη γάτα μας στο δρόμο
Χαρίζουμε τη γάτα μας σε τρίτους
Μετακομίζουμε τη γάτα μας σε άλλο χώρο
Ο μύθος ότι γάτα και εγκυμοσύνη δεν πάνε μαζί, είναι άδικος προς τα ζώα αλλά περισσότερο προς την ανθρώπινη νοημοσύνη.
Ζω με γάτες τα τελευταία 6 χρόνια. Οι γάτες μου μπαινοβγαίνουν σπίτι –κήπο , κήπο- σπίτι. Κοιμούνται στο κρεβάτι μου, τις φιλάω το στα μούτρα, ανταλλάσσουμε φιλάκια…
Κάνω μια φορά το χρόνο εξετάσεις για τοξόπλασμα όχι γιατί φοβάμαι, αλλά γιατί ο γιατρός μου με θεωρεί σοβαρή υποψήφια επειδή λατρεύω το σασίμι.
Δεν έχω βρεθεί ποτέ θετική.


Αν ο τίτλος του κειμένου αυτού αφορούσε σε ένα παιδί, το πιθανότερο είναι πως οι περισσότεροι θα κάνατε «κλίκ» για να διαβάσετε την ιστορία. Τώρα που σας αποκαλύπτω από την αρχή πως ο Ζούζι είναι ένας μικρός ελέφαντας θα συνεχίσετε την ανάγνωση; Για εσάς όλους που σας ενδιαφέρει να διαβάσετε το κείμενο μέχρι τέλους, να πω πως στόχος του άρθρου αυτού είναι να βάλει κάποιους στο σκεπτικό πως τα ζώα, όχι μόνο έχουν αισθήματα αλλά πολλές φορές αντιδρούν όπως και εμείς οι άνθρωποι. Οι ελέφαντες που λέτε, θεωρούνται από τα πιο έξυπνα ζώα στον πλανήτη. Παρουσιάζουν εξαιρετικές δεξιότητες και εγκεφαλικές λειτουργίες που τα καθιστούν ιδιαίτερα ευφυή. Πέρα όμως από αυτό είναι και απίστευτα συναισθηματικοί. Δημιουργούν δεσμούς και μάλιστα πιστούς. Το αρσενικό μένει για πάντα με το θηλυκό και κάνουν τη δική τους οικογένεια. Ζουν σε μικρές αγέλες με άλλα ζευγάρια και τα παιδιά του. Υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ τους, ενώ ο δεσμός ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό της είναι ιδιαίτερο συγκινητικός. Οι ελέφαντες έχουν απίστευτη μνήμη. Δεν ξεχνούν ποτέ κανέναν που τους έκανε καλό, ή που τους έκανε κακό. Πονάνε ψυχικά και αυτό μπορεί να αποδειχθεί και από τα δάκρυα που παράγουν όταν βρεθούν σε μία στρεσογόνο κατάσταση. Η μητέρα στην φωτογραφία που ακολουθεί θρηνεί το μόλις 3 μηνών ελεφαντάκι της, το οποίο πέθανε από τη δίψα, λόγω της ξηρασίας που επικρατεί στην Αφρική. Ζώντας ελεύθερα, τα ζώα δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν νερό και τροφή για πολλές εβδομάδες, με αποτέλεσμα η λειψυδρία και η πείνα να γίνουν αιτίες θανάτου γι αυτά. Και αν από τη φύση είναι λογικό, η μητέρα να θρηνεί το παιδί της, σε όλα τα είδη, το πένθος είναι κάτι που ισχύει και για τα μωρά που χάνουν τους γονείς τους. Εδώ το μικρό αυτό ελεφαντάκι, προσπαθεί να «ξυπνήσει» τη μητέρα του, χωρίς αποτέλεσμα ωστόσο, καθώς αυτή έχει πεθάνει. Οι ελέφαντες πέρα από τον πόνο, το άγχος, τη θλίψη και το πένθος, γνωρίζουν και άλλα ανθρώπινα αισθήματα και ψυχολογικές καταστάσεις, όπως η επιλόχειος κατάθλιψη. Και να που ερχόμαστε στην ιστορία του Ζαζού. Ο Ζαζού γεννήθηκε σε πάρκο της Μαλαισίας, όπου οι ελέφαντες ζουν σε  φυσικό πάρκο προστασίας  αλλά σε συνθήκες ελευθερίας. Η μητέρα του με το που το γέννησε, άρχισε να το κλοτσάει και να το πατάει. Αν και τα άλλα μέλη της αγέλης, προσπάθησαν να φέρουν σε επαφή τη μητέρα με το μικρό, εκείνη είχε άρνηση, με αποτέλεσμα ο Ζαζού να μην μπορεί να τραφεί. Στο σημείο αυτό , επενέβησαν οι αρμόδιοι του πάρκου, παίρνοντας υπό την προστασία τους για λίγες μέρες τον Ζαζού. Έμειναν όμως έκπληκτοι όταν είδαν πως το μικρό ελεφαντάκι για περισσότερες από πέντε ώρες, είχε παραγωγή δακρύων, χαμηλούς παλμούς στην καρδιά , ενώ έβγαζε και ηχούν που παρέπεμπαν σε σωματικό πόνο. Δεν ανταποκρινόταν στη φροντίδα των ειδικών, και δεν ήθελε να φάει. Λίγες ώρες μετά, και αφού ήταν όλο αυτό το διάστημα ξαπλωμένο στα ζεστά με μία κουβέρτα, ο Ζούζι ήπιε λίγο γάλα από το μπιμπερό του. Τρεις μέρες αργότερα οι ειδικοί επιχείρησαν να φέρουν και πάλι σε επαφή τη μητέρα με το μικρό της, με την ελεφαντίνα να έχει και πάλι επιθετική συμπεριφορά στο μικρό της. Τότε κρίθηκε απαραίτητο ο Ζούζι να περάσει λίγες εβδομάδες σε προστατευμένο περιβάλλον, ώστε να τρέφεται σωστά, μέχρι να αποκτήσει δυνάμεις και να μπορεί να αυτοπροστατευτεί ακολουθώντας την αγέλη. Οι ειδικοί κάνουν λόγο για ξεκάθαρο κρούσμα επιλόχειου κατάθλιψης κάτι που συναντάμε σε πολλά θηλαστικά όπως οι γάτες, ή ακόμα και τα δελφίνια. Είναι απίστευτο το πως βιώνουν και τα ζώα συναισθήματα που αφορούν και στους ανθρώπους, και μάλιστα τα βιώνουν σε ίδιο κλίμακα και βαθμό έντασης με εμάς. Και η ιστορία του Ζούζι είναι ένα παράδειγμα ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα. Πέρα από τους ελέφαντες, στη λίστα με τα πιο έξυπνα αλλά και συναισθηματικά ζώα, κατατάσσονται και τα γουρούνια αλλά και οι κότες, που έρευνες τις θεωρούν τόσο μα τόσο έξυπνες που μπορούν να παίξουν με μεγάλη επιτυχία το γνωστό σε όλους παιχνίδι « ο παπάς» βρίσκοντας σχεδόν πάντα που βρίσκεται η κάρτα με το ζητούμενο εικονίδιο παρά τις προσπάθειες εξαπάτησης τους.

MORE FROM THEΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

MORE To BELIEVE